BettyEnHenk.nl
bettyenhenk.nl Home | Inloggen | Gastenboek
We zijn weer thuis
Morgen weer werken
Woensdag, 17 sept Tomar Toen we vanmorgen wakker werden gingen we eerst op de fiets naar een 5 km verderop gelegen museum. Volgens de folder was het een van Europees meest modern museum. Het ging over de veldslag die hier in 1368 plaats had plaats gevonden. Behalve veel info in vitrines en het nodige op computerschermen wat je met de vinger activeert was er ook een heuse film en speciale effecten die de toeschouwer 30 minuten amuseert. Betty en ik waren de enige bezoekers dus speciaal voor ons met een Engelse vertaling die via een koptelefoon je hersenen binnen komt. Daarna met de camper doorgereden naar het 20 km verderop gelegen Fatima. Het bleef zeer wisselend weer. Baalde het ene moment dat je geen paraplu mee had een minuut later was het jammer dat je geen zonnebril bij je had. Dat complex bij Fatima is echt enorm. Het plein blijkt 3 x groter te zijn dan het St Pieterplein in Rome. Je ziet mensen die op kun knieën de laatste honderden meters afleggen van een pelgrimstocht die ze achter de rug hebben. Het is prachtig om te zien hoe intens mensen hun geloof beleven. Naast het bekende kerkje zijn er ook immens grote gebedsruimtes die al dan niet onder de grond zijn. Het bijzondere van deze plek is dat er niet simpelweg een kaarsje wordt aan gestoken, maar mensen met bossen kaarsen onder hun armen lopen of zelfs kaarsen van enkele meters groot meeslepen om deze vervolgens in het vuur te gooien. En niet alleen kaarsen maar ook van was gemaakte baby’s, voeten, handen, borsten of een enkele borst en noem maar op. Dit alles wordt dan in het brandende vuur gegooid. Het is macaber en bijzonder tegelijk. Na dit schouwspel, wat weer heel anders dan Lourdes is, zijn we doorgereden naar Tomar. Ook dit is een toeristisch plaatsje in de bergen. Er loopt een riviertje doorheen en het is met name bekend van zijn tempeliers. We komen in een parkje waar TV opnames worden gemaakt van bekende populaire Portugese zangers en zangeressen. Nemen een te groot ijsje op een terras en planten dan de camper op de camping van dit dorpje. We genieten extra van de non-stop stromende warme kraan in de invalide douche waar we traditie getrouw altijd naar opzoek zijn. Vaak zijn deze ruim en schoon en kan je wat makkelijker je kont keren. Na een geweldige nachtrust worden we wakker met een blauwe hemel. Ik rommel wat in en rond de camper en Betty doet de was. Het weer blijft wisselend, want weldra trekt het dicht en komen er dreigende regenwolken. Er komt een man zijn hond uitlaten op de camping en spreekt ons in het Nederlands aan. Een Nederlander die tientallen jaren geleden Nederland ontvluchtte "omdat hij niet goed werd van die regeltjes". Mij werd niet duidelijk wat hij nu in Portugal had bereikt wat niet in Nederland kon. Behalve een gezin stichten had hij weinig lovende woorden voor dit land. Hij vond het corrupt en ongeorganiseerd. Het minimum minimum loon is ongeveer € 500,- netto per maand en het leven is peperduur sinds de euro en de crisis heeft het niet beter op gemaakt. Hij wenste ons nog een prettige vakantie. Wij gingen met de fiets naar het kasteel. Het laatste stuk zijn we gaan lopen. Het zonnetje kwam er weer effe door. Jammer dat we de zonnebrillen zijn vergeten. En nog geen kwartiertje later staan we te schuilen tegen de gekanteelde kasteelmuur beschutting zoekend tegen de heftige slagregen. We drogen snel op op het zonnige terras waar we wat lekkers nemen. Aan het eind van de middag zijn we weer terug op de rustige camping waar het zwembad al gesloten is. Tenslotte zijn de scholen weer begonnen en dat is het uitgangspunt en niet het weer. Ik trek weer eens een lange broek aan en sokken. Het is een vreemd gevoel. Zeker met de gedachte dat het nu in Nederland warmer is dan hier, maar morgen wordt het hier ook weer 27 graden. Dan gaan we naar Pombal waar we de tegeltjes gaan halen. Het is een 70 km rijden door de bergen, dus het schiet niet echt op. Vrijdag, 19 sept Het was 9 uur dat Betty de camping had afgerekend. We gingen via de autobaan waar je alleen electronisch kunt betalen. Je gaat regelmatig onder videocamera’s door die de kentekens scannen en zo krijg de Portugees de rekening. Of hij kan na 3 dagen bij het postkantoor betalen. Hoe of het nu met ons afloopt wachten we rustig af. Onderweg tanken we nog een keer bij een intermarche. Hier is het 10 tot 15 cent goedkoper en betaal je €1,24 per liter. Drinken eerst nog ff koffie op een terrasje voordat we de tegeltjes gaan halen. De TomTom brengt ons er feilloos heen. Susana herkent me niet direct maar als ik Hollanda zeg komt er een smile van herkenning. Met gepaste trots wordt de accijnstoren uitgelegd. Daarna wordt het zorgvuldig ingepakt, net als twee "kerstsetjes", die van andere kunstenaars zijn. Ook komt er een gekleurde porseleinen zwaluw bij. Ik betaal met me visa kaart waardoor alles verzekerd is. Susana verteld dat ze tegenwoordig elders haar atelier heeft. Het is een paar km van het winkeltje en ze verteld dat het een mooie omgeving is met een goed en goedkoop restaurant. Ze verteld dat je "op de parking" wel mag overnachten. We rijden er heen en zetten de camper langs het riviertje naast een "one way bridge" uit de Romeinse tijd. We pakken de fiets en gaan wat fietsen. We fietsen tussen de mais en olijfbomen. Tegen een uur of vijf komen een stel oudere dames socialiseren en de eendjes voeren. De witte gans wordt aangesproken alsof het hun kind is. Wij zitten lekker in onze stoeltjes langs het riviertje en genieten van het zonnetje. Het is een van de weinige keren dat we deze vakantie echt in "the country site" zijn. Het is heerlijk rustig en rustgevend. De camper is uiteraard de blikvanger van het dorp. We begrepen dat as zondag hier een feest is. De plastic blauw-wit gemaakte slingers hangen al door de dorpstraat heen. Het zal wel ter ere van een Heilige zijn. In de avond lopen we nog een ommetje. Bij het dorpscafé wordt er door wat jeugd gevoetbald op straat. Ze stoppen als er een auto aankomt. Net als wij vroeger. Betty gaat koffie halen en ik zie wat jeugd op hun mobieltje kijken. Ik vraag of er internet is en wat het wachtwoord is. Een van hen is zo vriendelijk omdat in mijn mobieltje te zetten. Maar hij heeft twee stompjes ipv armen. Vertwijfeld geeft ik mijn mobiel af aan de uitgestrekte stompjes, "als hij hem maar niet laat vallen!" Behendig typt hij met het rechter stompje het wachtwoord in. Ik zal nooit meer denken dat mijn vingers te dik zijn voor het kleine toetsenbord. Betty laat hetzelfde doen als ze met de koffie aankomt. Het in een soort kermisattractie geworden. We slapen voortreffelijk maar zijn al vroeg wakker. Het is dan ook 7.30 uur als we weer onderweg zijn. We rijden naar Leira en drinken daar koffie. De lucht wordt geleidelijk aan blauw en we besluiten naar de kust te gaan. Via de tolweg rijden we naar het badplaatsen Nazare. Onderweg zien we de dennenbomen waar onderaan de stam met diverse potjes de terpentijn wordt opgevangen. We parkeren de camper bij de vele andere campers die aan het eind van het dorp staan. Je sta aan de ingang van de haven en heb prachtig zicht op zee. Campers gaan en komen. Wij fietsen wat en Betty doet de laatste was in een wasserette. Maken fotootjes van het oud echtpaar wat de vis droogt op rekken aan het strand. Het zonnetje blijft er heerlijk bij. Ik koop een gedegen landkaart van Portugal. Tot nog toe gebruikten we "het beste boek voor de weg" van de ANWB. Uitgave 1993. En oké, het land loopt wat achter, maar er zijn heel wat (tol)wegen bijgekomen. Er komt een Nederlands stel met een 4 Weel Iveco zelfbouw naast ons staan. We gaan op de fiets naar het dorp, het begint te spetteren. We gaan uit eten in het dorp en daarna als het weer is opgeklaard nemen we de kabelbaan naar het hoger gelegen deel van het dorp. Daar boven is een hoog Volendam gehalte. Het uitzicht blijft fantastisch. Je ziet het lange en brede zandstrand en ziet de rode daken van de uitsluitend witte huizen. We beginnen deze zondagochtend met een wandeling op een neer over de lange boulevard. Dat doet menigeen en we passen ons snel aan. Een blauwe lucht en een briesje wind uit zee. De Nederlanders met de iveco ( een voormalig Belgisch ME busje) vertellen waar zij zoal zijn geweest met dit bijzondere voertuig. Van Mongolië tot in Libië aan toe. Als zij verder trekken gaan wij ook. We rijden we naar het kustplaatsje S Martinho do Porto, ongeveer 10 km verder. We nemen een zeer smalle prachtige kustweg, die a,h,w, over de kam van de berg rijdt. Sommige stukken zijn mega steil, maar rustig in zijn eerste versnelling heeft hij heel veel power. We gaan daar de laatste nacht op een camping staan om alles goed te kunnen kuisen voordat hij de stalling ingaat. Maar eerst doen we een zwem in het zwembad. We moeten tekenen dat we op er op eigen risico in gaan, want er is geen badmeester meer. Schoorvoetend doen we dit. Dan trekt weer helemaal dicht alsof het elke moment weer kan gaan regenen. De temperatuur blijft echter goed. De laatste dag. Vandaag leveren we de camper in. Vooral in de vroege ochtend regent het weer zeer heftig. In Lisboa zou het beter zijn. Bij het kuisen van de cabine van de camping zag ik dat de bodem wel erg slecht werd. Ik wist dat er wat gaten de bodem zaten, maar het zag er nu nog slechter uit. We rijden via de tolweg naar de stallingsplek. We komen in een piepklein dorpje waar de straatjes worden alsmaar smaller. Een schilder wist ons te vertellen waar het wel was. Hij liet het werk effe achter. Zette de kwast in de pot en vroeg of ik hem wilde volgen. Een paar km verderop komen we bij een soort kleine showroom voor campers. Er staan er twee maar het hek is nog op slot. We zijn dan ook erg vroeg. We hadden eind van de middag afgesproken. Ik controleer nog ff de bandenspanning en vraag aan de pomphouder of hij een goeie plaatwerker kent. Ook hij rijdt weer voor me uit en kom aan de rand van een ander dorpje bij een klein eenmansbedrijfje. Hij heeft een heel oud VW busje totaal gerenoveerd en ziet er geweldig uit. Een echte vakman zo te zien. Hij heeft nu geen tijd en kan moeilijk inschatten wat het moet gaan kosten maar wil het in november wel doen. Dan komen wij nl weer terug in dit land. Als hij klaar is kan hij hem naar de stalling brengen. Dat is 5 km verderop. Begin van de middag is het hek open van de stalling. We maken kennis met Anna die goed Engels spreekt en die ik eerder telefonisch heb gesproken. Ze is van middelbare leeftijd. Haar man is die dag naar een vergadering elders in Portugal en komt rond 16.00 uur ook naar de zaak. 150 km verderop zit de hoofdvestiging van de camperverkoop bedrijf, want dat is het. In de showroom staat een dikke 4 Weel Car van een Fransman met een daktent. Dan een camper van een Fransman en een van een Portugees die op het eiland Madeira woont. Deze eigenaren komen 1 of 2 keer per jaar hun ding ophalen en daardoor hebben ze er weinig werk van en dat is wat telt. Vandaar buitenlanders zoals wij. We maken alles schoon en doen wat spulletjes in de koffer. Haar man komt en er was ons al aangeboden om mee te rijden naar Lisboa waar we bij het hotel worden afgezet. Een mooie service. Het hotel is eenvoudig, maar daar is de prijs ook naar. Een gedeelde douche en toilet en een gezamenlijke keuken die je mag gebruiken. We lopen de stad in. We hebben geen fietsen meer maar we zitten gelukkig in het centrum. We eten een mega salade als voorafje en lopen wat rond. We zitten in het arme deel. We zien veel Afrikanen en Chinezen die hier wonen. Nemen een klein traditioneel trammetje naar de steile wijk Alfama. Het is een feest om zo vervoerd te worden. Hebben een mooi uitzicht op de Taag, het kasteel en de smalle straatjes. Doen de laatste boodschapjes en eten wat tapas in het restaurantje naast het hotel. We zijn vroeg wakker. Eten in het keukentje en nemen de metro naar het vliegveld. We moeten in de gang van het hotel langs een 4 tal jonge mannen slalommen die hier op de grond liggen te slapen. Ze lijken ons niet te horen. De metro was gisteren nog grotendeels gesloten vanwege wateroverlast door de heftige regenbuien. Na 35 minuten zitten we aan ons laatste kopje cappuccino op het vliegveld. De bus brengt ons naar terminal 2 waar keurig op tijd ons vliegtuig van Transavia vertrekt. We hebben het ff aan de stok omdat de koffers samen meer dan 20 kg wegen (23 kg). We halen onze jassen eruit en trekken deze aan en dien het e.e.a. in de jaszakken en pleur de koffers weer op de band. 19,7 kg en wel wat mokkend krijg ik de boardingpassen. Vervolgens proppen we de spullen weer in de trollies en lopen naar de gate. Joost, monique en Isabeau staan op Schiphol om ons op te halen. Isabeau komt ons loslopend tegemoet lopen. Tja, de tijd gaat gewoon door. De trein brengt ons thuis, al zat er wel een bobbeltje in, but thats another story.
Geplaatst op:9/23/2014 10:43:04 PM
Mierenplaag in camper
Laatste weekje ingegaan
Zondag, 14 sept Penich Toen we gisteren hier in de omgeving aan het rondfietsen waren ontdekten we al snel prachtige plekjes langs de kust waar campers vrij kamperen mogen Na die prachtige fietstocht langs de meest mooie rotsformaties besloten we dan ook de camper van de camping op te halen en hier een plekje te zoeken. We staan nu boven een een rotsklif en kijken uit over de zee en een mooie rotsformatie. Het uitzicht is fenomenaal. We hebben een mooi terras en de camper zelf zorgt voor de schaduw. Er staat, zoals meestal, een heerlijk verkoelend windje. Gisteravond liepen we naar het dorp voor een kopje espresso en WiFi. Het is een kleine 2 km lopen. Op het dorpsplein waren diverse dames van middelbare leeftijd mensen aan het ronselen voor hun B&B. Terug besloten we via een andere route te gaan lopen. Inmiddels was het donker en op een gegeven moment waren we "Total lost". Door die enkeling die nog op straat liep aan te spreken en foto’s van de mobiel te laten zien van de omgeving waar we staan worden we geleidelijk weer de juiste richting in gestuurd. Na 1,5 uur komen we uiteindelijk terug bij de camper. Puffen uit en nemen een heerlijke borrel. Vanmorgen weer een strak blauwe lucht. De zee is zo vlak als een spiegel. Er staat geen zuchtje wind. Het is helemaal stil nu we geen golven tegen de rotsen horen beuken. We zien hier en daar diverse eenpersoons kano’s met vis attributen drijven. Een enkeling heeft ook een klein zeiltje. Ze zijn druk aan het vissen. Het is leuk om dit door de verrekijker gade te slaan. Na het ontbijt besluiten we een stuk de andere kant op de fietsen en komen zo langs kilometers mooi zandstrand die op enkele plekken zeer populair bij surfers zijn. En leuke vissersdorpjes Hier zijn de juiste golven waar de surfers dol op zijn. De hele kust is berekend op een grote horde toeristen, die er in de zomer dan ook zeker zullen zijn. Nu is het er relatief ook druk, want het is tenslotte zondag. We zijn om 13.30 uur terug bij de camper en doen daar de lunch. De middag gaan we leuke CD’s draaien en lezen wat kortom we genieten van alles wat deze plek te bieden heeft. Betty gaat een enkele keer zwemmen bij het zandstrand wat 4 minuten fietsen is. Later in de middag gaan we nog naar het dorp en naar de haven. Fietsen wat rond en pakken een terrasje. De wind wordt fris en we zoeken de beschutting van de camper waar we heerlijk eten. Maandag, 15 sept onderhoud camper en wasdag!! Vannacht een enkel regenbuitje maar vanmorgen volop zon. Ging eerst naar de kapper om me te laten knippen en scheren. Dit laatste had ik al een poosje niet meer gedaan en dan is het lastig doorkomen met een elektrisch scheerapparaat. Voor een tientje werd ik keurig geholpen in het kleine ouderwetse zaakje waar maar liefst 3 kappersstoelen en evenveel kappers stonden. Het was een drukte van jewelste. Maar het was ook een sociale ontmoetingsplek. Veel kwamen handjes geven en praten over Benfica. Ik ben jaren terug al eens eerder in Portugal bij een kapper geweest. Het was toen een eenmanszaken waar net aan een stoel ik kon staan. Deze werd gedraaid als de kapper aan de andere kant wilde knippen. Dat was ook nu het geval. Als je zo naar binnen kijkt moet het een soort kermisattractie zijn van 3 stoelen die regelmatig alle kanten opdraaien. Alleen toen werd ik door de oude baas, die behoorlijke tremoren had, in mijn oor geknipt. Nu werd het meeste door een tondeuse gedaan. Want elk land heeft zijn eigen tradities wat betreft kapperstechniek. In Lesotho ben ik eens bij een kapper geweest die helemaal geen schaar had. Hij had een tondeuse en ik kon kiezen welke dikte kam ik erop wilde. En die hoeveelheid bleef op mijn hoofd zitten. Simpel zat dus. Toen nog een blik zwarte en zilveren Hamerite verf gekocht die toevallig in de aanbieding was. In de schaduw van de camper heb ik 2 velgen zilver geschilderd en de LPG gastank weer eens keurig zwart gemaakt. Want net als een boot heeft ook een camper onderhoud nodig. Een kant van de camper ziet er weer netjes uit. Betty had een wasserette ontdekt en heeft een zootje wasgoed gewassen. En zo heeft ieder zijn hobby. Helaas was het museum, wat in een oud ford is gehuisvest, vandaag (maandag) gesloten. Nou dan maar weer een een terrasje pikken. Heb ook ff mail contact gehad met Susanne, de Portugees kunstenares die de accijnstoren op een stel tegeltjes heeft geschilderd. Ze verontschuldigde zich dat ze de Waagtoren nog niet klaar had. Dan gaan we die een andere keer ophalen. Het is hier vandaan nog een kleine 120 km rijden naar de tegeltjes dame. Dinsdag, weer iets verder noordwaarts. Het ging vannacht vreselijk tekeer. Zeer heftige regen, windstoten, onweer en bliksem. Betty vond vooral de harde wind erg eng en ze was bang dat de camper van de klif geblazen zou worden en dat we zo de diepte in zouden verdwijnen. Daarom zaten we vannacht om 05.00 uur te ontbijten. Toen het weer wat verbeterde zijn we weer in slaap gevallen. Vanmorgen zag het er niet beter uit. Bewolkt en grijs. We besloten naar Batalha te gaan rijden. Dit is een plaatsje wat op de route ligt. Hier staat een groots 14e eeuws gesticht klooster van Santa Maria de Vitorio. Het is het meest indrukwekkende bouwwerk van Portugal. Het dankt zijn bestaan/ stichting aan een gelofte die Joao 1 deed in geval van overwinning op de Spanjaarden in 1385. Deze gelofte heeft hij ingewilligd.Batalha betekend veldslag. We bezoeken zowel de buitenkant als de binnenkant van dit complex. Zoals gebruikelijk krijgen we als gepensioneerden 50 % korting op de entree kaartjes. Buiten horen we af en toe plensbuien flink tekeer gaan. Dit wordt weer afgewisseld door een stralende zon. Ik koop nog een mooi Nederlandstalig boek over Portugal. Er staan veel foto’s in en vele ervan herkennen we omdat we er geweest zijn. Vooral de azulejo’s (tegeltableau’s) blijven prachtig om te zien. In de middag doen we een tukkie in de camper die, bij een tiental andere campers,op loopafstand van het kloostercomplex staat geparkeerd. Ik hoor de regen weer met bakken naar beneden komen. Wat lig je dan toch lekker in dit campertje!! We zijn hier een 15 tal km van Fatima verwijderd. Dit is een bekent bedevaartsoord. Hier zou Maria begin vorige eeuw aan een 3 tal herder kindertjes zijn verschenen. Volgens Betty hebben ze dit gewoon gehallucineerd, omdat ze tekort water gedronken hadden. Toch heb ik het plan om hier langs te gaan. Misschien morgen wel. Mogelijk kunnen we wat heilig water in de camper strooien, want we hebben nog steeds last van tientallen mieren die we dagen terug hebben opgelopen. Het is een echte plaag. Maar goed eens zullen ze verdwenen zijn.
Geplaatst op:9/16/2014 6:31:32 PM
Wisselend weer aan de Portugese kust
Stalling plek voor camper gevonden
Vanmorgen wat gelummeld op de camping. Morgenochtend kan ik de camper bij de Mercedes garage brengen. Hopelijk valt het mee. Daarna naar de stad toe die voor een nieuw academisch jaar staat. Overal zien we studenten en studentes in zwarte pakken met een zwarte cape om. Menige cape heeft vele kleurige emblemen alles en nog wat opgenaaid. We ontdekken het huis van Vasco da Gama. Hier kreeg hij de opdracht om naar Indie te gaan en bereikte dit door eerder in Zuid-Afrika effe aan te wippen. Ook hier hebben wij een groot stambeeld gezien van deze Portugese ontdekkingsreiziger uit de 15e eeuw. We kopen bij een fietsenzaak een echte pomp. Gisteren had ik nl een lekke band opgelopen maar met z’n klein handpompje krijg je je band niet lekker op spanning. In de middag zijn we in het zwembad en later op de middag boodschappen in de mega supermarkt en een klein voorafje in het aangrenzende restaurant. We krijgen al een soort vast dagritme. Rond etenstijd komt er een grote Duitse vrachtwagen de camping oprijden. Het is een Rotel. Hier reizen een 15 tal mensen mee rond en slapen in een kroketten lade die 70 bij 70 bij 70 is. Een ieder heeft zijn taak. De chauffeur is tevens de kok en een uurtje na aankomst zit iedereen aan een de lange tafels, die ze ook meehebben te eten. We hadden ze eerder in zuid Afrika zien rijden. Ze blijken over de hele wereld te rijden en altijd van Duitse of Oostenrijk afkomst. Vanmorgen de camper naar de garage gebracht. Maar eerst hadden we de nodige spullen uit de camper in het kleine huisje overgeladen, want we gingen er vanuit dat de camper voor een nachtje in de garage bleef. Toen vonden we ook onze eigen fietspomp die we dus toch meehadden. Nadat ik eerst met chef monteur een stukje had gereden, want als ik net rijd hoor je nog geen gepiep bij het remmen. Dat gebeurd later pas. En ja hoor de chef monteur hoorde uiteindelijk wat ik bedoelde maar met zijn spaarzame talenkennis kwam ik niet verder. Daar de camper maar achtergelaten en naar de camping gewandeld. Na 1,5 uur ging ik weer eens kijken en de 4 achterbanden waren van de as en hij stond keurig boven de smeerkuil. Meer nog niet. Er liepen een 10 tal monteurs rond en slechts 2 met vieze handen. De rest deed maar wat. Toen ik kwam ging er weer iemand aan het werk bij de camper. Ik bleef er dus maar effe bij, want anders schoot het ook niet op. Na 1,5 uur gingen de banden er weer om en liet de monteur een stuk draadstaal van een cm dikte wat gebroken en krom was zien. De chef monteur deed nog een proefritje en ik kon de camper weer meenemen. Op de camping weer het e.e.a. uit het huisje in de camper geladen en opnieuw de camper op een schaduwrijk plekje gezet. We besluiten toch om nog maar een nachtje te blijven. Morgen gaan we naar Vila Franca da Xira. Dat woont een Hollandse boer die mogelijk een plekje weet waar we de camper kunnen stallen. Dit is ongeveer 30 km van het vliegveld van Lisboa. We hebben vandaag telefonisch contact met hem gehad. Miedema zei hem niet zoveel. We hebben wel gezegd dat we langs komen. Hij had het over zijn vrouw die huisjes verhuurd in Santarem en daar zou de camper dan mogelijk kunnen staan maar dat moesten we dan maar met haar regelen en we kregen dat tel nummer. Ach we zien wel. Op een camping krijg je "camping gedrag" zoals ik dat altijd noem. Dat betekend dat je op iedereen en alles gaat letten. En verder laat je de vrije fantasie op de loop gaan. Zo stond er een poos terug een Nederlandse auto op een camping met een verschoten tent erbij. Al dagen zagen we er geen mensen bij. Dat verbaasde me ook niet want tussen het voorruit en de motorkap lag een grote berg bladeren en de autoruiten waren zo vies dat je er nauwelijks doorheen kon kijken. Ligt de persoon dood in de tent? Is hij ergens vermoord? Is hij plotseling naar huis geroepen? Zeg het maar. En zo was er gisteren een jong Duits echtpaar in het zwembad en de jongeman las hardop voor uit een Duits boek. De niet geheel onaantrekkelijke dame lag met ogen dicht in het zonnetje op een ligbed naast de zijne en luistert aandachtig, tenminste dat denk ik. Wat wint hij met dit voorlezen? Wat krijgt hij er voor terug? Kortom, waarom doet hij dit? Laat je fantasie gaan......... Ik lees het wel. En volgens Betty was het ook nog een slecht boek. Het was een zware nacht. Zowel Betty als ik kon de slaap maar niet vatten. Halverwege de nacht moet ik ook nog eens vreselijk braken en kreeg ook nog diarree. Geen smakelijk praatje, maar mooier kan ik het niet maken. Met wat zwabberende benen zijn we toch maar vertrokken. Niet alleen wij vertrokken vanmorgen, maar ook de groep Belgen waarvan we met een echtpaar wel aardig contact hadden. We namen afscheid van elkaar en ieder ging zijns weeg. De route naar Vila Franca da Xira ging door een glooiend bos waar veel houthoudend is. We nemen niet de tolweg en de N route is net zo goed. Onderweg gaat het vreselijk hard regenen. Bij een sloop haal ik nog een raamrubber voor de achterste schuiframen van de camper. Ik mag hem gratis meenemen. Vila Franca is eigenlijk niets. Op de camping mag ik de camper buiten stallen voor 4 euro per dag. Hier en daar informeren we verder. Bij een auto handelaar z’n 20 km van het vliegveld mag hij buiten staan voor € 100,- pm. Een ander gaat ons nog terug bellen want die weet mogelijk iets waar hij binnen kan staan. Zo rijden we langs de Taag richting Lissabon, waar we op de camping gaan staan. Het weer is nog steeds matig met af en toe een buitje. We doen eerst een klein tukkie en fietsen dan naar een mega sportzaak. Hier is alles te koop op gebied van sport. Of het nu paardensport of surfen is, ze hebben er alles. En ook kampeersport artikelen. Het is allemaal erg goedkoop. Betty laat zich verleiden door schoentjes te kopen voor haar werk. Een nieuwe zonneklep en balletje om mee te slaan met rackets Ik voel me weer 100 % fit. We besluiten om langs de kust omhoog te gaan. In Nederland had ik al geregeld dat ik in het kustplaatsje Pernich een stalling plek voor binnen had. We besluiten om daar eens te gaan kijken. Het is zwaar bewolkt en af en toe een buitje. We rijden via de binnenweggetjes. Ineens zie ik een plek waar caravans en campers zijn gestald. Een Portugese campereigenaar haalt net zijn camper op en spreekt redelijk Engels. Hij belt direct de eigenaar van het terrein die geen Engels spreekt. Deze komt direct. Na wat heen en weer gepraat met de tolk komen we uit op € 500,- per jaar voor de stalling. Maar voor dat geld staat hij niet eens overdekt, want die plekken zijn bezet. Dat gaat ons te ver. De tolk zegt een vriend te bellen en wellicht heeft deze een plaats voor de camper. Uiteindelijk spreken we de vrouw van de bewuste persoon die goed Engels spreekt. We maken een deal en spreken af op dinsdag 23 sept tussen 15.00 en 16.00 uur op dit adres van nog geen 20 km van het vliegveld is. We zijn blij dat we onderdak hebben gevonden voor ons rijdende Rotel. Het weer blijft wisselvallig en we besluiten naar de kustplaats Ericeira te gaan. Maar eerst komen we in het plaatsje Mafra. Hier staat de grootste kloosterbucht van Portugal uit de 18e eeuw. Lengte van 251 en breed 221 meter. De bibliotheek is 88 meter lang en heeft 30.000 oude boeken. Zowel van buiten maar zeker van binnen zeer de moeite waard om te bezoeken. In Ericeira strijken we neer op de camping. Eten andijvie stampot met gebakken spekkies en een haaskarbonaatje. We fietsen daarna langs de kust naar het dorpje toe. Ineens herkennen we het dorpje. Hier hebben we vorig jaar een tegeltableau gekocht wat nu in onze badkamer hangt. Op het dorpspleintje hebben duizenden vogeltjes zich voor de nacht gesetteld in de vele bomen die hier staan. Het is een kakofonie van vogelgeluiden. We fietsen nog wat verder rond en voelen ons de koning te rijk nu we onze fietsen tot onze beschikking hebben. Een enkele camperaar heeft zich langs de kust gesetteld. Vaak zijn het surfers waar dit stuk kust bekend om staat. Zelfs nu, tegen het vallen van de duisternis, zie je ze nog op de golven mee glijden. Het is al donker als we op de camping aankomen. Nu kan dat al snel, want door het uur tijdverschil is het hier om 20.30 uur donker. De temperatuur is aangenaam en we zitten heerlijk buiten. De avonden hiervoor hadden we regen. De plek die de camping heeft voor de campers is niet de allermooiste. Wel heb je een eigen kraan tot je beschikking. Er staat een handje vol Nederlandse campers, maar dat zijn we gewend. Het is jammer dat je niet zo naar het strand toe kunt lopen. Het is nl een hoge rotskusten met hier en daar een afdaling naar een klein strandje. Verderop vindt je wel campings die direct aan een zandstrand gelegen zijn, aldus de beveiligers van de camping. Ja, want de beveiliging is hier zeker zo goed als een vlucht van Ellal, de Israëlische vliegmaatschappij. Telkens wordt je geregistreerd bij het verlaten en komen op de camping., We slapen allebei matig, waarschijnlijk omdat het een warme nacht is. We zijn vaak wakker en hebben het soms aan de stok met muggen. De elektrische muggen tennisracket doet goed zijn werk. Bij het wakker worden zien we tientallen kleine miertjes lopen bij de bovenkastjes. Al snel zijn het er honderden die we zien en buiten ontdek ik dat ze de stalen stel poten zijn die ze als toegang tot onze camper gebruiken. Het elektriciteitssnoer gebruiken ze als autobaan. Gelukkig vinden we een spuitbus met een citroen geurtje. Er vallen duizenden slachtoffers. Maar af en toe zien we nog een strijder die met een simpele vinger of duimdruk ook het leven laat. Telkens moet ik aan de gevangene denken die na jaren eenzame opsluiting eindelijk vrij komt. Na het ontbijt verlaten we deze mierenhoop. We zien meerdere camperaars driftig matjes en beddengoed kloppen. We zetten de camper op een parkeerplaats effe buiten het centrum van het dorpje. We lopen naar het centrum, drinken daar koffie op een terras. Vraag bij de dame van de toerist office of ze in het Portugees de volgende tekst wil opschrijven: "GEVRAAGD: stalling voor deze camper in de omgeving van Lisboa. Voor de duur van 1 jaar, maximale vergoeding € 400,- per jaar alleen Engels sprekend tel........." In een andere zaak heb ik deze tekst in de computer gezet en 6 x laten printen. De shop eigenaar belde direct zijn schoonvader, maar deze had helaas geen plek in zijn garage. De camper is rondom beplakt met deze tekst. We zullen zien wat het wordt. We sturen nog wat anzichtkaartjes en kuieren nog wat rond. Het weer is bewolkt, harde wind en soms een buitje. We besluiten verder te rijden richting Penich. We nemen de route langs de kust. De bergen zijn hier niet hoog, wel stijl, maar de camper doet het prima. Het weer blijft matig. Het is ergens in de middag dat we dit voormalige eilandje aan doen. Door het non-stop aanvoeren van zand door de oceaan is het uiteindelijk deel gaan uitmaken van het vaste land. De camping is heel bijzonder. Er staan wat struiken, maar geen enkele boom. Er staan vele honderden caravans die nooit meer weg kunnen. Met dit weer ziet het er troosteloos uit. Het lijkt wel een opvangkamp voor vluchtelingen Er staan meerdere campers uit andere europesche landen. De meesten lijken echte surfers. Wet suits hangen buiten te drogen. Als het goed is is er ergens bij het restaurantje een WiFi Point, maar zekerheid werd niet gegarandeerd.
Geplaatst op:9/12/2014 10:39:41 PM
Portugal bereikt
Evora is lange tijd onze basis.
Donderdag, 4 sept aankomst in Evora (Portugal) Vanmorgen naar het plaatsje Badajos gereden, wat op de grens ligt van Portugal. Hier was geen camping in de buurt, dus hebben we deze ergens geparkeerd en per fiets de nodige toeristische attracties bezocht die ons het toeristenbureau had aangeraden. Het was ergens in de middag dat we besloten om door te rijden naar Portugal. Ongeveer 70 km over de grens ligt het plaatsje Evora, waar we jaren geleden al eens eerder waren geweest. In tegenstelling tot Spanje wordt er in Portugal wel een tolheffing op de autobaan gedaan. Dit kan voor de camper behoorlijk oplopen, maar zolang de remmen blijven piepen verkies ik toch de autobaan. We staan op een Orbitur camping effe buiten de binnenstad. Er is een mooi zwembad en gratis WiFi. Naast ons en andere camperaars is er een grote groep Belgen geland die als groep rondreizen. Ik kan het dan toch niet laten om Belgisch te gaan praten. Vanavond nog een stuk gefietst, maar dat valt toch niet mee over al die kasseien. Vrijdag 5 sept, Evora. Vanmorgen eerst effe bij de Mercedes garage langs gefietst die hier op het hoekje zit. Hij heeft dinsdag pas tijd, dus blijven we hier wat langer. Ze verhuren hier nl ook huisjes. Mocht de reparatie dan wat langer huren zitten we hier in een huisje op dezelfde camping. Wel zo fijn. Het is weer een mooie dag. De stad in geweest. De tempel van Diana gezien wat een stel zuilen zijn. Een smoothie gedronken in een alternatief groot woonhuis, waar je in de avond ook de warme maaltijd kon gebruiken. Dit wordt dan ook veel gedaan door studenten die hier wonen. We zitten midden in een gebied wat bekend staat om de hoeveelheid kurkeik bomen. Je kan als toerist dan ook van alles en nog wat kopen wat van kurk gemaakt is. Tot en met ansichtkaarten aantoe. Vooral nu de kurk op de wijnfles nog maar weinig voorkomt, hebben deze boeren het slecht. We lunchen in een restaurantje waar je symbolische prijzen betaal. We bestellen soep van de dag en het menu van de dag. Van elk 1 en dat is maar goed ook want we hebben er meer dan genoeg aan. Boodschappen gedaan bij een supermarche wat 5 min fietsen is vanaf de camping. Een mega supermarkt waar veel verkoeling is op deze warme dag. Zwemmen uiteraard en trekken er in de avond wederom op de fiets op uit richting de binnenstad. We ontmoeten opnieuw het Belgische echtpaar wat we eerder in Spanje hebben ontmoet. Dit is nl het vertrek punt waar ze met de groep starten aan hun rondreis. De volgende ochtend is het bewolkt en goed weer om eens wat verder te fietsen. Wellicht een keer om de gehele muur heen die om Evora staat. Ook willen we vandaag in de Franciscus kerk een hoeveelheid botten bekijken die de kerk siert. De monniken van vroeger hadden ineens het idee om al hun voorgangers die gestorven waren opnieuw op te graven en diens resten in de kerk tegen de wanden uit te stallen. Daarom overal botten, schedels en als toetjes hangen er ook wat mummies tegen het plafond. Dit alles om de toenmalige monniken zich van te vergewissen dat het leven tijdelijk is en dat de dood ons allen wacht. Nog effe dit: In Spanje kwamen we op een mega kermis waar er een aantal heuse "draaimolens" van levende pony’s waren. Een 8 tal pony’s liepen en een carillon achter elkaar en de kinderen mochten op de ruggen zitten. Waar zie je dat nog? En die kermis duurt tot 6 uur in de ochtend en ze kennen hier geen normen voor geluidsoverlast want we hoorde de muziek op de camping die 5 km verderop was. Enne net als in Spanje is ook in Portugal loterijen big business. Overal kan je loten kopen en zie loten verkopers in de straten hun handel aanprijzen. En het spreekt voor zich dat we al tienduizenden olijfbomen hebben gezien evenals honderden ooievaarsnesten, waarvan een enkeling nog bewoont is. Zondag, 7 sept In alle vroegte regende het ontzettend hard. Wat is het dan comfortabel in z’n camper. Na ontbijt op bed weer omgedraaid. Om 11.00 uur tweede ontbijt op bed. Toen kwam het zonnetje er ook weer bij. Temperatuur is zeer aangenaam. Daarom besloten om vandaag naar Almendez cromlech te gaan fietsen. Dit is een hoeveelheid grote stenen die in een ovaal zijn neergezet. Dit ongeveer 7000 jaar geleden. Vermoedelijk werd hier met veel ceremonie de zon aanbeden. Het is een 17 km (34 op en neer) fietsen en volgens een enkeling niet al te steile bergen. Maar dat viel tegen, vooral die laatste 6 km was erg steil en notabene een zandpad. We moesten dan ook regelmatig lopen. We fietsen, lopen tussen de kurkeik bomen, die hier volop aanwezig zijn. Uiteindelijk hebben we het wel gehaald. Terug is dan een feest om naar beneden te gaan. In een passerend dorpje was ook een feestje aan de gang. We schoven aan bij de lunch van de dorpelingen en aten kip, chips, vis, brood, wijn en water en een espresso als toetje. Een jonge dame was trots en verlegen tegelijk dat ze ons in het Engels te woord stond. Er waren lange tafel met banken onder een zeildoek gezet. Hier en daar hing er een peertje wat de avondverlichting moet zijn. Met deze lunch konden we de fietstocht wel volbrengen. We kwamen eind van de middag terug op de camping waar het dan goed toeven is bij het zwembad en in de schaduw van de bomen.
Geplaatst op:9/7/2014 8:06:02 PM
Zuid Spanje
Hitte wordt gelukkig minder
Maandag 1 september 2014 We zitten nog steeds in Caceres in het zuiden van Spanje. Het is nog ruim 300 km naar Lissabon. Was het gisteren al warm, vandaag is het 38 graden. Niet echt aangenaam. Het lijkt Botswana of Namibië wel! Desondanks zijn we met de bus van 8.30 uur de stad in geweest en hebben daar alle, of in ieder geval vele bijzondere bouwsels uit het verleden gezien. Het oude anwb boekje stond nog een bestaande actuele wandeling. Wel leuk om via z’n boekje allerlei achtergrond info te krijgen. Rond het middaguur nemen we bus nr 5 terug naar de camping. We stappen onderweg uit om boodschappen te doen bij de Lidl om een half uurtje later de volgende bus te nemen. Dan is het nog een 10 minuten lopen langs het voetbalstadion om bij de camping te komen. Inmiddels is het verzengend warm. Ik plof op bed van de relatief koele camper en val weldra in slaap. Betty zoekt de koelte van het zwembad. We ontmoeten elkaar weer bij de lunch. Ook de rest van de dag blijven we bij het zwembad. ’s Avonds een biertje en wijntje in het bekende restaurant. En dan is de dag weer voorbij. VERDER ZUIDWAARTS DInsdag, 2 sept Merida We slapen tot maar liefst 9.30 uur. Na het ontbijt inpakken en wegwezen. Doen nog wat boodschappen en gaan dan de nagenoeg verlaten autobaan op. Vandaag een korte etappe. Merida is een kleine 80 km rijden. We komen op een camping z’n 4 km buiten de stad. Staan naast het grote zwembad op de vrijwel lege camping. De 4 km naar de stad is niet ver ware het niet dat het een paar zeer steile heuvels betreft. Er rijdt helaas geen bus. Een taxi is het alternatief. We moeten nog gaan kijken wat we gaan doen, maar dat wordt morgen pas. We ontmoeten een echtpaar uit Noordwijk die met de auto onderweg naar huis zijn. Ze hebben deels Portugal en Spanje bezocht. In dit laatste land een grote hoeveelheid wijn besteld die wordt thuis bezorgd. Ze kamperen in een tent en hadden enkele weken een huisje in de Algarve gehuurd. Het is rond 8 uur dat we fris en fruitig wakker worden. We besluiten op de fiets (met veiligheidshesje aan) naar de stad toe te fietsen. De ochtend is nog fris. We komen van de ene in de andere Romeinse site. Prachtig mooi. Fietsen langs de rivier waar vele aan het wandelen of fietsen zijn. We komen op een heel groot kermis annex feest ( drank en eettenten) terrein. Dat hebben we dus gisteravond gehoord!! Bij de oude Romeinse brug komen we bij een Side die toegangskaartjes verkocht, zodat je alle Romeinse sites terreinen op kunt wandelen. Als gepensioneerde krijgen we 50% korting. Zo bezoeken we een amfitheater en andere opgravingen met o.a. mooie mozaïek vloeren. Op het grote plein worden de fietsers onthaald die hun fietstocht hebben beëindigd. Er worden hoedjes en T shirt uitgedeeld. En als echte Hollanders scoren wij deze ook, het is tenslotte voor niets!!! Het voordringen had iets weg van de uitverkoop bij de Bijenkorf. We hebben een lunch gehad met wijn, brood, een groot bord vol grote gamba’s en een schaal met gerookte ham. Spaanser kan het niet. We vlogen daarna de bergen op...... En zo sukkelt het leven verder. Het is veel minder warm en daardoor aangenamer dan de dagen hiervoor. De behoefte om te moeten zwemmen is dan ook totaal afgenomen, al blijft het wel Betty haar hobby. Rond 16.00 uur zijn we weer op de camping. Het zwembad is, net als bij de vorige camping, tevens het openbare zwembad. De camping gasten hebben er vrij toegang. Het is een standaard zwembad met een terras wat rood ziet van de plastic coca cola stoeltjes en tafeltjes. De eenvoudige douches hebben slecht een straal en dat is hard en koud. Het toilet trek je door aan een stuk electriciteitssnoer wat als ketting dienst doet aan de stortbak die standaard doorloopt. In het restaurant kan je een een eenvoudige doch smaakvolle maaltijd nuttigen. Ja, dit is het Spanje waar ik van hou.
Geplaatst op:9/3/2014 5:51:56 PM
We vliegen als een speer naar Portugal
Frankrijk bleef slecht weer.
Vakantie Portugal 2014 24 augustus tot 24 september EERSTE STUK ZIT EROP. Na een geweldige bruiloft van Joost en Monique de volgende ochtend (zondag) geholpen de boel helpen op te ruimen op de Bergerweg. Behoorlijk geradbraakt maar vol goede moed en energie zijn we om 16.00 uur in de camper gestapt en tot net over de grens in Noord Frankrijk gereden. Geslapen in een klein gehuchtje voor het schoolplein. Volgende ochtend via allerlei binnenweggetjes en dus tolvrij tot ver voorbij Parijs gereden. Het was bewolkt en geregeld een buitje dus goed weer om door te rijden. In Vierzon overnacht en wat gefietst in de omgeving. Komt er tijdens het fietsen een wesp in me mond en steekt in de binnenkant van me bovenlip. Betty kwam niet meer bij van het lachen en verwijderde ondertussen de angel. Het weer bleef fris en bewolkt dus maar weer verder getuft. Maar eerst reden we nog ff langs een garage want de remmen piepte wat. Ze deden het overigens uitstekend, maar je weet het nooit........ Het kleine eenmansbedrijfje deed verwoede pogingen om de schotel te verwijderen waar het remsysteem in verstopt zit. Het lukte hem echter niet en toen we trouwens naar hem toe reden was het piepen ook weer gestopt. Waarschijnlijk omdat toen alles nog niet lekker warm was gelopen. Dus verder gereden naar het zuiden. Het weer werd allengs beter en vlak voor de Spaanse grens zijn we naar het Franse kust plaatsje San Jean de-Luc gereden. Daar stonden we gesandwicht tussen tientallen andere campers die voor een autoweg had en achter een spoorbaan. Ben benieuwd hoe we slapen. Het was smoorheet inmiddels. Wat gewandeld en gefietst in dit van toerisme levende plaatsje. Gekeken hoe in de avond de verse vis werd aangevoerd door een grote vissersboot. Handelaren en vrachtwagens stonden klaar om het verder naar de consument te vervoeren. Telefonisch heb ik nog effe met Simon overlegd over de perikelen met de camper. Simon zelf zat in Griekenland. Hij stelde me gerust. De volgende ochtend was bewolkt begonnen maar weldra was het strak blauw en warm. Met de fiets langs de kuststrook gereden. Onderweg een zwem in de zee en douche op het strand en dan weer verder fietsen. Passeren diverse campings waar de meeste drukte over is. Een tweede nacht op dezelfde camperplek waar 1 stopcontact is waar tientallen campers met een wirwar van draden van profiteren. Ook wij en we zijn maar al te blij want hierdoor kan de ventilator wel aanstaan in de zwoele zomernacht!!! De volgende ochtend halen we al onze elektra kabels weer naar binnen en enkele hebben geen stroom meer want ik had er ook een stekkerblok tussen zitten. Het is wederom bewolkt. We nemen de tolweg door de Pyreneeën. Gelukkig was er een jonge dame die ons bij de eerste tolpoort wees op het feit dat we tarief 2 ipv 3 moesten betalen. Dat was 5 ipv 15 euro. En bij elke tolpoort belde we op het belletje dat we tarief 2 hadden. Dit werd dan ter plekke gewijzigd. Dit heeft ons veel geld gescheeld. Het blijft bewolkt en soms wat spettertjes. Maar dan ineens na een tunnel van ruim 3 km schijn de zon. Dit blijft zo en we rijden via de autobaan naar Burgos. In Burgos zoeken we een camping en rond 14.00 uur vinden we er een met voldoende schaduw van de bomen. We pakken traditie getrouw zonder enige communicatie de camper uit en bouwen ons camp op voor de komende dagen. (Stoeltjes, tafeltje, luifel, boekjes etc). Naast ons komt een gepensioneerde Ier te staan met een camper van 12 meter en een aanhanger met een trike (3 wieliger motor) er achter. Zijn vrouw is met Ryan Air naar huis. Hij is 3 maanden onderweg en vindt het nu tijd om naar huis te gaan. Is op vele plaatsen in Frankrijk, Spanje en Portugal geweest. Vrienden en familie wipte hier en daar aan om eveneens hun vakantie in de camper te vieren. Een gezellige vent met mooie verhalen en veel humor. ’s Avonds fietsen we naar het centrum van Burgos, wat hier 4 km vandaan is. Door menige wandelaar worden we geattendeerd dat het fietspad elders is. We lopen een rondje om de bekende kathedraal. Jaren geleden zijn we hier eerder geweest en langzaam komen herinneringen terug. We drinken een Heineken biertje in een typische Spaanse tappasbar, waar menige inktvis naar binnen wordt gewerkt. Slenteren net als de locals door de drukke straatjes met als motto "zien en gezien worden." Terug op de camping vallen we als een blok in slaap. De avond koelt heerlijk af en we kruipen weer eens onder de donsdeken ipv een lakentje. Het is 9.00 uur dat we wakker worden. We zien nog net hoe de Ier met veel stuurmanskunst het gevaarte naar achteren tussen de bomen door weet te maneuvreren. Wij nemen de fietsen en met een temperatuur die zeker 10 graden lager ligt dan gisteren (nu 25 graden) gaan we naar de binnenstad toe. Genieten van de mooie gebouwen, hier en daar een terrasje en uiteindelijk een rondleiding (in het Spaans weliswaar) door een mooi klooster complex waar nu nog 30 nonnen leven. (Santa Maria la Real de Huelgas........wie kent het niet). Maar onze jonge dame die onze groep gidste sprak ook Engels. En als ze klaar was met de 30 Spaanstalige klanten kwam ze even privé staan met ons om een aftreksel van het verhaal alsnog in het Engels te vertellen. Heel lief van haar. "Yes you are from Holland he, I saw Your bikes...." In de middag weer terug op de camping, die gewoon doorsnee is. Maar eerst doen we nog effe wat boodschappen voor o.a de spaghetti. Ja de maaltijden zullen onze kinderen de komende tijd bij ons moeten ontberen. Betty is vervelend gestoken door wat muggen. Zowel haar pols als enkel is helemaal dik van de allergische reactie hierop. Op de camping veel campers en opvallend veel uit Nederland. Maar ook Spanjaarden of Franse. Hier en daar een klein tentje. Maar er is ook een zwembad, Max 1 meter diep en steenkoud water, aldus Betty. En neem maar van mij aan dat het dan echt koud water is......! Ik hou het bij de warme douche, die onbeperkt en gratis is.....waar vindt je dit nog! LAATSTE ROUTE DOOR SPANJE Vrijdag, 29 augustus 2014. Vanavond na de warme hap nog effe naar de stad gefietst. De temperatuur was flink gezakt. Daardoor lange broek, sokken en een trui aan. Kopje koffie op een beroemde plein van Burgos, wat zeker niet het mooiste plein van Spanje is aldus het ANWB boekje over Spanje wat uit 1984 is...... De volgende ochtend via de autobaan naar de plaats Salamanca gereden (280 km). Hier een leuke camping opgezocht. Ook deze stad moet meer dan de moeite waard zijn. Reden we vanmorgen weg in zware bewolking en rond de 15 graden, hier een strak blauwe hemel en rond de 30 graden. De camping ligt een 5 km van de stad en de weg is heuvelachtig en volgens de camping eigenaar levensgevaarlijk om te fietsen. Voor de camping stopt de bus die elk uur heen en terug gaat naar de binnenstad. Voor een paar euro heb je een retourtje. We besluiten in de middag met de bus te gaan. Een echtpaar uit België gaat ook mee. Ze staan naast ons en gaan naar een plaats ergens in zuid Spanje. Daar verzameld zich een groep van 20 Belgen die dan gezamenlijk 3 weken door Spanje toeren. Ze hebben er zin in. We bewonderen de architectonisch prachtig mooie kathedraal en nog vele andere oude bouwwerken die deze stad rijk is. Gaan op het mooiste plein van Spanje op een terrasje zitten en genieten van het leven. Tegen de avond nemen we bus 23 terug en een half uurtje later zijn we weer op de camping. Na de dish genieten we van een zwoele zomeravond. Voor het eerst hebben we internet en en ff contact met het thuisfront. Het is rond een uur of tien dat we de nagenoeg lege autobaan op deze zondagmorgen oprijden. We rijden door een glooiend, warm en dor landschap. We moeten een prachtig gebergte trotseren en na een paar honderd km komen we in de plaats Caceres aan. Het is inmiddels bloedheet en rond 13.00 uur komen we op de camping municipal aan. Het ligt naast een groot zwembad waar de camping bezoekers gratis gebruik van mogen maken. Ook het locale voetbalstadion ligt ernaast. Af en toe horen we geluiden uit dit stadion. Er wordt duidelijk gevoetbald. Net als in Afrika heeft elke camping plek zijn eigen huisje waar toilet, douche en wastafel inzit. We gaan eerst het zwembad opzoeken waar het gezellig druk is met locals die op deze manier de zondagmiddag doorbrengen. Betty gaat de stoelen en lunch halen op de camping. Het feest kan niet op. We moeten regelmatig een duik nemen om af te koelen, maar kunnen gelukkig ook af en toe een tukkie doen. Het zwembad is tot 23.00 uur open werd ons verteld, "maar morgen maar tot 21.00 uur!", werd er verontschuldigend achteraan gezegd. Waarschijnlijk omdat het dan 1 september is en de vakanties zijn afgelopen. Ook kent de camping gratis WiFi, dus zullen we geregeld contact hebben met Nederland. Ook werd ons het diner aangeraden van het restaurant. Een menu kost € 9,- en moet meer dan de moeite waard zijn. -------------- Het is nog ruim 300 km naar Lissabon. Slaapplaatsen Zondag 24 aug schoolpleintje bij dikke boom. Gratis Maandag 25 aug Vierzon camperplek achter groenstrook bij riviertje (opblaas dingen). Gratis Di en woe San Jean du-Luc Zuid Frankrijk camperplek tussen spoorrails en autoweg. Gratis Do en vrijdag camping in Burgos (Spanje) 4 km van kathedraal € 55,- Za Salamanca, gemeente camping met zwembad en WiFi 22,50 Zo en ma 1sept , Caceres, gemeentecamping met groot publiek zwembad 44,- Di 2 sept
Geplaatst op:8/31/2014 5:08:07 PM
We zijn weer thuis
Wennen aan de lage temperatuur
DEEL 11 De luxe Protea lodge verlaten en verder richting Joburg getoerd. Het weer aldaar voorspelt niet veel goeds voor de komende dagen. Regen en relatief lage (rond de 20 graden) temperaturen. Voor het weer zouden we hier moeten blijven, want het blijft zonnig en rond de 30 graden. Maar goed eens moeten we er toch zijn en we willen zondagochtend daar in elk geval naar een leeuwenkamp gaan. Want op dat moment in de week worden ze gevoerd. Enkele jaren terug hebben we dit ook gezien en is echt verbluffend om te zien, vooral omdat je er met je auto gewoon tussen staat. Op dezelfde plek als 6 weken geleden (in Potchefstroom) hebben we de lunch genuttigd. Kochten nog wat dingetjes in de mall en toen verder richting the Lion camp. Daar kwamen we uiteindelijk rond 15.00 uur aan. Je kon daar ook een slaapplaats boeken in een tent. Hier zagen we vanaf. Gingen hier en daar kijken voor een overnachtings plekje. Uiteindelijk werd het een zeer riante kamer in Riverstone lodge, ongeveer 10 km van de Lions en 15 km van down town Joburg. Het zijn huisjes die in een cirkel naast elkaar staan. Een grote badtobbe staat aan de rand van de slaapkamer. We hebben een veranda en een mega flatscreen aan de muur. Luxe bank en ander meubilair. Hier verblijven we de laatste 2 nachten. Het is incl ontbijt, dus daar hoeven we ook niet meer voor te zorgen. Het is een dalende lijn!!! Betty vraagt een kamer waar we de auto voor kunnen parkeren.We krijgen een kamer uitkomend in een soort steeg en de auto staat dan verderop. Hoewel de kamers allemaal hetzelfde zijn willen we de auto voor de deur. Dit gaat niet zomaar, ze zegt dat alles bezet is en dat we aan de andere kant nog wel een ruimte beschikbaar is. " but thats a long walk" we nemen toch nummer 31 en laden alle bagage uit. Drinken een borrel, vallen in slaap en later op de avond eten we het diner in het restaurant (we moesten wel reserveren ) uiteindelijk zitten in de immense maar wel gezellige eetzaal. Naast ons slechts 2 andere stellen (Goed dat we gereserveerd hebben!!) kijken een leuke film en vallen als een blok in slaap. Als we de volgende ochtend naar de ontbijtruimte lopen valt het ons op dat er heeeeel veel auto’s staan. De blijken van fietsers te zijn. De omgeving is erg populair bij mountainbike en wielrenners. We schuiven aan bij een megagroot warm en koud ontbijtbuffet. Ook dat kan er nog wel bij. Wielermerken zijn paraat en laten hun nieuwste modellen zien. Fietsen tussen de 5 en 10.000 euro. Daarna gaan we eerst naar de Neighbourgoods market in Braamfontein. Het is zoeken, maar dan belanden we in een soort Alkmaars pneuvenementje. Allerlei culturen hebben eetstalletjes, er zijn bier en wijnbarretjes. Gelukkig is het overdekt want het is gaan regenen. Het is er gezellig druk en wordt alleen maar drukker naarmate de dag vordert. Ook wij vreten maar mee. In de middag gaan we langs bij het lionspark vragen of het klopt dat ze morgen om 12.00 uur gevoerd worden. Dit was nl altijd het geval. En ja dit is nog steeds zo. Ze adviseerde me om op tijd te komen en een mooi plekje te zoeken zodat we vooraan staan als het voer wordt gedumpt. Dat gaan we dus doen. De regen is inmiddels onophoudelijk. Besluiten wat eten bij de super Spar te halen. Ons oog valt op bobotie en als toetje een yoghurt met jam en muesli. Ondertussen terug op de kamer kan ik mijn neurose uitleven door alles zo in te pakken dat het gemakkelijk terug te vinden is. Vooral voor de tax teruggave is dit van belang. Vorig jaar heeft deze exercitie me zowat het vliegtuig doen missen. Nu zorgen we dat we bijtijds op OR Tambo zijn. Het is een uurtje rijden hier vandaan. De laatste dag, zondag 2 maart Na het gebruikelijke ontbijt buffet gaan we de koffers inpakken. Het lijkt wel wat overgewicht te hebben, maar dat hebben wij ook gekregen, dus Lufthansa moet niet zeuren. Met een bewolkte hemel rijden we binnendoor naar de lion camp. We hopen onderweg nog een township tegen te komen waar we de nodige dingen kunnen achterlaten, zoals wat pannen, kleding, infloting matras van Han, oude schoenen en een mobieltje die we nooit gebruiken etc. Al snel kwam er een oudere dame die we gewenkt hadden. Ze bleef ons maar non-stop bedanken. Wij waren blij dat deze dingen alsnog een tweede leven gegund was. Toen naar het leeuwen park. Eerst gingen we met een groepje van 8 personen een kleine omheinde omgeving in waar een stuk of 6 jonge leeuwen liepen. Deze mocht je aaien en mee op de foto. Je mocht ze niet optillen, maar dat laat je ook wel. Officieel mocht je maximum 2 minuten in die ruimte blijven, maar omdat het nog erg rustig was waren wij er een kleine 10 minuten in. Dat was een goed begin van onze laatste dag. Toen een kopje koffie gedronken. Toen zijn we de game drive begonnen. Ze hebben wat gemsbokken, zeebra’s en andere hoefachtige. De hyena’s en cheeta’s zitten apart achter elektrische hekken. Net als de leeuwen die apart in een 6 tal camps verblijven. De groepen leven gescheiden van elkaar en worden dan om 12.00 gevoederd. Je merk dat ze erg onrustig zijn en naar het dichtstbijzijnde verblijf willen lopen omdat ze weten dat daar het voer naar binnen komt. Oppassers voorkomen dit. Wij kiezen ervoor om ons te gaan settelen in camp 2 waar de witte leeuwen zijn, dit op advies van een bewaker. En dan is het 12 uur. Een vrachtautootje met achterop een stalen kooi komt het terrein oprijden. Grote stukken van vlees van beesten (poten, ribben etc) worden tijdens het rijden uit de kooi op het grasveld gegooid. Het is duidelijk dat het mannetje als eerste bepaald welk stuk hij neemt. Met deze prooi loopt hij naar de zijkant. Dan komt de rest en een ieder verovert een stuk prooi. Het bijft geweldig om te zien. We rijden nog langs de andere 5 groepen die ook tevreden liggen te knagen. Vele foto’s en video zijn gemaakt. Dan besluiten we richting het vliegveld te gaan. Vorig jaar miste ik zowat me vliegtuig en dat overkomt me dit jaar niet. We gaan nog ergens wat eten en hebben het laatste mailcontact met de kinderen en anderen. Na een half uurtje in de rij staan had ik ook € 100 ,- belasting terug. Hoewel we erg vroeg zijn vliegt de tijd om. Keurig op tijd kiest de Airbus 380 het luchtruim. Het is zoals gebruikelijk helemaal vol. Nog een nachtje vliegen en dan zijn we thuis. EPILOOG Het was de meest luxe reis die we ooit in Afrika gemaakt hebben. We hebben niet het gevoel gehad dat we veel km gereden hebben al is dit wel het geval. Hebben wel veel uitstapjes gemaakt terwijl we op een plek stonden. Vrijwel dagelijks zijn we uit eten gegaan. De gunstige prijs voor de rand en het voorhanden zijn van vele eetgelegenheden heeft dit wel vergemakkelijkt. We hebben een record aantal National parken bezocht. Hierdoor ook enorm veel overweldigend natuurschoon. We hebben beiden dan ook besloten dat het niet de laatste keer is dat we de Garden Route en Capetown bezoeken. Nog wat feiten: 6895 aantal km gereden 600 liter brandstof voor 8100 rand is € 580,- Ondanks veelvuldig zeer hard rijden en vaak het gebruik van de airco heeft de Chevrolet sonic 1 op 11 km. gereden. € 600,- aan overnachtingskosten (camping en huisjes) We hebben 19 verschillende slaapplekken gehad van de 44 nachten dat we weg zijn geweest. Gemiddeld zijn we €13,50 per nacht kwijt geweest. Vliegtickets 2 x 600 = 1200 euro Autohuur ruim 6 weken € 600,- Wildkaart voor 2 personen € 190,- We weten weer waar we de komende periode voor werken.........
Geplaatst op:3/3/2014 2:05:52 PM
Protea lodge
Christiana
Deel 10 WEER TERUG BIJ HERMAN dinsdag 25 febr Waar moet ik beginnen. Dat ik op de Karoo camping een zeer giftige slag zag kruipen op nog geen 20 meter van onze tent? Dat we vanmorgen en dooie hyena langs de weg zagen liggen die al half was uitgehold door insecten of dat we een zojuist aangereden hagedisachtige van een meter lang zagen liggen? Uiteindelijk ben ik weer redelijk hersteld van een heftige salmonella. Betty eet alleen in het restaurant, tuft overal heen met het autootje en zorgt tussendoor goed voor mij. Na Karoo zijn we naar het 225 km verderop gereden nat park Camdeboo gereden. Ook dit is een SAN park en ligt naast het bekende plaatsje Graaf Reinett. Het is rustig op de weg en niet omdat het zondag is. Voor tienen zitten we bij WIMPY Graaf Reinett aan de koffie. Gaan kijken bij de camping op het SAN park maar deze valt tegen. Geen gras en het is er bloedheet en weinig schaduw en we zouden er alleen staan. We besluiten op de camping in het dorp te gaan staan. Eerst verblijven we een poosje bij het kleine maar lekkere zwembad. Een gezinnetje is er ook. Ze huren een huisje op de camping. In de middag wordt de lucht zeer dreigend. De tent staat nog niet en we besluiten een huisje te nemen wat 5 euro meer kost. Er staan 2 bedden wat laten en een tafel en dat is het dan. Wel een grote veranda waar je droog zit. We gaan ons installeren en voelen ons er snel thuis. Eind van de middag maken we nog een toertje naar het park wat er vlakbij is. Je gaat naar de top van een berg en heb een geweldig uitzicht. Dan kan je nog een hike maken van een uurtje. Betty had geen energie meer, dus morgen maar. Elders lopen er ook dieren maar daar hebben we geen interesse meer in. We gaan terug naar de camping. Eten bij Spur en een wolkbreuk zorgt voor heel wat regen. We hebben een goeie keus gemaakt. We hebben chat contact met de kinderen en anderen. Zo blijven we van alles op de hoogte. De blanke parkeerwachter klopt op het raam van het restaurant en wenkt me naar buiten. Daar stAt de politie om me te bekeuren. Ik sta nl niet in de rijrichting geparkeerd en dat mag niet. Ik weet me eruit te praten. De volgende ochtend maken we de hike van een paar uurtjes in het nat park. Vanaf de nabijgelegen Vallei der Verlatenheid heb je soms uitzicht van meer dan 150 kilometer! Het is overweldigend door de uitzichten, de rotsen die als blokken gestapeld zijn maar ook door de zeer steile afgronden. Mijn maag draait om als Betty te dicht bij de afgrond rand staatDeze hike komt in mijn top 3. We hebben geluk met het weer, al is de lucht soms erg dreigend. In de middag zijn we de spullen aan het opruimen, wat kan weg, wat bij Herman. Dingen schoonmaken etc. Enkele "mensen van de straat" maken we blij met dingen die we weggeven, zoals kleding en een gekregen deken van de Israëliërs. De zwarte arbeiders die een paar huisjes verder naast ons wonen krijgen heel wat levensmiddelen waar ze erg blij mee zijn. Zo is voor die mensen dit jaar de kerst erg vroeg gevallen. Eind van de middag bezoeken we nog een aantal museums. Dan barst weer een bui los, deze keer met grote hagelstenen. De temperatuur zakt gestaag naar beneden. We zitten hier ruim op 1200 meter. Ik trek na weken weer eens een lange broek en sokken aan. We kijken de video "verliefd op Ibiza" en gaan naar de ons vertrouwde Spur. Praat effe met de Duitse Ulrich die als zojuist gepensioneerde leraar alleen door afrika trekt. Zijn vrouw kan de kleinkinderen niet zolang missen. Ik bof maar!! Als alle spullen in de auto zitten rijden we de laatste 400 km naar Herman. Door bergen en langs lange lege vlaktes. Asfaltstrepen die als linialen voor je liggen. Zetten zelf koffie bij de Oranje rivier. We passeren uitsluitend zwarte steden en daar vindt je geen WIMPY of andere restaurants. Het is 14.00 uur als we bij herman het erf op rijden. Er is nog veel bedrijvigheid met het oogsten van de druiven. Gaan ff met Lauwdia mee die wat opnames van het oogsten wil maken. Trekken dan ons eigen plan en hebben in enkele uurtjes de boel weer voor een jaartje (of langer?) opgeruimd. Eind van de middag drinken we nog wat met onze gastheer en dame. Lauwdia komt met een schaal verschillende kazen en zoute koekjes. We treffen het maar met hen. De volgende ochtend gaan we nog wat dingen regelen in Kimberley en nemen bloemen mee voor Lauwdia, want de Tsjech George komt vanavond naar zijn lodge. In de middag maken we nog een mooi tochtje door het Mokala SAN park. Zien vel dieren maar geen neushoorn. Wel een mega varaan. Eten een hapje bij Spur en liggen vroeg in bed. We besluiten af te reizen richting Joburg. We hebben nog wat dagen. De eerste nacht brengen we in De Protea lodge door die in Christiana staat. We luieren wat bij het zwembad, lezen en schrijven wat. We gebruiken de voucher die ik in Ned gekocht heb en daardoor is de overnachting 10 euro goedkoper. In het restaurant van de lodge waar we de lunch gebruiken ontmoeten we een groep blanke ZA 50 plusser. Zij wonen hier op het terrein en kunnen hier de lunch of diner met een groep nuttigen. Al snel worden we uitgenodigd om een rondleiding te krijgen, waar we ja tegen zeggen. We hadden toch niks anders..... Effe later worden we door de fitte bejaarde Gert opgehaald voor de rondleiding. Er wonen rond de 100 mensen in de 75 huisjes die er staan. Er worden nog 300 huizen gebouwd. Je moet boven de 50 zijn om er te wonen, "is very save". Kinderen wonen vaak ver weg. Veel contact met elkaar. Rust en ruimte. Kregen wat huizen te zien die te koop waren. Gert gedroeg zich als makelaar en wij als potentiële kopers. Was wel grappig. De nuts voorziening is rond de 100 euro p.m. Huizen tussen de 50 en 80.000 euro. Wel heel mooi en ruim opgezet. Toen ze hoorde dat Betty nurse was mochten we zowat niet meer weg, want dat ontbrak nog op dit miniparkje. In maart komt er een zuster haar beroep hier uitoefenen. Ook daar is natuurlijk behoefte aan. Dit soort parken zie je veel verschijnen in ZA. Mensen stoppen met werken. Willen niet vereenzamen, kruipen bij elkaar en zorgen zo ook wat voor elkaar. Dit alles op eigen kosten natuurlijk. Wij vertelden dat we nog enkele jaren moeten werken, maar daarna waren we meer dan welkom en dat kan ik me voorstellen. Het ligt naast de rivier de Vaal waar je goed kan vissen, aldus Gert. In de middag ook nog een tukkie gedaan, wat heel goed lukt. En in de avond nemen we 1 beef stroganoff om samen op te eten. We hebben weinig trek. Dan nog een leuke film in de zeer ruime kamer die we vannacht gehuurd hebben.
Geplaatst op:2/27/2014 7:34:40 PM
Test
Test2
DEEL 9 ZUIDELIJKSTE PUNT VERLATEN. HERMANUS, 14 febr Het bleef bewolkt en harde wind. Op internet had ik gezien dat het richting Kaapstad beter is. In een nog gesloten visrestaurant waar een kleurling aan het schoonmaken was mochten we wel aan een tafeltje zitten en gratis WiFi gebruiken. Ondertussen maakte hij de boel schoon. Een enkele keer moesten we gaan verzitten om ook bij ons de boel te kunnen schoonmaken. We haalden FaceTime contact met Carlijn. Erg leuk. We hebben dagelijks meerdere malen internet tot onze beschikking. Dit is wel anders geweest tijdens andere afrika reizen. Door een relatief vlak landschap vervolgen we onze reis. We bezoeken Gansbaai en dranger point. Deze plek heeft een bijzonder geschiedenis. In 1852 was er een Engels troepentransportschip voor de achtste strijd tegen "de kaffers". Het sloeg op de verborgen rotsen ter pletter. Volgens gebruik gaf de kapitein het bevel "ieder voor zich". De soldaten toonde ware Britse moed door in het gelid te blijven staan, wetende als een van hen de gelederen brak, ze met ze allen zouden afstormen op de reddingsboten waarmee de vrouwen en kinderen in veiligheid werden gebracht. Zo ontstond de kreet : "vrouwen en kinderen eerst" , die de Birkenhead Drill wordt genoemd. Alle vrouwen en kinderen zijn gered, maar er kwamen wel 445 mensen om. We vervolgen onze weg en komen in Hermanus. Deze plaats is met name bekend om de hoeveelheid walvissen die hier in oktober/ november vlak voor de kust zwemmen. Je hoef dan niet op een bootje te stappen om ze te zien. We rijden naar Paradise camping een kleine 7 km buiten het gezellig uitziende stadje. We vinden een mooi plekje in het gras en voldoende schaduw onder de bomen. Ze hebben een relatief groot zwembad, waar Betty al snel in is. We plakken de tent met duck- tape en hopen er het beste van. Een paar blanke jonge meiden komen met een grote rieten maand met daarin in aluminiumpapier gewikkelde stokbroden. Deze hebben ze belegd met knoflook boter en verkopen die aan de enkele bezoeker die er is. ’s Avonds gaan we naar een lokaal eettentje waar diverse locals zijn en een enkeling is luidruchtig door teveel alcohol gebruik. Ik neem vis en Betty kip. Ze houdt niet zo van vis, maar zo lang langs de kust verblijven moet er toch een keer vis gegeten worden!! Er hangen 3 grote flatscreen TV’s aan de muren. Op twee ervan zien wij de eerste beelden van de olympische Winterspelen. Dit is ons geheel ontgaan. Het is ook vreemd om in tropische temperaturen mensen in de sneeuw te zien wandelen. Vanmorgen na de was te hebben gedaan naar het stadje gereden en wat langs de kust getoerd en gewandeld. Voor dit laatste is het snel te warm. De kust is rotsachtig en een zandstrand ontbreekt. Wel zijn er hier en daar een soort zwembaden gemaakt die met hoog water vollopen en waar je met laag water goed in kunt vertoeven. Na wat boodschappen te hebben gedaan eten we een verrukkelijke maaltijd salade als lunch. De enige camperende buren uit Johannesburg zijn vertrokken. Een ander echtpaar heeft hun plaats ingenomen. Diverse locals komen langs om gebruik te maken van het zwembad. Ook zijn vele weekend huisjes, die op de camping staan, bezet. Vele zijn huur, maar andere zijn eigendom. De rest van de middag genieten we onder een grote boom van de weekend rust. Tenslotte heet de rivier hier "onrusrivier" het is rond de 37 graden. We lessen onze dorst met een grote watermeloen. Als de tent in de schaduw staat doet Betty een middagdutje, lezen is vermoeiend en de ventilator moet voor verkoeling zorgen. Eind van de middag doen we nog een autotoertje door de bergen naar het plaatsje Caledon. In het boek staat hij als mooi aangegeven. Op en neer is het 80 km. Deels is het geasfalteerd. Volgens de geschriften komen hier de lekkerste wijnen vandaan. Onderweg zien we dan ook vele borden die ons naar binnen proberen te lokken en staat op menig perceel druiven. Maar het is zaterdagmiddag 16.00 uur en dan zijn ze gesloten. s’Avonds eten we bij Spur ( een groot restaurant keten wat volgens mij een Amerikaans bedrijf is). Het straalt een indianen cultuur uit en staat bekend om zijn grote lappen vlees. De donkere nog jonge serveerster Michelle bedient ons. We eten als dijkwerkers en begrijpen ineens waarom vele mensen hier een fors overgewicht hebben. In de tent kijken we nog een stukje van schindlers list maar vallen snel in slaap. WE BLIJVEN NOG EEN DAGJE, zondag 16 febr Al vroeg rijden we naar het zeer positief omschreven dorpje Stanford wat hier een km of 30 vandaan is. We hebben dezelfde kustweg terug die we al eerder gereden hebben. Het is bewolkt. In Stanford maken we een wandeling langs de rivier en in het dorpje drinken een cappuccino van een van oorsprong Italiaanse uitbater, Terug maken we een stop bij een van de strandjes. Enkele zijn bezig om hun kite surf spullen klaar te maken voor gebruik. Er staat een fors windje. Er worden flinke sprongen gemaakt. Het blijft geweldig om te zien....als ik toch jong was....... Bij de Super Spar halen we salade als lunch en eten dit op de camping. Doen een klein tukkie in de tent en gaan tegen vieren naar "Voegl beach". Het is een 10 km rijden maar zonder file, ondanks de warmte. Een prachtig baaitje waar jong en oud geniet van het water. Het is trouwens steenkoud. Tja de Atlantische oceaan en deze heeft geen warme golfstroom. Vele laten zich met een bodysurfboard meeslepen door de golven. De echte surfers trotseren meters hoge golven en laten zich hierdoor meevoeren. ’S Avonds zouden we ergens vis gaan eten in een restaurant wat als zeer positief in ons afrika boek staat beschreven. Maar helaas bij aankomst bleek alles te zijn gereserveerd. Als we een uurtje wilde wachten dan kwam er wel een tafeltje vrij. Dit werd ons tegen, het was tenslotte al 20.30 uur. We belanden weer bij Spurs en werden als vaste gasten vriendelijk ontvangen. KAAPSTAD BEREIKT. Maandag 17 febr We hebben al vroeg de boel ingepakt. We reden langs de kust over een prachtige route. Rechts hoge bergen en links het azuurblauwe water van de Indische oceaan. Passeerden Kleinmond en maken daar een leuke wandeling langs de kust die heel rotsachtig en grillig is. Dan Bettysbaai, waar veel tweede huisjes staan en verder onderweg naar Cordonsbaai waar we geluncht hebben. Heerlijke vis en Betty bestelde de eerste fles witte wijn. Ze heeft echt de vakantie te pakken. Kookt zelden nog en geniet als geen ander. Ik had een adres gekregen van een grote videoshop die in een of ander mall zat waar we de naam van hadden gekregen. Daar aangekomen was het toch niet wat ik had verwacht. Wel vinden we er een winkel waar we een nieuw 12 volt snoertje vinden voor ons koelboxje. Bij die van ons was de 12 V stekker gesmolten. Ook scoren we een reparatiesetje voor de tent. We rijden naar een camping onder Kaapstad en komen in de avondfile terecht. We rijden de bergen in en het uitzicht is spectaculair. Wel wordt het meer en meer bewolkt. We bouwen de tent op en gaan naar een nabij gelegen restaurant en eten daar weer verrukkelijk. Terug op de camping staat er een Kea campertje naast ons. Het is een ouder echtpaar uit Israël. De vrouw slaapt al en hij zit buiten nog wat te mijmeren. Ik heb een gesprekje met hem terwijl Betty een douche neemt. Dan ga ik ook douche en zie ik dat Betty voor de 4e keer de video " brave haert" heeft opgestart en ze hoopt dat we nu tot en met het einde zullen kunnen blijven kijken. Ik hoor dat het ’s nachts af en toe regent. Gelukkig is de scheur in de voortent nu helemaal gerepareerd met echt reparatiesetje voor nylon tenten. Dit geeft een gerust gevoel. Het is licht bewolkt. De Israëliërs waren gisteren en het Mountain table nat park maar hebben niets gezien vanwege de wolken. Wij besluiten daarom eerst naar een adres te gaan waar ze mogelijk mijn videocamera kunnen maken. Het ligt boven Kaapstad en we gaan nu met de ochtendfile meedoen. Het is een uurtje rijden. Helaas geen succes. De camera is te oud en daar hebben ze geen onderdelen meer voor. Wel halen ze op mijn verzoek het bandje eruit. Dan rijden we terug en zien de TAFELBERG langzaam maar gestaag uit de bewolking opdoemen. De zon komt er meer en meer bij. We gaan naar het nat park, wat in het zuiden ligt en gaan daar "Kaap de Goede Hoop" maar eerste naar"Cape Point" bezoeken. Via Simonstown en een prachtige kustroute bereiken we de gate van het nat park. Door de wildcard mogen wij er voor niets in. Deze hebben we er inmiddels dik uit. Een goeie investering dus. Hier is het meest zuidwestelijke punt van Afrika. Het laatste stuk moet je een berg opklimmen. Wij zijn echter lui en laten ons voor 50 rand met een kabelbaan op en neer brengen. Het is er druk van de mensen. Uitzichten zijn overweldigend en menige foto wordt gemaakt. Er staat een straffe wind. De branding en golven zijn imposant. Hier kan je echt niet zwemmen. Het weer klaart helemaal op, we hebben geluk. Kopen wat ansichtkaarten en bezoeken het kruis van Dias, de Portugese zeevaarder, die hier geschiedenis maakte. Eten in het restaurant van het park de lunch van vandaag. Maken nog een auto tochtje om uiteindelijk weer richting de camping te rijden. Koop bij een stoplicht 2 fietsjes gemaakt van ijzerdraad. Doen boodschappen bij Pick and Pay, want gaan vanavond niet uit eten. Dat wil zeggen we hebben kant en klare salade en gebakken vis mee die we vanavond eten. Hoeven we ook de camping niet meer af. Zouden we te oud worden?? Bij de camping zien we dat een stukje onderkant van de buitentent ook is uitgescheurd. Gelukkig een gunstige plek. De wind is soms ook wel erg krachtig. Dit is een bijzondere camping. Het is een groot landgoed en tevens een boerderij. Het maakt een echt malle Pietje indruk en dat heeft zo zijn charmes. Er lopen ganzen, eenden, eekhoorntjes en diverse inheemse grote vogels waar ik de naam (nog) niet van ken. Er staan vele mensen en ook vele seizoen plekken. Maar je Iet ze niet want het zijn allemaal verschillende plekken die hier en daar verstopt zijn. Terwijl Betty aan het douche is maak ik een praatje merk onze Israëlische buurman, die allen nog in het donker voor zijn camper busje zit. Hij heeft mijn leeftijd. De volgende ochtend stelt zijn vrouw Ricky zich voor. Zij lag gisteren al vroeg op bed. Ze stelt voor vanavond gezellig de avond met elkaar door te brengen. We gaan ieders ons weg. Wij gaan naar de Tafelberg maar eenmaal daar is hij geheel in de wolken en staat erk een lange rij wachtende voor ons die meewillen met de kabelbaan. We besluiten naar de waterfront te gaan waar we wat gaan eten. Het is fris en soms een spettertje regen. Weer terug op de camping zitten we gezellig met de de Israëlische buren aan. Beiden we hebben we nog restjes. we besluiten dit samen op te eten. Het werd erg gezellig, temeer daar Ricky onthulde dat Efy vandaag 60 was geworden. Zij vliegen overmorgen terug en we besluiten morgen gezamenlijk uit eten te gaan. De volgende ochtend gaan we al vroeg de TAFELBERG opzoeken en rijden weer langs de prachtige kustweg die vanaf cheapmans peack naar Capetown gaat. Je betaal 36 rand tol voor de weg die door de bergen en langs de kust gaat. Betty koopt kaartjes voor de kabelbaan en ik zoek een parkeerplek. Hierdoor zijn we binnen een half uur boven. De kabelbaan is rond en draait tijdens het tochtje naar de ruim 1000 meter hoge berg. Je krijgt dus telkens een ander uitzicht. Boven aangekomen is het fantastisch. Er staat wel een frisse wind maar de uitzichten zijn adembenemend. Het is kraakhelder en af en toe een wit wolkje. We kuieren wat over de platte berg. Er zijn paadjes aangelegd met verschillende wandelingen. Hier en daar zitjes en een restaurant waar we koffie drinken. Als we weer beneden zijn gaan we naar Signalberg deze weg zagen we al vanaf de TAFELBERG ! Ook een fantastisch zicht op baai en stad maar wat nog mooier is dat de roofvogels onder ons vliegen en wij ze op de rug kunnen bekijken, vooral met de verrekijker is dit fantastisch , tot ze duiken voor een prooi, dan ben je m kwijt, we gaan rond half een begin maken richting Herman, het is heerlijk reisweer, niet te heet en een beetje bewolkt, over de vlakte waait een stevige wind, er rijden veel vrachtwagens en bij iedere tegenligger krijg je een windstoot, dus vermoeiend rijden, om zeven uur in de avond komen we bij nat park Karoo aan, hier zijn we 5 jaar geleden ook geweest, maar nu zijn er 11 leeuwen en witte en zwarte neushoorns uitgezet, vandaar nu een groot hek om de camping,huisjes en restaurant, na tent opzetten duiken we meteen het restaurant in, henk neemt vis, fout blijkt de volgende dag, de hele boel komt eruit en hij ligt meer te slapen en af en toe thee, Betty ( ik ) vermaak mij wel, koop wat bij de shop voor mijn Isabeau , voor Luna zie ik niks leuks, ga een rondje rijden om wild te spotten en zoek het zwembad op de lammetjestrail, helaas niks, blijkt later bij een picknick plek te zijn, de was is gedaan, en Henk geniet intens van het invalidetoilet, dat snap je,,, Ik ga tegen 19 uur alleen naar het restaurant en bestel kipkebab, het wordt mij net geserveerd en wil gaan eten, maar ben nu extra allert en zie dat de kip nog rauw is, op het eind v h stokje en ze gaan het opnieuw grillen?? Wordt vervolgd !!! Gelukkig voel ik me de volgende ochtend stukke beter. Dat ,Ag ook wel na 36 uur uitsluitend slapen. Ik ben nog wel zo slap als een vaatdoek. Neem een licht ontbijtje maar mijn darmen accepteren het nog niet. Gaan een rondje rijden door dit prachtige nat park. Deels door een prachtig gebergte en deels over een vlakte waar je in je fantasie een groep leeuwen ziet jagen. Helaas zien we het niet in het echt. Wel vele hoefachtige, bavianen en struisvogels. Na de lunch zoeken we het zwembad op wat ze in het park hebben gemaakt. En dan voel je je helemaal een kapitalist als je daar in dobber en uitkijk over de natuur. Behalve wij is er een zwarte familie met 3 generaties uit Summerset West. De kinderen genieten overduidelijk in het water al kan geen van elk zwemmen. Dit wordt duidelijk als het tennisballetje waarzegger mee spelen in het diepe komt. Betty is dan de reddende engel. Ook verbind ze nog een knie van een meisje wat behoorlijk open ligt. Het 10 jarig meisje voelt zich de prinses. Er wordt gekookt en wij worden uitgenodigd om mee te doen met de dish. We slaan het af. Ook van de aangeboden frisdrank zien we af, het is verboden om alcohol te drinken op deze plek. We drinken water. Nu het wat rustiger is komen de Velvet monkeys ook weer naar het zwembad. Zij kunnen de elektrische hekken vermijden door gebruik te maken van bomen.
Geplaatst op:2/23/2014 5:56:12 PM
Agulhas
Het zuidelijkste punt van afrika
Deel 8 SAN PARK BONTEBOK 10 febr In alle vroegte Mosselbaai verlaten en via binnen weggetjes verder afgezakt richting Kaapstad. Onderweg passeren we vele struisvogel- schapen en koeien boerderijen. We lunchen op een bruggetje en hopen dat er geen andere auto’s langs komen, want dat veroorzaakt zoveel stof. We horen van locals dat het water hier in september nog 8 meter hoger stond. Dit heeft onvoorstelbare schade met zich meegebracht. Langs de kust hebben we een koffiebreak en zien we een stel blanke bejaarden tot hun knieën in de branding staan van de oceaan. Een ieder heeft een piepschuim bodyboard bij zich en ze wachten op de juiste golf om dan erop te gaan liggen om vervolgens tientallen meters richting het land te worden gespoeld. Het is fantastisch om te zien. Al snel sluiten wij bij hen aan om de gemiddelde leeftijd wat te drukken. Hebben wat contact met ze. Er staat een zeer sterke onderstroom die we gewend zijn in dit land. Het is een geweldige plek om een break te hebben. Er zijn picknick tafels die op een mooi grasveld staan. Er zijn geweldige douches waar je je kan afspoelen. Maar mijn oog valt ook op een paal waar een rode stalen kastje tegenaan geschroefd is. Ik lees dat hierin de eerste hulp benodigdheden zitten voor een verwonding van een haaienbeet. Ook staat er een telefoonnummer die je dan moet bellen. Dan begrijp ik ook waarom ze niet verder gaan dan hun knieën. Dit zou een uitdaging zijn voor onze zoon Joost! Helaas komt het jaarlijks nog teveel voor dat in met name dit stukje kustgebied van Zuid Afrika regelmatig haaienbeten voor komen. Daarom laat ik Betty ook altijd voorgaan.........want Joost is erfelijk belast...... Aangekomen in Swellendam besluiten we een camping te gaan zoeken. Dit plaatsje ligt aan een hoge bergrug en doet een beetje wintersport achtig aan. De municipal camping vinden we niet veel aan. Er is geen zwembad en er staat 1 tentje van een ZA blank echtpaar met een jongetje van een jaar of 8. Die maken we blij met de kleine verrekijker die we nooit meer gebruiken sinds we deze goede kijker hebben gekocht. Moeder blijkt er achteraf nog veel blijer mee te zijn. Ze geeft Betty een huk en haar zoontje doet haar na. We gaan nog effe langs de tourist office voor wat info en besluiten naar het nabij gelegen nat park Bontebok te gaan. Hier kiezen we voor een plaats met stroom, maar eenmaal aangekomen blijken er een aantal tentplaatsen zonder stroom direct aan de rivier liggen. Het is een gemakkelijke keus om bij de rivier het binnententje te gaan opbouwen, maar eerst gaan we zwemmen. Het valt niet mee om in het water te komen. De oevers zijn weggeslagen en enkele meters hoog. Het water is heerlijk en we zwemmen naar een kleine stroomversnelling. Wat een geweldige omgeving. Ook zijn er wat boompjes voor de broodnodige schaduw, want het is redelijk warm. Voordat we naar dit park gingen deden we de nodige shopping bij een super Spar. Kochten daar koude blikjes windhoek bier, klaargemaakte salades en wat gebraden kippenpoten. Hier zouden we mee overleven. Een echtpaar uit Kaapstad komen ook bij de rivier en halen hun opblaas bootje uit de auto. Hierdoor ontstond een gaatje en ging het boottochten dus niet door. Ik haalde wat plakspul voor de tent tevoorschijn en repareerde tot volle tevredenheid hun bootje. Ze konden toch varen. Het was hiëratisch om te zien hoe het oudere echtpaar de gammele gele "Challenger 300" in weet te komen. Als kleine kinderen zo blij peddelen ze wat rond. Over en weer werden er opmerkingen gemaakt over de Titanic. Toen ze weg gingen boden ze ons An om het bootje ook te gebruiken. Ze haalden hem later dan wel weer op, want ze zaten hier ergens in een huisje in het park. Van dit aanbod maakten we dankbaar gebruik. Behalve ons is er een ZA echtpaar met een caravan op de "zonder stroom" afd. Alleen zij hebben 2 grote zonnen collectoren mee, waar je een klein Afrikaans dorp van stroom kunt voorzien. We hebben hier gezellig contact mee en hebben al heel wat afgelachen met elkaar. Maar gisteravond liepen we nog effe een rondje op de stroom afd. en kwamen het jonge Nederlandse stelletje Ewoud en Sanne tegen, die 3 dagen terug in Kaapstad waren geland en nu met hun huur campertje rondtoeren. Later op de avond kwamen ze op uitnodiging bij ons nog "op de thee" langs om een praatje te maken. Morgenochtend trekken ze weer verder. We hebben ze wat tips gegeven. Het was een vochtige nacht. Ik reed met het autootje naar de stroomafd v d camping en heb in de keuken van het park thee etc voor het ontbijt gemaakt wat Betty later kwam nuttigen. Daarna een gameview gedaan. De alom bekende Bontebokken gezien waar dit park naar is vernoemd. Op een picknick plaats koffie gezet en toen terug naar het basiskamp. Daar ons gesetteld in de schaduw. Behalve de was dook Betty ook de rivier in. Het is stromend water en daardoor vertrouwd, wat van niet elk watertje in ZA te zeggen valt. We zijn zeer blij met onze aangeschafte tafeltje. Dit geeft zeer veel gemak en luxe. Tropische vogeltje van diverse kleuren komen bij ons kijken. De temperatuur loopt gestaag op. De vochtige tent is weer kurkdroog. Een klein verademend windje steekt op. We prikken met de vork menig stukje zoete meloen weg. We lezen wat en zo verstrekt de tijd. Ondertussen zit ik met mijn linker voet in een bakje met warme sop. Op deze manier hoop ik te voorkomen dat mijn teen gaat ontsteken. Dit is verplicht van zuster Betty die heel zuinig op haar chauffeur is. Vanmiddag moeten we nog effe naar de super Spar in Swellendam ( een 10 km hier vandaan) om te kunnen overleven. Gisteren stond ik er buiten te wachten terwijl Betty de boodschappen deed. Er zaten een tiental zwarte zwervers, alcoholisten en psychiatrische patiënten, die als bijen op de honing afkwamen. Een ieder wilde wel om me auto passen, maar dit was niet nodig want ik bleef er zelf bij. Een hardnekkige dronkaard bleef maar bij me rondhangen. Toen een andere zwerver hier wat van zei snauwde hij boos terug dat hij aan het werk was. Ik kon het niet over me hart verkrijgen om hem helemaal niets te geven. In de loop van de middag nog een mooie route gereden (pas) bij Swellendam. Op een wijnboerderij een fles luxe brandy gekocht wat erg lekker moet zijn met ijs. Dit op de camping uitgeprobeerd en het klopt. Je wordt wel snel aangeschoten van, maar daar heb ik zo wie zo al last van. Betty maakt een heerlijke maaltijd salade. We genieten onder het muskietennet van een mooie zonsondergang. Het is warm en drukkend. We slapen alleen onder de binnentent, maar ’s nacht moeten we eruit om de andere ook er overheen te gooien, want het begint te regenen. We zijn blindelings op elkaar ingespeeld. Dit hebben we zo vaak gedaan........Betty wordt een aantal keren fors gestoken door muskieten. Heel vervelend voor haar. HET ZUIDELIJKSTE PUNTJE VAN AFRIKA Algulhas 13 febr Anita is vandaag jarig. Een bewolkte dag en een graad of 25. Beter uit te houden dan gisteren. Tentje opgebroken en naar Bredasdorp gereden. Daar het "wrekmuseum" bezocht. Want in het verleden zijn er honderden schepen voor deze gevaarlijke kust vergaan. Hier is een mooie tentoonstelling van gemaakt. Toen nog een kaarsenfabriek, waar behalve kaarsen ook allerlei andere typisch Afrikaanse dingen worden verkocht. Ik kon de verleiding niet weerstaan om nog een stukje houtsnijwerk te kopen. Vervolgens verder gereden naar het zuidelijkste puntje van afrika, Algulhas. Dit is het ultieme doel van elke "overlander". Er waren net een 5 tal motorrijders. Op de roodbruine modderige kenteken kon ik een D ontdekken. Ze waren 10 weken terug vertrokken vanuit Kenia waar de motoren heen waren verscheept. Hadden een kleine 10.000 km gereden en het zag er erg stoer uit. Menige foto werd gemaakt en aan mij de eer om een groepsfoto te maken. Iemand kuste de grond. De vakantie van vorig en dit jaar zat er op. In Kaapstad gaan de motoren weer op een schip en zij nemen een vliegtuig. Een jongensdroom was verwezenlijkt. Wij wandelen naar de alom bekende vuurtoren. De tweede van de Afrikaanse kust. We klimmen via trappertjes die alleen maar smaller en steiler worden, naar boven en kijken tegen de grote gele glazen bol. Tevoren moesten we tekenen dat we dit geheel op eigen risico deden. We werden gewaarschuwd voor de mogelijke harde wind en alles goed vast te houden. We kunnen rond lopen en genieten van het uitzicht. Dan een plekje voor de tent zoeken. Er is een caravanpark naast de kust. Het toiletgebouwtje bied wat beschutting tegen de wind. De eigenaresse komt nog effe de sleutel van de toiletten brengen als we haar bellen. Ik schenk een brandy in en Betty neemt de restanten van een fles wijn. Hier moet op gedronken worden. In de avond zitten we in een gezellig restaurantje waar blank personeel bedient. We vieren Anita haar verjaardag en Betty bestelt een fles rode wijn. Ik ga verder met een dubbele brandy. Anita zelf viert het niet. Ik heb haar ff gebeld. Ze liep in Amsterdam met een vriendin, het huis ontvlucht dus. De lafaard, ouder wordt je evengoed hoor. We verlaten uren later het restaurant. Onder de armen een halve fles rode wijn en in een piepschuim take away doosje een brok kip wat Betty niet meer op kon. Het was gezellig. In de tent kunnen we niet langer dan 10 minuten de ogen open houden voor een videofilm. We vallen in een diepe slaap op de plek waar twee oceanen elkaar ontmoeten. De Indische en Atlantisch. ’s Nachts hoor ik regenspetters op het tentdoek vallen. Deze keer staat ook de buitentent. We leren snel. Wel irriteer ik me aan het geklepper van het bruine tape wat los is gaan zitten. Het heeft dus niet gehouden op de grote winkelhaak die in de buitentent zit. Ik had dit ook niet verwacht. Maar ik heb duck tape op de kop getikt en heb hier meer vertrouwen in. Ik hoor dat wind verder gaat aanwakkeren. Er komt toch geen storm hè...want dat overleeft ons tentje niet meer. Tussen wakken en slapen wordt het ochtend. Tijdens het ontbijt komt er naast wind ook regen. We vluchten de auto in. Wat gaan we doen.....opbreken en verder? Gisteren had Betty ergens lekkere take away koffie gehaald. Dat gaat ze nu weer effe doen, want het is naast de camping die midden in het dorpje is. Er staat geen hekwerk o.i.d. omheen. Een enkele blanke local laat zijn hondje uit en begroet ons. De lucht is grijs, het lijkt er niet beter op te worden. We moeten nog naar het postkantoor en wat kaartjes versturen. Want zeg nou zelf, wanneer krijg je nu een kaartje vanuit het meest zuidelijke puntje van Afrika?
Geplaatst op:2/14/2014 9:34:58 AM
Helse rit door de bergen overleefd
We trillen nog na
Deel 7 Mosselbaai, Vrijdag 7 febr Vertrek van Wildernis, jammer want hier zouden we nog dagen kunnen verblijven, maar Kaapstad roept ons!! Al om 6.45 waren we ingepakt en op weg naar Mosselbaai, 50 km verderop. De eerste stop aan het strand in een plaatsje Contana waar we koffie namen en een strandwandeling, wat is dit soort reizen toch heerlijk. Wat ons aan het strand opviel was dat er geen schelpen lagen, wel veel kleine gaatjes waar het water invloeide en beestjes in zaten. We vervolgden de weg langs de kust en kwamen langs allerlei typische vakantie parken waar dan dezelfde huizen staan en grasvelden keurig onderhouden, paadjes schoon geveegd en geen kip te bekennen. Dus allemaal tweede huis of soort centerparks!! We gingen lunchen in een theetuin wat er echt victoriaans uitzag en onder bomen de over bekende picknick sets op het grasveld! We bestelden 2 cappuccino en een homemade muffin! Eentje maar want die dingen zijn zo reuze groot, daar kun je met twee de hele middag op teren, toen we zouden opstappen struikelde Henk over de plank v d picknickset ( die er normaal nooit zit) en viel zo op de grond!! Ik schrok me het apezuur en dacht eerst nog " not mijn driver" heb je je pijn gedaan of je heup ?? Nee alleen zijn teen deed zeer, we liepen naar de auto, maar ik zag wel dat Henk t heel slecht had en inderdaad toen zuster Clivia de teen bestudeerde zag t er beroerd uit, toevallig was er een bediende de planten aan het water geven dus ik vroeg om een straal water, de grote teen bloedde als een rund en toen kwam ons EHBO tasje goed van pas, keurig verbonden kon Henk weer rijden en in een shop haalden we even betadine jodium zalf. Uiteindelijk kwamen we in Mosselbaai aan. Daar zijn we eerst naar een grote kampeerwinkel gegaan. We moesten nl een stel nieuwe rubber ringen voor de tent, want door de stormen van de afgelopen weken waren er een aantal na 35 jaar gebroken. Toen op zoek naar een camping. Ons werd geadviseerd om naar "de Punt" te gaan. Zo heet de camping omdat deze op de punt van de landtong ligt. Mosselbaai ligt nl aan een prachtige half ronde baai. We staan op rij 3 vanaf het strand en zijn er niet rauwig om. Enkele waren al van rij 1 naar rij 3 gevlucht i.v.m. de heftige wind. Op de camping is heel wat volk. Dit komt wellicht ook doordat het weekend is. De kust is ook hier overweldigend mooi. De vuurtoren staat boven op een rots waar je naartoe kan wandelen/klimmen. Vuurtoren St. Blaize uit 1864 is nog steeds in gebruik, eronder is een hele brede grot met informatie panelen waarop wordt uitgelegd hoe de grot door de eeuwen heen is geïnterpreteerd , in 1888 weren er stenen gereedschappen opgegraven en dat was het bewijs dat de grot 100 duizend jaar door mensen was gebruikt. Henk liep voorzichtig mee tot het klimmen begon, want dat is helaas niet mogelijk met deze teen blessure. Betty klom alleen verder! Later op de middag nog wat boodschappen gedaan in een mall en daarna een wijntje bij de tent en wandelend naar een zeer bekend restaurant uitkijken over de oceaan. Daar heerlijk gegeten. Een andere klant dacht hier anders over. Hij zat met een gezelschap van 8 man en ging uit zijn dak over de bediening, het eten en wat ook nog meer. Het zwarte personeel was erg ontdaan en de chef werd erbij gehaald. Alle borden gingen mee terug naar de keuken en een kwartiertje later werd er opnieuw opgediend. Binnen het gezelschap was de spanning te snijden. Wij keken ernaar en dachten er het onze van. Betty was extra complimenteus naar alle personeelsleden om de boel weer wat recht te trekken. Het eten wat we niet op konden hebben we meegenomen, wat heel gebruikelijk is in dit land. Ook mag je vaak je eigen drinken meenemen. Dit stamt nog uit de tijd dat op de meeste terrassen geen alcohol werd geschonken. Dat was toen verboden! Op vele stranden kom je nog borden tegen dat het verboden is alcohol te gebruiken. Zaterdag 9 febr Gelukkig bewolkt en heerlijk even bijkomen van die vele zonuren! Vannacht af en toe een buitje. Met extra scheerlijnen de tent stormvast gemaakt, wat geen luxe was. Henk zijn teen gaat goed en na het ontbijt gingen we richting museum van Dias ! De bekende Portugese zeeman, gehuisvest in een voormalig graanschuur en natuurlijk aangepast want de replica van het oorspronkelijke schip ligt in de schuur zelf, voor 10 rand meer betalen mag je er ook op en in, toch heel anders als onze VOC schepen. Dit schip werd in Portugal gebouwd en in 1987 naar Mosselbaai gevaren ter gelegenheid van 500 jr geleden de historische reis van Dias. Toen is de boot op de kant getrokken en is er een bestaand pand gebruikt om er een museum overheen te bouwen. Hier staat ook de poskantoorboom. Buiten het museum is de melkhoutboom waarin zeelieden hun boodschappen achter lieten in een oude schoen voor passerende schepen, ook de waterbron waarvoor Dia’s aan land ging om vers water te tanken geeft nog steeds water. Santos Beach ligt er vlakbij , dit is de beste zwemplaats van de Tuinroete, rustige branding , kleine golven en ideale diepte en normaal schijnt de zon er uitzonderlijk lang, omdat hij niet gehinderd wordt door bergen. Hier zijn we heen gewandeld, wat de blanke ZA echt niet gewend is. "Dat is wel een uur lopen...." Een mooie wandelroute deels langs de kust die erg mooi is, zelfs nu er geen zonnetje schijnt. Bij een tweede hands boekenwinkeltje kocht ik voor 5 euro een leuke "toergids vir suid-afrika." Er staan 83 autoroutes is variërend van afstand. Vele plekken hebben we de afgelopen jaren reeds gezien. Het geeft wel ideeën om naartoe te gaan. Bij de vertrouwde WIMPY keten koffie gedronken en ff contact met het thuisfront. De aandelen WIMPY zullen wel omhoog gaan!!! Terug lopend ontmoetten we Hilde uit Nederland die ons vroeg waarom de winkels dicht waren (vaak op zaterdag na 12.00 uur), na een tijd praten besloten we in een vlakbij gelegen bar wat te gaan drinken, wat een erg gezellige middag werd met veel info uitwisseling over en weer. Hilde werkte voor uitgeprocedeerde asielzoekers die ze begeleidt in het land van herkomst met werk en financiële hulp van. Min v Justitie. Vooral veel Afrikanen kon ze goed helpen en was erg dankbaar werk, dit vonden wij nu ook de juiste ontwikkelingshulp. De camping zelf heeft ook ze charmes. Diverse buren zijn al bij ons gekomen om zich voor te stellen en een " camping praatje" te maken. We vallen op met onze tent en de gemiddelde ZA is wel nieuwsgierig als ze ons horen praten en soms niet helemaal kunnen volgen waar we het over hebben. De camping is uitgeroepen tot de schoonste camping van het jaar. In de omgeving lees je dan ook vaak borden met " you entering a no- litter zone". Vaak zijn we opgelucht als we dit soort zones uit zijn en we onze broekzakken kunnen legen van alle prulletjes etc die we noodgedwongen hebben opgespaard! GEZELLIG OP STAP OP DEZE ZONNIGE ZONDAG. 9 febr Het was al vroeg in de ochtend duidelijk dat dit een stralende dag zou worden. Een strak blauwe hemel. We besloten wat te gaan toeren in de omgeving en richting Oudtshoorn te gaan. Maar helaas wilde de auto niet starten. Gisteren heeft de heel dag de radio aan gestaan en is er heel wat geladen vi de 12 volt lader. Maar op een camping stromen snel vele hulptroepen toe als ik de motorkap open. En dat voor 8 uur in de morgen. Dus een minuut later rijden we. De route gaat door een prachtig gebergte. Komen hier en daar kruizen tegen, die uitbundig versierd zijn als aandenken van dodelijke ongevallen. We passeren vele struisvogelboerderijen en zien er dan ook duizenden. In het nieuwe routeboekje leest Betty iets over een hotspring in Calitzdorp. Hier besluiten we heen te rijden. Er zijn enkele zwarte en witte locals. We betalen 1 euro p.p. als day visitor. We zoeken een plekje onder de bomen en genieten van een warm zwembad van rond de 35 a 40 graden. Het is 51 graden als het erin stroomt. Gelukkig is ernaast een bad ook een met normaal temperatuur water. De zwarte en het enige witte kinderen spelen met elkaar zoals elk kind in een zwembad speelt. Doen tikkertje, wie het langste onder water kan of rennen om de baden. Het water is goed voor me geblesseerde teen die er goed uitziet. Er worden dan ook medicinale krachten aan toegeschreven, al ruik ik,geen rote eieren. Als ze de kans krijgen doen ook de vliegen inspectie op de open wond van me teen. Als lunch eten we de opgewarmde punten pizza die we gisteren in het restaurant niet meer opwonden. Betty was zo slim om naast de stoeltjes ook het gasstel mee te nemen. Halverwege de middag rijden we weer. We nemen een andere route terug naar Mosselbaai. Dit blijkt een hel van een tocht de worden over een pas die eigenlijk voor 4x4 bedoeld is. Dit is een pas die naar het plaatsje Van Wijksdorp gaat. Vooral Betty had veel stres maar bedwingt dit met het eten van dropjes en mijn mond ook vol te stoppen met dropjes. Ik kan niet meer praten en ternauwernood ademhalen, zo vol is mijn mond met drop. De uitzichten zijn echter overweldigend. Na vele uren rijden over een stofpad komen we aan op het asfalt. Wat een verademing. Nu nog een kleine 100 km naar de camping. We nemen bij een benzinestation in Albertina een hamburger en patat. Alle andere restaurantjes in toen zijn gesloten. De rest van de patat geven we aan de pompbediendes die het niet afslaan. Het is al donker als we op de camping aankomen. We hebben een heerlijke zondag gehad. Ben benieuwd wat de maandag gaat brengen. VELE BUREN OM ONS HEEN VERTREKKEN. 10 febr Gisteravond nog een filmpie gekeken onder het genot van een biertje en een knabbeltje. Na het ontbijt wat kaartjes geschreven en naar de mall. Zonnebril laten bijstellen want die was gevallen en wat verbogen, kaartjes gepost en wat boodschappen gedaan. Bij WIMPY koffie en internet.
Geplaatst op:2/10/2014 10:25:40 AM
Meer internet dan ooit in zuid afrika
We zitten in het welvarende Deel 6
DEEL 6 HET VOLGENDE SANPARK Wildernis dinsdag 4 febr We gebruiken de lunch in een of andere chique tent "Arms gouvernement......." en nog wat en kunnen ook WiFi gebruiken. Betty smelt bij het zien van de laatste foto’s van Isabeau en het horen van de stem van Joost. We belanden op Wilderness Ebb-and-Flow Ruskamp. De onderstaande tekst uit het kampeerboek was voor ons voldoende om ons erheen te trekken. "Baie ervarings wag op jou in die Wildernes-deel van die Tuinroete Nationale Park. Jy kan ’n kano of fiets huur, gaan abseilend, klooftogte onderneem, of hangweef of valskermsweef. Jy kan roei, hengel by Eilandmeer of stap naar die waterval bokant die Ebb-and-Flow Ruskamp. My hoef nie superfiks te wees om die natuurskoon van die omgewing te geniet nie. Daar is actiwiteite vir oud en jong, energieke en lui mense: gaan stap die woud of besoek die voelskuilte en ondek die ryk voellewe. Le agteroor in een kano op een rustige riviertje en kyk hoe die wereld verbydryf. Kampeer onder die sterre langs die rivier of slaap in houthutte op stelte." Dat leek ons wel wat. Vooral dat ene sprak me wel aan; achterover liggen in een kano. We staan nu dan ook aan het riviertje. Regelmatig zien we kanoërs voorbij trekken. Een ervan had een elektro buitenboord motortje aan de zijkant van de kano bevestigd. Daar moet ik vrienden mee worden!! Er staan redelijk veel caravans langs het riviertje en hier en daar een huurcamper. Tien tegen een dat die van een Duitser of Nederlander is. We hebben deze vakantie nog nooit zoveel mensen op campings gezien. En ook het verkeer is voor ons doen overweldigend druk. Te vergelijken op een vroege zondagmorgen bij ons. We hebben kennis gemaakt met Andries, een ZA jongeman uit Stellenbosch die hier een conferentie heeft en als vertaler is ingehuurd om de Franstaligen bij te praten. Hoge functionarissen uit geheel Afrika komen praten hoe het toerisme nog meer verbeterd kan worden. En vooral uit west Afrika spreekt men voornamelijk Frans. Ook moeten we bij hem langs komen in Stellenbosch om een stuk van de wijnroute te gaan drinken. En bij het ontwaken is het een kakofonie van vogelgeluiden. Dit park is dan ook bekend om zijn vele soorten vogels. Sommige hebben tomaat rode vleugels. Anderen reageren op het gefluit van ons. We gaan ons beramen wat we vandaag gaan doen. Het is een strak blauwe lucht en rond de 25 graden. Toppie weer dus. We informeren bij een outdoor adventure of we fietsen kunnen huren. Helaas neen dus, wel kano’s. Daar hebben we weinig zin in. We besluiten een hike te gaan doen naar het dorpje. Deels door bossen, langs de rivier en niet teveel hoogte verschillen. We raken het pad kwijt, komen op een spoorrails, moeten een lange spoorbrug over waar al jaren geen trein meer rijdt. Komen in een villawijk en uiteindelijk in het dorpje aan. We zijn kapot, sterven van de honger. Eten kuduvlees, groente, gebakken aardappels en trekken langzaam weer bij. Waren we eerst nog van plan om een taxi terug te nemen, besluiten we toch terug te gaan lopen. Om 16.00 uur komen we terug op de campsite. Duiken meteen de rivier in die pislauw is. Daarna de familie badkamer in. Kouwe douche en een heerlijk bad doen wonderen. Daarna een koud biertje bij de tent, weer zowat een dag voorbij. Ik denk dat we hier nog wel een nachtje blijven. Ook Andries komt nog langs. De rol die hem was toebedeeld in het congres viel hem redelijk zwaar. Ineens moest hij de hele groep toespreken en daarna de Franstalige bijpraten. Desondanks ging het hem goed af en had van ons een blikje windhoek bier verdiend. We hebben zijn adres en tel nr gekregen zodat we langs kunnen komen. Avonds zelf gekookt en videofilm gekeken in de muskietennet opgebouwde bios. Luxe hoor. In de loop van de nacht hoorden we wat gespetter en in de ochtend zwaar bewolkt. We besloten naar de redelijk grote plaats George te gaan. Daar in shoppingmall bij Game ( groot winkelketen) geïnformeerd naar andere videocamera. Er stond niets wat me aanstond. Wel vond ik een mini videocamera (die ook foto’s maakt) bij Cap Union een outdoor keten. Zo groot als een lucifersdoosje en je kan hem in een waterproef behuizing doen en dan onder water filmen. Ze worden vaak op een helm van mountainbike, motor, dashboard van auto, zeilboot etc gemonteerd. Deze GoPro Hero 3+ gekocht en hopelijk kunnen we er leuke opnames mee maken. Ook kreeg ik een adres in Kaapstad waar ze het duurdere segment hebben op videocamera gebied. Ook hebben we, of liever gezegd Betty, eindelijk de ideale kampeertafel gevonden. Hier zijn we al jaren naar opzoek. Betty is zo blij als een klein kind. Je kan er zowat op pingpongen en is ook nog in diverse hoogtes verstelbaar, want insiders weten dat Betty graag met haar beentjes omhoog zit. Naast boodschappen hebben we ook nog een poosje met onze stoeltjes op een duintop gezeten en uitgekeken over de Indische oceaan, want inmiddels had de bewolking plaats gemaakt voor een stralend zonnetje. EEN WANDELING DIE WEL HEEEEEL KORT WERD donderdag, 6 febr Vandaag hadden we na het ontbijt (traditioneel is dat: geroosterd brood uit onze eigen broodrooster met jam (zelf gemaakte door een local natuurlijk) en kaas uit Nederland ( wat al aardig opraakt) kopje thee en daarna koffie) een wandeling naar de waterval gepland. Je kan hier met een kano heen gaan, eerst 2 uur over een rivier en dan nog een paar uur lopen en dat dus ook weer terug. Maar wij besloten dat kanoën over te slaan en naar het startpunt met de auto te rijden. Eenmaal daar vroegen we aan een blanke jogger of de auto daar safe stond. Dit bevestigde hij stellig, maar raadde ons een andere hike aan " je gaat dan hier de tweede recht en dan de eerste links en dat zie je......." Etc. Dat deden we dus. Maar we kwamen niet op de omschreven plek. Wel bij een birdhide. Hier genoten we de meegenomen lunch en met de verrekijker haalden we menige vogel o.a. bonte kingfischer heel dichtbij. Toen hadden we het wandelen voor gezien en reden nog effe naar George voor verdere uitleg van de videocamera. We kunnen nu op de IPhone en Ipad de opnames terug zien en dit fungeert ook als een scherm als er wat wordt opgenomen. Gisteren hadden we al in het restaurant waar we het diner aten de nodige apps geladen. De jongeman bij cape Union hielp me weer geweldig met al mijn vragen en heb de camera voor 90 onder controle. De opnames die we terug gezien hebben zien er goed uit en het geluid is ook goed. Want ja, zeg nou eerlijk opnames zonder dat geweldige gesproken woord van mij zijn ook maar niets!! In de middag nog een tijdje aan het stand gezeten en eind van de middag weer lekker voor ons tentje. We zijn hier voor de vierde nacht, het is dus allemaal erg vertrouwd. Dus tijd om weer verder te trekken. Op dit moment beraden we ons wat dat gaat worden. Alle boeken van Afrika incl de kampeerboeken worden hiervoor geraadpleegd. Ondertussen worden er ook blikjes Windhoek bier leeggedronken en dat vertraagd het proces wel ernstig. We zullen wel zien waar we uitkomen.
Geplaatst op:2/6/2014 6:01:49 PM
Helse wandeling nog goed te doen door 60+
De eerste weken zitten er al weer op
DEEL 5 BEZOEK AAN SUPER KLEIN SAN PARK, Zaterdag, 1 febr. In alle vroegte verlaten we de camping langs de rivier, zodat we het echtpaar uit Bloemfontein de gelegenheid geven om zichzelf te settelen op de door hun gereserveerde plek voor de komende maand. Tijdens het ontbijt zwerft een groep velvet monkeys door de bomen om op een onbewaakt moment toe te slaan. Eerder zagen we dat een groepje schoonmaaksters door een stel apen werden aangevallen, maar de mop bleek het ware wapen om deze aanval af te slaan. Ook bij ons hebben ze geen schijn van kans. Je leert snel in Afrika..... We rijden verder zuidwaarts richting Kaapstad. Onderweg passeren we een markt die elke zaterdag langs de weg wordt opgebouwd. Het gros van de kraampjes wordt door blanke mensen gerund. Of zelfgemaakte kleding of allerlei zelfgemaakte lekkernij. Zo kopen we een bak ingevroren bobotie, die door oma zelf is gemaakt en vers gebakken brood. Ook is er een dame met de prachtigste zelfgemaakte quilts, maar helaas geen plek meer in de koffer. Dan rijden we door naar de kustplaats Knysna. Een redelijk grote plaats gelegen aan een mooie laguun. In de haven zijn allerlei winkeltjes met onder anderen prachtige kunstvoorwerpen. We boeken een boottocht van een paar uur. Op het water is het beter uit te houden als op het land. Samen met vele zuid Afrikaanse toeristen genieten we van dit moment. We ontmoeten een Duits echtpaar uit Greveld. Ze komen vaak in Schoorl en Bergen en kennen Alkmaar uiteraard ook. Voor hen is ZA de eerste keer en toeren met de huurauto van lodge naar lodge die tevoren geboekt is. Betty heeft een nat park ontdekt waar je prachtig kunt wandelen. Via onverharde wegen komen we bij de gate van het SAN park. Er is helaas geen overnachtings mogelijkheid. Met onze wildcard mogen we naar binnen en slingeren over kronkelige zandwegen de bergen in. We komen bij een soort theedrink gelegenheid waar ze net willen sluiten, maar ons nog helpen. We krijgen van hen te horen dat er wel een huis open is. Deze wordt verhuurd aan mensen die tevoren via het hoofdkantoor reserveren. We gaan er naartoe en zien er een grote groep kinderen rondlopen. Het blijken 15 kinderen uit Taiwan te zijn die met begeleiding een maandje rondtoeren. We spreken de ZA en Chinese leiding en die vinden het geen probleem als wij ons erbij voegen. De dame Kelly uit China vindt het zelfs leuk, net als de ZA mannen Okki en Jeffry. We besluiten ons tentje op te zetten, al is dit wel illegaal, want er mag niet gekampeerd worden. Hij staat uit het zicht van de weg en achter het toilet gebouwtje. Dat lijkt ons beter dan een van de ruimtes in het huis, Betty heeft nogal een gevoelig huidje!! We moeten alleen ver lopen om onze spullen uit de auto te halen, want het hek zit op slot en niemand weet wie de sleutel heeft. Maar we krijgen wat hulp en al snel staat de tent. Vannacht redelijk goed geslapen. Alleen stond de tent volop in het licht wat door de ramen van het toilet scheen. En als er een Chineesje het toilet had gebruikt en doortrok leek het alsof bij ons het water de tent in gutste. De rioleringspijpen lopen (zoals gebruikelijk in afrika) over de buitenmuren heen. Dan kun je er goed bij als er problemen zijn! We genieten van de geweldige bobotie die au-bain-marie wordt opgewarmd, bij gebrek aan magnetron en stroom. De groep gaat braaien en natuurlijk mogen wij mee-eten maar wij zitten vol. We kijken een aflevering van "Nederland van boven" wat erg leuk wordt gevonden. Het is rond negen uur dat we de ogen sluiten. Een uurtje later moet ik er uit om de tent goed dicht te ritsen want het begint te regenen. De groep vertrekt naar hun basiskamp, wat een uurtje of 3 lopen is. We nemen afscheid en Okki geeft nog waardevolle tips die we in het park kunnen gaan doen. We spreken de ranger en bij hoge uitzondering en veel "please, please" van Betty mogen we nog een nachtje kamperen. We gaan eerst naar een bergtop toe. Hebben daar een geweldig uitzicht en zien zelfs de Indische oceaan liggen. Het is strakblauw, maar niet te warm omdat we hoog in de bergen zitten. Daarna gaan we naar een oude mijnschacht, want vroeger werd hier veel goud gedolven. 1867-1878 Het is ten strengste verboden diep de mijnen in te gaan. Bovendien is het ook levensgevaarlijk. Dat doen we dan ook maar niet. We rijden naar de Jubilee Creek, waar een pick-nick site is. Het is nog vroeg op deze zondag maar er staan al enkele auto’s van wandelaars. We zoeken een mooi plekje in de schaduw naast het kleine rivierstroompje. Ik werk het logboek bij. Betty gaat wat was doen, ik span een lijntje. Zo heeft ieder zijn taak. We drinken koffie met een stroopwafel die we van huis hebben meegenomen. Alle stroop is er door de warmte tussenuit gelopen, maar smaken er niet minder om. Naarmate de tijd vordert komen er meer en meer mensen. Ook komt er een groepje van rond de 10 kinderen een verjaardagspartijtje vieren. Ze krijgen elk een super sooker en het lijkt erop dat ze binnen een mum van tijd het riviertje hebben leeg getrokken. Je hebt helden en zeilertjes, wat dat betreft zijn kinderen overal hetzelfde op de wereld. Betty besluit de hike naar de waterval te gaan doen. Een paar uurtjes lopen. Bij terugkomst gaan we lunchen van de home made brood en home made salami. De koeltas heeft de spullen aardig koel gehouden. Met de thermoskan kokend water maken we thee. De bewolking lijkt langzaam maar zeker binnen te rollen. Halverwege de middag besluiten we terug te rijden naar ons basiskamp. De zondag is alweer zowat voorbij. We drinken nog een kopje thee bij de zwarte serveerster Veronica. Ze herkent ons van gisteren. Waarschijnlijk doordat we haar hebben vermaakt met de muntentruc, want er komt een zichtbare smile op haar gezicht. Daar bestellen we ook een lamsvleesschotel met rijst en salade. Ze verteld dat ze geen verpakkingsmateriaal heeft voor "take away". Betty geeft een stel pannen uit de auto en net als bij de Chinees krijg je veel teveel en het ruikt voortreffelijk. Maar dit is voor vanavond. Ik bestel een cappuccino en een muffin. Helaas kan ze dat niet maken en de blanke jongeman die het wel kan is er niet. Dan bestellen we thee en dat lukt wel. This is Africa...... Op ons basiskamp heerst een grote stilte nu de groep met kinderen vertrokken is. Wel spreken we nog ranger John. Hij zegt telefoon van zijn baas te hebben gehad en dat we weg moeten, maar na veel onderhandelen is het voldoende dat we de auto niet bij de tent (ja want ineens was het hek open!!) maar op een andere plek parkeren. Dan is hij uit het zicht van de uitzichttoren waar vaak Rangers op staan ter controle van bosbranden. Hij is bang dat de baas ziet dat we hier kamperen en krijgt dan problemen. De groene tent valt niet op op het grasveld. Met deze compromis kunnen we leven mits hij beloofd dat het hek niet op slot gaat. Morgenochtend gaan we dan inpakken en zetten de auto bij de main-gate. Daar vandaan lopen we een stuk naar druipsteengrotten om daar af te dalen naar een riviertje. Dat gaat stroom opwaarts door de rivier lopend en af en toe zwemmend naar een waterval. Het riviertje kronkelt zich op een bepaald moment door een kloof van ruim een meter breed en aan beide zijde honderden meters rotswand. Dit is heen en terug een tochtje van een uurtje of 4 en volgens Okki zijn we nog fit genoeg om dit te doen. Het lijkt ons echt te gek. Voordat we aan de lamsschotel gaan lopen we nog naar de "gravejard". Hier liggen een aantal blanke mensen begraven wat je direct kan zien door de gebruikelijke grafstenen met opschrift. Ook zijn er tientallen langwerpige hoopjes zand met keien, waar zwarte mensen onder liggen begraven. Volgens overleveringen moeten in dit nat park ook nog de Knysna olifanten rond lopen. Ze worden echter nooit gezien, zelfs geen uitwerpselen of sporen van vernielingen. Toen dit in 2008 echter wel werd gezien was het dan ook groot plaatselijk nieuws. Foto’s van olifanten sierden de voorpagina van de locale krant. Daarna zijn ze nooit meer gezien. Een truc om toeristen te lokken? EEN HELSE WANDELING, maandag 3 febr. Er hangt nog een nevel in de bergen en het gras is nog nat van de douw. Het is nog geen 6 uur als we starten met inpakken. Dit kennen we inmiddels met onze ogen dicht. Praten doen we nauwelijks en luisteren tijdens het ontbijt naar het gefluit van de vogels. Hieraan merk je dat je in de tropen zit. Dan rijden we naar de main gate om vandaar de afslag naar de druipsteengrotten te nemen. Het eerste stuk kunnen we nog met de auto doen, maar dan begint er een helse wandeling. Eerst geleidelijk naar beneden en dan stiller en stiller. Uiteindelijk hangen er hier en daar dikke gele touwen met knopen erin die je moet verhoeden dat je naar beneden stort. Bij elke stap naar beneden bedenk je dat je ook weer omhoog moet. Want ook lopen zit tussen je oren. En zo gaat dat gestaag door. Op een gegeven moment hoor je het riviertje in het dal. Daar moeten we zijn. En dan is de beloning overweldigend mooi. Tussen grillige rotspartijen vinden we het riviertje wat ter plekke een soort zwembad is. Een redelijk grote poel. De temperatuur van het water is redelijk. Henk ligt er als eerste in en dat is een unicum. Behalve wij is ook het jonge ZA echtpaar Dirk en Cristina aanwezig. Ze vragen of wij misschien naakt willen zwemmen en willen dat wel effe elders heenlopen. We hebben dit niet bevestigd of ontkend maar lagen wel naakt in het water. Toen zwommen we verder en kwamen bij een waterval. Wat een onvergetelijke tocht. Je moet af en toe in je armen knijpen om te realiseren dat dit echt is. Dirk maakt een paar foto’s van ons en stuurt deze op naar de mail. Dat heb ik via de flessenpost bij de uitgang van het pad aan hem gevraagd. Nu maar afwachten. Hoe de tocht terug was wil ik jullie besparen. Maar als 60+ doen we het nog aardig. Toen een brake bij de car en vervolgens op zoek naar een volgende plek om de tent op te zetten.
Geplaatst op:2/3/2014 11:04:36 AM
Ik ben blij dat ik chauffeur mag zijn
Plettenberg is verpletterend.
DEEL4 OP NAAR HET VOLGENDE NAT PARK, 27 jan t/m 30 jan Langs de kust rijden we via alternatieve route (veel dust road) naar het Tsitsikamma nat park. Het is een warme dag. Passeren boerderijen die ontelbare schapen houden. We worden op het verkeerde been gezet door de borden te volgen van "Tjitsikamma on sea site". We kwamen uit bij een zeer luxe lodge boven op een berg waar slecht 3 kamers waren. De eigenaresse was een hoog bejaarde dame wiens voorvaderen uit Kampen kwamen. Ze bood ons iets te drinken aan en liet met gepaste trots de kamers zien. Wat een luxe zeg, maar dat mag dan ook wel voor een kleine € 500,- per nacht per kamer. Maar dan krijg je wel de 3 maaltijden erbij en uiteraard voor 2 personen. Het uitzicht is geweldig mooi. Je ziet de blauwe oceaan en rond de rotsblokken die in de zee liggen zie je het water rondom bruin opkleuren als er golfslag langs gaat. Ze noemen dit "the red tide". Ook met zoon Steve maakten we kennis, hij is een 50 jarige die in Atlanta (USA) gewerkt had en nu terug om mama te helpen met de business , 3 km kustlijn is eigendom en dit wil hij verder exploiteren in een casino en shops en chalets en ander vertier, na nog wat foto’s genomen te hebben namen we afscheid en moesten beslist ooit terug komen als we met pensioen waren. We stoppen hier en daar om wat te eten en te tanken en het is uiteindelijk een uur of drie in de middag dat we bij het nat park Tsitsikamma arriveren. We krijgen een tentplek toegewezen, maar mogen altijd wat beters zoeken als we dat willen. De tentplek heeft geen stroom en we bouwen de tent op een andere plaats nr 31. Een prachtige spot langs de bruisende golven. Het is een heerlijk grasveldje. Toen ik dit doorgaf aan de receptie vertelden ze dat we daar 1 nachtje konden blijven, want morgen is hij gereserveerd. Verderop vinden we plaats 19 die nog mooier is, Toen zijn we de volgende dag daar neergestreken. Ook hier zagen we in de avond de prachtige fluoriderende kleur van The red tide ( de rode getijde). Dit komt alleen voor bij bepaalde winden in een bepaald seizoen. Het wordt veroorzaakt door een stroming waardoor de bodem van de zee wordt omgeploegd en de algen geven dan die prachtige fluoriderende kleur. Het ziet er heel futuristisch uit dat elke schuimkop een fluoriserend lichtgroen/wit kleurtje krijgt. Op plaats 17 komen Ingrid en Roy uit Amstelveen te staan en op nr 16 het oudere echtpaar Ken en Jean uit Schotland. Beiden hebben een camper. We hebben gezellig contact en gaan met zessen uit eten in het restaurant van het park. Wij nemen kudu vlees. We borrelen aan de witte en rode wijn en lachen heel wat af. We nemen in de stromende regen nog een afzakkertje onder de luifel van de Schot. De volgende ochtend merk ik dat de whisky zwaar valt. Ken is een gepensioneerde kapitein op de grote vaart. Hij kan geweldig verhalen vertellen en ligt in een deuk als ik wat vertel, Tsitsikamma heeft een keurmerk ontvangen van Fair Trade in Tourism South Africa en werkt op een duurzame manier. Tsitsikamma National Park vormt een beschermde kuststrook waar het gebergte spectaculair en grillig in zee verdwijnt. Het gebied kent een enorme verscheidenheid aan flora, fauna en inheems bos. Je kunt hier prachtige wandelingen maken, maar ook een canopytour waarbij je een zweeftocht boven het bos maakt. Wij blijven graag met beide benen op de grond. We maken een wandeling naar de watervallen. Een hele zware tocht van enkele uren. Henk op slippers en dat viel niet mee, vooral het springen van grote rotsblok op andere rotsblok langs het strand werd een hagelijk avontuur. Maar we hebben het gehaald, al namen we terug een andere route. Via het otterstrail ( zwemmen hier nl in de zee) kwamen we na ongeveer 600 traptrede en lange stukken lopen bij de maingate uit. Daar gingen we liften en hadden de eerste auto, een echtpaar uit Frankrijk die ons terug naar de tent bracht, In de middag gaan we naar Stormrivier een klein plaatsje buiten het park. En nemen een zwarte liftster mee die wil afrekenen, uiteraard is dat niet nodig, bij een café over de 60 jaren over Elvis Presley komen we t echtpaar Jan en Marian tegen. Beide docenten Nederlands, maar toen Jan met pensioen ging hield de aanzienlijk jongere Marian het ook voor gezien. We drinken samen wat op het terras waar alles in het teken staat van de zestiger jaren. Marian wordt bij elk plaatje van Elvis uitheiniger. We konden ter nauwernood voorkomen dat ze poedelnaakt op de motorkap van een oude Amerikaan ging liggen. " maak effe een foto Jan...." Onze buren zijn vertrokken. Ken heeft op een geheime plek zijn visite verstopt, maar die hebben we gevonden. Hij vertelde hem onder een rotsblok te doen, maar uiteindelijk vonden we hem tussen een paaltje van een houten hekwerk geschoven. Nu Kunnen we hem een foto mailen van de waterval die hij net niet gehaald heeft. Hij wilde ze vrouw niet langer laten wachten in de camper. Dat moet echte liefde zijn!! Het regent en het ziet erg grijs. We maken een dagtochtje naar Plettenberg baai. Kopen goeie loopschoenen voor henk, want Betty heeft de smaak te pakken. Halen bij een apotheek anti histamine tabletten want hebben nogal wat plekjes opgelopen op rug en buik doordat we ergens op het gras hebben gelegen. Het jeukt als de ziekte en het lijkt alsof we mazelen hebben. Gelukkig doen de pilletjes direct hun werk want je weet het "jeuk is erger dan pijn". We lunchen ergens in de stad. Betty heeft al dagen geen pan meer aangeraakt. Ze krijgt de smaak te pakken!!! We slenteren wat langs de straten en bekijken de winkeltjes. Als Betty in een dure kleine kledingzaak aan het snuffelen is sta ik in de AT Ed houding bij de uitgang geduldig te wachten. Ik word aangesproken door een van de verkoopsters of ze me kan helpen waarop Betty op de meest arrogante wijze tussen de kledingstukken vandaan komt en zegt "no its oké, its my driver" en snuffelt rustig door. Een zacht hoongelach gaat door het winkeltje en enkele gefortuneerde dames kijken naar mijn richting. Ik trek alleen me wenkbrauwen op. En bij het verlaten van het winkelpandje zegt ze "yes, we can go". Terug naar de camping gaan we nog effe een kijkje nemen op de hoogste bungy jump (van een brug) ter wereld. Het is 216 meter en heel gaaf om te zien. Voor een kleine 50 euro mag je het ook proberen. Jongelui stonden in de rij om de sprong van hun leven te maken. Morgen trekken we weer verder. Niet zo heel ver hier vandaag is een leuk ander nat park waar de camping en omgeving prachtig moet zijn aldus derden. We zullen zien. VEEL KM GEREDEN MAAR WEINIG OPGESCHOTEN. Vrijdag 31 jan We hadden al vroeg de boel ingepakt. Gisteren het laatste diner genuttigd in het Nat Park. Teruglopend naar de tent genoten we van de fluoriderende golfslag. Via een alternatieve route van de N2 verder zuidwaarts gereden. Zo kwamen we oom bij een andere ingang van het Tsitsikamma NP ( bij Nature valley). Ook dit is een prachtig stukje natuur. We gingen eerst zelf een filterkoffie zetten. Toen hebben we een 2 persoons kano gehuurd en een stukje de rivier op gekanood. Prachtig mooi. Helaas kan ik er geen videobeelden meer van maken want gisteren is de camera stuk gegaan. We hebben nu alleen nog de IPhone voor foto’s. Onderweg ook een leuke farm met een evenzo leuk winkeltje aangedaan, waarin allerlei zelfgemaakte levensmiddelen te koop waren. Van jam tot brood en kaas en vele andere dingen. We hebben dan ook voor ruim 20 euro aan lekkere dingen gekocht. Toen verder naar de camping van het nat park waar we heen wilde. Via de TomTom had ik de graden ingevoerd. We kwamen op gravel en stof paden terecht. Uiteindelijk vroegen we een local de weg en deze vertelde dat we verkeerd zaten. Ze adviseerde een camping bij Plettenberg. Zelf had ze in haar jonge jaren een lange periode in Amsterdam gewerkt en woonde toen op Ruigoord. Ze had er goeie herinneringen aan. Deze camping is aan de rivier en het is er behoorlijk vol. Uiteindelijk vonden we een plekje. En toen we net gesetteld kwamen kwam er een echtpaar uit ZA vertellen dat ze deze plek voor de komende maand hadden gereserveerd. Maar de voorouders kwamen uit Nederland dus voor 1 nachtje mochten we wel blijven staan en gingen zij ff elders staan. Goed geregeld dus. Tja, dit is een heel ander zuid afrika. Stonden we voorgaande jaren meestal alleen op een camping, nu mag je blij zijn dat er een plekje is. Voor beide is wat te zeggen.
Geplaatst op:1/31/2014 4:14:16 PM
Jeffrysbaai, zondag 26 jan DEEL 3
We waaien zowat uit onze onderbroek
DEEL 3 EINDE VAN ADDO nat park, zaterdag 25 jan Vanmorgen een lekke band . Deze naar het benzinestation gebracht wat ook op het nat park is. De bediende plakte hem ter plekke en toen naar de gate om opnieuw wild te gaan bewonderen. Maar dat pakte anders uit. Volgens de papieren mogen we er vandaag niet in. Ik vertelde dat we een wild card hebben maar toch werden we naar de receptie verwezen. Daar kregen we te horen dat alle campingplekken bezet waren, " maar we staan op de camping" " ja dat zie ik maar jullie moeten daar weg want daar komen anderen te staan......" Ja en dan houdt alles op. Dus inpakken maar en op weg naar de kust. Dat viel wel effe tegen, maar ook dat hoort bij reizen. Eerst naar Port Elizabeth (120 km) waar we in een grote shopping mall wat dingen gekocht hebben, o.a. Camping boek van ZA. Toen op internet bij WIMPY , maar op een gegeven moment werden we afgesloten van WiFi . Er stonden nl lange rijen mensen die er ook wat wilden gebruiken, en geduldig op een plaatsje wachten. Toen naar naar het kust plaatsje Jeffreysbaai 40 km verderop. De tent opgezet op een camping a h strand. We kijken uit op de Indische oceaan met grote golven. Er staan veel campers en caravans en enkele tenten van de locale bevolking die hier het weekend doorbrengen. Het is een sobere camping maar daar is de prijs ook naar. Er staat een straffe wind die later wel behoorlijk afzwakt. Middels de luifel hebben we schaduw gecreëerd, ons avondeten bestaat uit rijst met 2 heerlijke SPAR kippenpoten met een potje gemixte groente. Bij de plaatselijke Liguori halen we 2 flessen Zuid-Afrikaanse wijn en wat blikjes bier. Dit is weer echt genieten van kijken naar mensen ipv beessies en naar de stunten v d surfers vlak voor ons. Betty heeft het boek v Herman Koch (het diner) bijna uit en om 21 uur gaan we een filmpie pakken, dwz de laptop klaar zetten . Kon dit heerlijke leven maar eeuwig duren. 23 uur vallen onze ogen dicht en besluiten morgen de film af te kijken. EEN DAGJE STRAND Zondag 26 januari Uitgeslapen tot 8 uur en na ontbijt eerst een flinke wandeling langs de waterlijn. Henk moest daar halverwege zo nodig naar toilet dat ik hem de oceaan in stuurde tussen de rotsen verderop moet het toch niet zooo moeilijk zijn!! Maar met die hoge golven had Henk het gevoel dat het toilet te snel werd doorgetrokken! Enfin vreselijk gelachen en opgelucht vervolgden wij onze tocht, zagen de meest prachtige schelpen en had heimwee naar de tijd dat je met de kinderen schelpen verzamelde. Ondertussen beseffen we ook dat we samen erg gelukkig zijn en gezond!! Daarom is het ook zo ontzettend mooi om dit te doen. Genieten van eenvoudige dingen. We zien nu voor ons een grote groep dolfijnen ( hoe eenvoudig kan t zijn haha) Naast ons staat een Duits echtpaar met hun uit Duitsland overgebrachte Mercedes camper. Deze is hier al jaren en staat gestald in Windhoek (Namibië) en is destijds in een container overgebracht naar Kaapstad. Ze hebben al vele landen van dit continent bezocht maar zij was weinig positief over de toekomst van afrika en het wild wat hier leeft. Gedurende de dag wakkert de wind uit zee meer en meer aan. En terwijl het hoog water wordt komen er meerdere surfers. Dit plaatsje staat namelijk op de 3e plaats als beste surfstrand ter wereld. In de middag deden we een toertje naar Francisbay wat hier niet ver vandaan is. Een mooi plekje op een een soort landtong in zee. Vele witte huisjes met rieten daken. Ook bezochten we een pinguïn opvang centrum wat naast "de eenzame vuurtoren" ligt. Zo wordt de hoge witte toren genoemd die hier op een rotspunt ligt. Een prachtig gezicht zoals de hoge golven op de rotsen stuk slaan. Nu gaan we een lap vlees eten bij de Spur, het is tenslotte zondag. Ook mogen we daar een beperkte tijd internetten. We zoeken dan nog ff contact met het thuisfront, wat dus abrupt kan stoppen. Een gewaarschuwd mens telt voor twee.
Geplaatst op:1/26/2014 5:38:33 PM
Zitten nu in Port Elizabeth
Deel 2 zuid afrika
Vanavond genoten van een prachtige sterrenhemel waar volgens Betty het steelpannetje is veranderd in een boodschappenwagentje. VIA HOOPTOWN, HANNOVER EN MIDDELBURG NAAR CRADOCK 21-1 2014 Wij vertrokken om 5.45 richting Cradock (oost kaapse Karoo) 500 km te gaan over een goeie weg met soms een vrachtwagen in te halen. Geen wonder dat prins Bernard altijd zo hard in Africa reed,deze stille wegen nodigen uit tot hard rijden, de toegestane snelheid is 120 en soms 60 ! Wij rijden tegen de 200!! Door het gebied van schapenboeren. De zilverkleurige windmolens op de schapenboerderijen rondom Cradock zijn het symbool van de stad. Deze worden dan ook op vele plekken langs de weg als miniatuur souveniertje verkocht. Op de spa-camping aangekomen blijken we weer de enige gasten te zijn, we plaatsen de tent in de schaduw en gaan eerst lekker zwemmen in een naar zwavel ruikend groot zwembad. Er zijn ongeveer 10 zwarte mensen aan het werk die om het half uur eerst weer even pauze nemen en alles van ons bekijken. Een koelkast voor de spullen is er niet dus we krijgen een sleutel van een huisje om daar de koelkast te gebruiken. Heel veel huisjes zijn er te huur en overal staat de koelkast standaard aan. Verwonder je en erger je niet ! This is Africa!! Cradock is een vruchtbare bodem voor verzet geweest, in de jaren 30 werd hier het ANC in stand gehouden! De antiapartheidstrijder Mathew Goniwe werd hier in 1985 vermoord samen met 3 medewerkers. Pas in 1997 werden de daders( 5 leden v d veiligheidspolitie) berecht. Politieke verdeeldheid is ook het thema van (en grootste trekpleister ) het Schreiner House waar in 1883 het boek verscheen v een blanke Engelse lady Olive Schreiner (1855-1920) met als titel: the story of an african farm. Gevaarlijk radicaal geschreven en hoogst ongewoon in die tijd, haar graf is nu een pelgrimsoord. Het woonhuis hebben we bezocht en ook een museum waar de victoriaanse tijd werd weergegeven. Bij WIMPY een espresso en Griekse salade gebruikt en pogingen gedaan om op internet te komen. Maar helaas nee.!! Terug op de camping ging ik ( Betty) zwemmen en Henk slapie in het huissie doen. Je moet ook niet teveel op elkaars lip zitten en trouwens Henk heeft in ruim drie uur 500 km gereden. Terwijl ik een van het landschap zat te genieten. Ook vandaag is het een warme dag met zo nu en dan flinke wind, die vaak in de avond geheel wegvalt. De camping ziet er wat vervallen uit. Het hekwerk is op vele plekken stuk en het gras is veel te lang en kent grote grote open plekken met zand. Wel staan er de gebruikelijke braais en staan er voldoende bomen die voor de broodnodige schaduw zorgt. Hij ligt een kleine 5 km buiten de stad en ongeveer 25 km van "Mountain Zebra National Park". Hier willen we morgen een dagje heen. In de stad gingen we nog effe langs het toeristenburo. Daar zaten net tientallen mensen opgepropt hun lunch te nuttigen. Tja, binnen schijnt in ieder geval niet de koperen ploert. We raapten wat foldertjes weg tussen de menigte en ineens schoot er een dame omhoog. Ongetwijfeld was dit het personeelslid die ineens toeristen ontwaarden. We lieten haar rustig verder van haar lunch genieten.
Geplaatst op:1/25/2014 10:25:25 AM
Eerste post uit zuid Afrika
Hoop dat het te lezen is.
Vakantie Zuid Afrika 2014 16 januari t/m 3 mrt Het is donderdag 16 januari als de hele familie v kessel in de trein zit om ons weg te brengen. Nadat we onze bagage hebben ingecheckt drinken we nog wat en iedereen is jaloers en wil dit regenlandje ook wel even verlaten. Maar helaas, het zijn alleen Betty en ik die om19.30 naar Frankfurt vliegen. En daarna brengt Lufthansa ons in tien uurtjes naar Joburg. We hebben zowaar een goede nachtrust gehad op de twee plekjes naast het raam. De nieuwste Airbus is dan ook super groot en ruim van beenruimte. Het blijft een wonder dat z’n ding ruim 500 mensen in no time naar de andere kant van de wereld kan brengen. Nadat we de juiste leenauto meekregen (met een vijfde deur, wat onontbeerlijk is bij het kamperen) rijden we de stad uit. Een strak blauwe lucht en de temp. is inmiddels opgelopen tot rond de 30 graden. Gelukkig doet de airco het goed. We eten de meegebrachte speltbroodjes met kaas uit Alkmaar en drinken koud water erbij. Het links rijden is wel weer effe wennen. Soms tast je met je rechterhand in het duister op zoek naar de versnellingspook. Over de vertrouwde N12 rijden we richting Kimberley. We passeren de lake view huisjes, waar ik enkele jaren terug met Carlijn de eerste nacht doorbracht. Ik denk terug aan die patat die we daar aten en zit spontaan weer vol. Na 150 km zijn we in Potchefstroom. Een stadje wat bekend is om zijn studenten. Via de touristinformation krijgen we een leuk betaalbaar adres met zwembad. We gaan eerst bij een shoppingmall een Afrikaanse simkaart halen voor onze mobiel en laten er voor 110 rand airtime op zetten (€8,-) de rand is trouwens erg goedkoop dit jaar. Zo we zijn weer bereikbaar en sms en het nummer door aan het thuisfront. In de Silverstreet vinden we guesthouse Annelie. De eigenaresse heeft haar naam aan de zaak gegeven. Zwemmen wat en gaan alvast de auto inrichten, zodat we alles makkelijk kunnen vinden. Helaas heeft de Chevrolet Sonic minder opbergruimte in de deuren, zoals de Nissan Tida die we een aantal keren gehuurd hebben maar er nu niet meer waren. Ook doen we nog een tukkie voordat we de nodige boodschappen doen bij Checkers.( een supermarkt keten) In de avond hebben we een geweldige pizza en caesar salade gescoord in een gezellig restaurant waar we lekker buiten zaten. We hadden direct het vakantiegevoel te pakken, al blijft het vreemd dat je 24 uur terug nog aan het werk was en blij was als het niet regende. De jonge dame bij het toeristenburo leek dat het einde, want kon ondanks haar huidskleur maar slecht tegen de warmte. Gelukkig was er airco in the office en was ik om 15.00 uur de 2e klant van vandaag. Dus van werkdruk was ook geen sprake! 22 uur vrijdagavond ,De airco in de kamer draait op volle toeren, we gaan nog een ijskoud wit wijntje drinken, want dat is wel een voordeel van een koelkast op je kamer. Als we kamperen hebben we een klein koelboxje op 12 volt, wat al vol is als je er naar kijkt! Maar toch blijft kamperen ons mateloos trekken. ZATERDAG, 18 jan Jacobsdal. Ik werd vroeg in de ochtend wakker van een vogelconcert. Het was dan ook niet zo raar dat we na een ontbijtje al voor zessen op de weg zaten. De auto haalt max 205 km. Natuurlijk hebben we dat niet non-stop gereden, maar we hadden er wel flink de sokken in. In Kimberley nog wat boodschappen (o.a. sokken want die verdwijnen als sneeuw voor de zon) Uiteraard effe wat gegeten en gedronken bij WIMPY, die helaas geen meer WiFi heeft. Het was rond het middaguur dat we bij Herman aankwamen. Zowel Lauwdia als Herman waren goed afgevallen, om jaloers op te zijn. Dochter Monique had haar intrek genomen in het rondeel, waar ze druk aan het studeren is. Nadat we waren bijgepraat en onze kampeerspullen in de auto hadden ingeladen kregen we het aanbod om in de lodge Lascala te logeren. Dit staat midden in de natuur een km of 30 van hun huis, waarvan de laatste over een grondpad. Naast bewaker Sully en zijn vrouw is hier niemand op dit intense grote grondgebied. Er zijn natuurlijk wel vele soorten hoefdieren die hier water komen halen uit het meertje wat hier voor de lodge is aangelegd. GEEN DOORSNEE ZONDAG Het is allemaal erg luxe. Samen met een Tsjechisch zakenman is Herman de trotse bezitter van dit landgoed. Naast een grote woonkamer, waarin vele opgezette beesten staan is er een ruime keuken, waarin we, of liever gezegd Betty kokkerellen. Er zijn een viertal luxe ingerichte slaapkamers, waar wij er een van betrokken hebben. Vanmorgen zijn we rond 06.00 uur beide op een quad gestapt om over het terrein te toeren. Onderweg zagen we vele hoefdieren. Tegen 9.00 waren we terug in de lodge. Het was al aardig warm. De rest van de dag relaxen. Lezen, dompelen in de jacuzzi en genieten van de natuur en zijn geluiden. En veel water drinken met ijsklontjes, die hier uit een apparaat gehoest worden. De dieren komen hun dorst lessen in de grote poel die voor het terras is en eten van de balen gras die Sully daar heeft neergegooid. Ja, het is een grote luxe waar we deze reis mee starten. Ik heb Carlijn een sms gestuurd met de vraag of ze stoelen voor de terugvlucht wil reserveren bij het raam. Dit is nl erg goed bevallen en gelukkig was dit direct gelukt. Het lijkt ons beter als gangpad stoelen, die wij in eerste instantie hadden gereserveerd. Maar gelukkig is het nog lang niet zover. Later op de middag moesten we naar Herman, want met een aantal mensen werd er geroeid. Zoon Herman gaat over enkele weken een 3 daagde roeitocht van 120 km maken. Dit is een jaarlijks evenement wat duizenden belangstellenden trekt. Op een bekend plekje langs de rivier hebben wij de roeiers gade geslagen. Daarna met de hele club een echte Zuid Afrikaanse braai. Toen nog de 30 terug gereden naar ons onderkomen. Het komt niet vaak voor dat wij in het donker rijden. Eenmaal thuis genieten we nog van een prachtige sterrenhemel en een wijntje. VIJF DRUPPELS DETTOL We starten de dag weer met een tochtje op de quad. Er werden ons ook paarden aangeboden, maar daar hebben we ons maar niet aan gewaagd. Er zouden op dit 1100 hectare grote gebied ook een stel zebra’s moeten rondlopen maar deze hebben we niet gezien. Wel zien we vele ijzeren kooien staan, die gecamoufleerd zijn met takken en als val dienen. Zo hopen ze de caracal (linxsachtige kat) te vangen die jaagt op het jonge wild. Eenmaal gevangen worden ze gedood en vele hebben er al het loodje gelegd. In tegenstelling tot gisteren begon de dag met een strak blauwe hemel. We besluiten om nog een dag je blijven. Herman heeft al weken last van zijn maag en de antibiotica help niet echt. Een vriend adviseerde om 5 druppels dettol in een glaasje water te doen en dit op te drinken. Dit is een oud middel wat ook vele kanoërs nemen voordat ze de driedaagse tocht beginnen. Op deze manier voorkomen ze dat ze diarree krijgen. Op rivier wordt nl ook het riool geloosd. Op dit schaduwrijke terras zit ook een lichtschakelaar waarmee je een speciale lamp aan kunt doen. Deze staat op,een hoge paal en schijnt op de drinkplaats van het wild. Het licht start flauw en gaat gedurende een aantal minuten feller en feller branden. Hierdoor schrikt het wild niet en went het geleidelijk aan het felle licht. Herman adviseert ons om in de nacht wel de slaapkamerdeur, die grenst aan het terras, dicht te houden omdat gedurende de nacht de slangen tot leven komen. De meest giftige is de gele slang. Dan de airco maar aan houden en de deur sluiten, alhoewel het heerlijk is om in de vroege ochtend de deur open te gooien en dan de frisse ochtendtemperatuur de slaapkamer binnen te laten glijden en meteen een prachtig uitzicht op de omgeving die ook ontwaakt. We zijn vandaag naar de leeuwen farm geweest waar we vorig jaar ook waren. Betty was vorig jaar door een 3 maanden oude leeuw in haar kont gebeten. Deze was nu zo groot dat ons werd geadviseerd niet te dicht bij het hek te komen. Naast leeuwen hebben ze ook andere tamme dieren. ( jakhals, cheeta, caracal etc). Maar ook nog steeds jonge leeuwtjes die je mag aaien. Dat blijft iets bijzonders maar ook een beetje eng. Je tekent dan ook eerst dat je alles op eigen risico doet. We kregen een privé rondtoer. Twee Zweedse pubers waren er sinds 2 dagen als vrijwilligers aan het werk en zij liepen ook met ons mee. Na twee weken gaan ze weer terug naar school in het koude Zweden. Morgen trekken we er weer verder. We gaan richting het Addo elepfant park, wat bij do oostkust ligt.
Geplaatst op:1/22/2014 3:08:51 PM
We zijn weer thuis
Wat een rot weer en ongezellig thuiskomen daardoor
We wandelen nog wat rond. Ik ga nog een uurtje gratis internet doen bij het toeristenburo en dan besluiten we door te rijden naar Mont-Saint-Michel wat effe ruim 100 km hier vandaan is en op een schiereiland ligt. We nemen de autobaan en inmiddels is ook de zon doorgebroken. Dit schiereiland dat alleen toegankelijk is voor voetgangers. Tegenwoordig wordt het eiland door middel van een verhoogde weg met het vasteland verbonden, vroeger kon je het eiland alleen te voet bereiken als het eb was. De statige abdij die boven de de berg staat is een veel bezocht bouwwerk. Met een kleine vier miljoen bezoekers per jaar behoort Mont Saint-Michel tot de beroemdste bouwwerken van Frankrijk. Dit willen we dus morgen bezoeken. Het is tegen een uur of zeven dat we een camperplek vinden voor 10 euro. In een grote cirkel staan er een stuk 25 van alle nationaliteiten. We eten een heerlijke maaltijd (zoals altijd) en kijken een DVD en hebben uitzicht op de uitgelichte abdij die we morgen gaan bezoeken., Dinsdag, 10 sept Ardevon (bij Le Mont Saint Michel) Na het ontbijt zijn we op de fiets naar het schiereiland gefietst. Ongeveer 8 km en een straffe wind tegen, maar wel met een heerlijk zonnetje. Dit schiereiland dat alleen toegankelijk is voor voetgangers. Iedereen wordt dan ook verplicht zijn auto een km of 4 ervoor op een grote parkeerplaats te zetten. En daarna is het lopen geblazen. Of je neemt tegen betaling een shuttle bus of voor de romantische echtparen is er ook een paard en wagen. Hoewel het schiereiland officieel nog net tot de regio Normandië behoort, wordt het binnen veel bronnen ook ingedeeld als een bezienswaardigheid voor de regio Bretagne, omdat het op slechts enkele kilometers van Bretagne ligt. Tegenwoordig wordt het eiland door middel van een verhoogde weg met het vasteland verbonden, vroeger kon je het eiland alleen te voet bereiken als het eb was. De statige abdij die boven de de berg staat is een veel bezocht bouwwerk. Het is veel klauteren en trappen lopen in de smalle straatjes. Duizenden toeristen doen ons na. Het zijn of eettentjes of souvenirs winkeltjes. Het heeft een hoog Volendam gehalte. De abdij zelf zijn we niet ingeweest. De entree was 9 euries pp en er stond een rij van hier tot Tokio. Het meest verrassende was dat er op het vaste land helemaal niets was dan alleen landbouwgrond en zee. Geen dorpje of niets en daar was ik het meest verbaasd over. Daarna met de fiets langs het kanaal naar Portorson en daar kregen we van het toeristenburo een binnendoor fietsroute naar de camper. Maar eerst nog effe op internet. Eind van de dag nog heerlijk in het zonnetje gezeten, terwijl de camper als windscherm diende. Ja, en zo is er weer een dag voorbij. Morgen naar een andere toeristische plaats te weten Saint-Malo, een kleine 50 km verderop. Woensdag, 11 sept Chartres Een bewolkte dag met een frisse wind. We besloten de koers volledig om te gooiend door de kust te verlaten en het binnenland in te trekken. De TomTom ingesteld naar Chartres, waarde al om bekende kathedraal staat. Via allerlei binnen weggetjes en pittoreske dorpjes zijn we eind van de middag een kleine 300 km verderop of liever gezegd dichterbij bij huis gekomen. In de stad zelf hebben we een camping opgezocht. De kathedraal hebben we al vanuit de verte gezien. We gingen er direct op de fiets heen. Het is jammer dat het weer matig is. D.w.z. zwaar bewolkt en rond de 20 graden en een frisse wind. En dit blijft de komende weken zo. Daarom hebben we iets besloten wat nog niet eerder is voorgekomen. We gaan eerder naar huis toe!! Ik heb me werk al gebeld dat ik een weekje eerder begin. De kathedraal is overweldigend, zowel van buiten als van binnen. Het is de grootste gotische kathedraal van Frankrijk. Toevallig werd er net een mis opgedragen waarin werd gezongen door een stel jonge dames. Dit was prachtig mooi. Fietsend langs het slingerende riviertje hebben we de municipal camping weer opgezocht. Het was inmiddels al schemerig. Donderdag 12 sept, Chantilly De regen begon al in de nacht en was in de ochtend nog niet over. Buiten was het muisgrijs en het leek er niet op dat het vandaag zou stoppen. De ene naar de andere camper zag je langzaam van de camping rijden. Een ieder opzoek naar de zon. Wij besloten naar Versailles te gaan. Een kleine 100 km verder. Behalve de mooie tuinen met zijn fontein partijen is er ook veel van binnen te zien in het prachtige kasteel van o.a. Lodewijk de 14de. Er was geen parkeerplek voor campers, maar gelukkig vonden we in een zijstraatje op geen 100 meter er vandaan gelukkigerwijs een parkeerplekje wat net vrij kwam. Voor 4 euro konden we hem daar tot 18.00 uur stallen. We zijn eerst in de onmetelijke tuin gaan wandelen die deze keer gratis toegankelijk was, omdat de waterpartijen, lees fonteinen, buiten werking waren vanwege reparaties. Honderden beelden en alles symmetrisch in opzet. Toen het paleis zelf in. De audiotour vertelde wat we zoal zagen en dit is allemaal niet te beschrijven zo groots en mooi. Het was er wel druk, grote groepen uit China en Japan slokte ons af en toe op. Het moet zo rond 18.00 uur zijn geweest toen we richting het plaatsje Chantilly reden, wat eveneens rood is gemarkeerd op de ANWB routekaart. Het ligt net boven Parijs en is een 70 km rijden. Onderweg doen we boodschappen voor de warme hap van vanavond. Uiteindelijk komen we in een klein plaatsje met een met mega groot kasteel. Aangrenzend is een paardenrenbaan. Er is een groot grasveld waar al een paar campers staan. We zoeken ook een plekje en zien ook tientallen tentjes staan. Deze zijn van een organisatie die de komende dagen de wereld kampioenschappen paintballen organiseren. Er doen ook teams uit Nederland mee. Favoriet is Canada, maar na Frankrijk natuurlijk. Vrijdag, 13 sept Braine Le Comte (België) Weer een grijze dag. Ik besloot eerst om in het dorpje naar de kapper te gaan. De WK paintballen waren inmiddels ook begonnen. Maar wij besloten verder huiswaarts te gaan. We deden nog een kort bezoekje aan het mooie plaatsje Compagnie waar we de lunch gebruikte. Daarna via de binnendoor weggetjes richting Lille. Uiteindelijk op de autobaan richting Brussel. Het was 17.00 uur dat we de Belgische grens passeerde en de regen kwam met bakken uit de hemel. Ook stond er verderop een file van 8 km, dus snel de autobaan af. We zochten en vonden een plekje voor de nacht in het plaatsje Braine Le Combe. Dit ligt langs het kanaal Brussel-Charleroi en staat bekend om zijn bijzonder wijze om boten naar een hoger gelegen deel te verplaatsen. Effe verderop doen ze het met een lift en hier wordt de boot in een bak met water omhoog gesleept langs een schuine helling om verder- en hogerop weer te worden gelost en verder kan varen. Een zeer bijzondere en interessante manier. Gezien het verval zal een sluis hier niet afdoende zijn. Morgen het laatste stukje naar huis toe en dan zit het er weer op. Het weer werkte de eerste periode goed mee. Vandaar dat we ook niet ver zijn geweest. Maar de laatste dagen is het helaas minder geworden. Veel geschiedenis en cultuur op deze reis. De eerste en tweede Wereldoorlog, watersnood in Zeeland. Veel gezien en geleerd. Zaterdag, 14 sept thuis De regen was weer onafgebroken. Eenmaal bij de grens was het droog, maar bij Amsterdam barstte het echt los. Uiteraard eerst naar kleindochtertje Isabeau die nu 6 weken oud is. Daarna de vertrouwde dingen, camper leeghalen, schoonmaken en weer op stal. Het zal 2014 zijn als we weer voor een langere tijd de grens over trekken.
Geplaatst op:9/14/2013 7:03:46 PM
We verlaten het oorlogsgebied
Weer is maar matig
Vrijdag, 6 sept Amblie Af en toe hoorde ik het vannacht al wat regenen. Vanmorgen was het grijs en regen. De temperatuur is flink gedaald tot rond de 20 graden. We besluiten om naar Caen te gaan. De grootste stad van de regio. Er staat een slot kasteel van Willem de veroveraar uit 1050. Tevens staan er 2 grote abdijen die hij heeft laten bouwen om te mogen trouwen met Mathilde, want anders gaf de Paus geen toestemming. We hebben gewandeld in de winkelstraten en gaandeweg werd het weer beter. Met de camper reden we weer richting de kust waar we nog wat oorlogsmuseums willen bezoeken. Er zijn er tientallen, maar een dame van het toerisburo heeft de belangrijkste aangekruist. Nog effe wat boodschappen gedaan bij een mega supermarkt van Cora. Toen nog effe langs een mooi kasteel en ineens zagen we een bordje camping. Hier staan we op een groot grasveld met nog diverse Hollanders. Het zonnetje kwam er nog effe lekker bij en na een slokje Calvados heb ik heerlijk liggen tukken. Carlijn belde nog effe voor de gezelligheid en vertelde met gepaste trots dat ze al 3 weken niet rookt. Morgen gaan we naar het 14 km verderop gelegen Arromanches. Arromanches heeft een kleine vissershaven die in de oorlog bezet was door de Duitsers. Om de geallieerde van materiaal te voorzien bouwde met hier een nood haven. Zaterdag, 7 sept Vierville sur Mer Omaha beach Om te begrijpen hoe deze kunstmatige haven gebouwd werd zijn we naar het Musée du Débarquemant geweest. Hoewel het maar 14 km verder is zijn we toch met de camper gegaan omdat we daarna door willen gaan naar het bekende Sainte- Mere-Eglise. Het was meer dan indrukwekkend hoe men in een paar dagen een hele haven wist te bouwen na vele maanden voorbereiding in Engeland. Een haven die onontbeerlijk is om alle materieel etc aan wal te zetten. De bestaande havens (Diepe, Le Havre etc ) waren te zwaar bewaakt door de Duitsers, dus dan er zelf maar een maken! Eerst werden een 20 tal oude schepen uit Engeland overgevaren en ter plekke voor de kust moedwillig tot zinken gebracht. Deze moesten de eerste golven breken. Zonder dat met het wist werden in Engeland grote drijvende betonblokken gemaakt de zogenaamde Phoenix-caissons. Grote betonnen bakken (62 x 20 x 18 breed) die ook tot zinken werden gebracht en waarmee eveneens de golven werden gebroken. (In het laatste sluitingsgat bij Ouwerkerk (Zeeland) liggen in de dijk vier van deze reuze betonnen grote chaisons Deze hadden ze nog overgehouden uit WO 2.) Thans is het watersnood museum hierin gevestigd waar we enkele weken terug over schreven. De cirkel lijkt dus rond. Er werden eveneens een paar mooie film vertoont. Pas dan wordt je je echt bewust wat voor gigantische operatie dit is geweest. Daarna zijn we de " Normandië route" verder gaan volgen. En zo kwamen we aan in het dorpje Colleville-Sur-Mer. In deze stad vind je het Normandy American Cemetery and Memorial, een enorm Amerikaans kerkhof, gebouwd in marmer. Hier zijn in totaal 9386 graven op een oppervlakte van 70 hectare. De kruisjes die op de graven geplaatst zijn staan steeds in een rechte lijn, vanuit welk oogpunt je het ook bekijkt. Indrukwekken en zeker de moeite waard om de slachtoffers van de oorlog te vereren. Behalve kerkhof met gedenkplek is er ook een museum. Alle rugzakken etc werden grondig onderzocht en zelf moest je door een elektronisch poortje heen alsof je met het vliegtuig mee gaat. Die begraafplaats is echt indrukwekkend. De plek zit er tip top verzorgd uit. We waren vol en zochten een camping. Deze hebben we gevonden aan de kust. We staan op een hoge duintop en kijken uit op de onmetelijke stranden van Omaha beach, waar het net laag water wordt. Dat betekend dat de zee zich ongeveer 100meter terugtrekt en dat het water een 4 tal meters zakt. Het is rustig en zonnig weer. Een genot om hier te mogen kamperen met een uitzicht wat je niet vaak heb. Misschien blijven we hier wel een nachtje extra. Nog effe; Op 6 juni 1944 landden de geallieerden met maar liefst 175.000 manschappen op de stranden in Normandië. Tijdens deze invasie kwamen 4900 militairen om het leven. Deze invasiedag ging de geschiedenisboeken in als ‘D-Day’. De bekendste landingsstranden zijn Gold Beach, Juno Beach, Omaha Beach, Sword Beach en Utah Beach. Zondag, 8 sept. Vierville sur Mer, Omaha beach Het weer is omgeslagen. Vanmorgen nog wel een stuk gefietst langs Omaha beach. Toch nog effe een museumpje mee gepikt (musee memorial d’omaha beach) wat vlakbij het plaatsje St-Laurent sur-Mer is. Prachtige diorama’s van de landing etc. en een aangrijpende film. Volgend jaar is het 70 jaar geleden. Men voorspeld dat het hier een gekkenhuis wordt. Eerder spraken we een stel uit Rotterdam die hier eerder zijn geweest rond de datum 6 juni. Dan lopen hier duizenden verkleden soldaten. De uniformen kloppen lang niet altijd bij hun echte nationaliteit maar dat mag de pret niet drukken. Ik vraag me ineens af of er dan ook mensen in Duitse uniformen rondlopen? In de middag zijn we terug in de camper. Dan barsten er een paar echte regenbuien los. De Duitse buren, waar ik vanmorgen wat woorden mee had omdat ze vonden dat ik te dicht op hun neus sta, poetsen er weer lustig op los. Ze staan hier met een caravan en zijn de hele dag aan het poetsen. Alles wordt in plastic zakken gedaan en dan weer in de Audi stationwagen gedaan om daarna er weer net zo vrolijk uit te worden gehaald. Ik beticht ze van smetvrees, dwanghandelingen met autistische trekken. Ja, dan zou ik ook liever iedereen een eind bij me vandaan hebben. Maar goed ik zal er voor zorgen dat hier niet weer een oorlog komt met Duitsers. We hebben dan ook wat gelezen, genoten van het uitzicht en de luxe van de camper. Hapje, drankje en een tukkie.....we hebben zelfs nog effe de kachel aan gehad. Hier en daar zie je ook nog iemand met een tentje. ...........tja, waar is de tijd gebleven. maandag, 9 sept Vanmorgen de route verder voort gezet. Het is grijs en regenachtig en het lijkt er niet op dat we vandaag nog de zon zien. Allereerst naar Pointe Du Hoc. Pointe du Hoc ligt op een rots die hoog boven het strand uittorent en zich tussen de stranden Omaha Beach en Utah Beach bevindt. Van hieruit kon men de landing op deze stranden controleren. Er stonden zware geschutte en vele bunkers. Dit was dan ook het eerste punt dat veroverd werd van de Duitsers, zodat de landing verder goed kon verlopen. Het grote Duitse geschut wat hier stond werd uiteindelijk door Rangers uitgeschakeld. Zij waren speciaal opgeleid om steile wanden met touwen te beklimmen. De omgeving tekent zich nog af met honderden kraters veroorzaakt door bominslagen. Toen door naar wellicht het meest bekende plaatsje van deze mooie kuststreek Sainte-Mère-Eglise. Een klein dorpje wat helemaal drijft op het toerisme. Onder de torenspits zetten we de camper en eten we de lunch (stokbrood met koetjeskaas), terwijl de dode parachutist boven ons hangt. Op D-Day werden 15.000 Amerikaanse parachutisten gedropt in en rond Sainte-Mère-Eglise. Een parachutist bleef hangen in de kerktoren, een beeld dat tot op de dag van vandaag iedereen bijblijft. Aan de torenspits van de kerk hangt nog steeds een pop met een parachute. Daarna gingen we binnenkijken in het Musée Airborne. Hier vind je alle informatie over de landing rond St-Mère-Eglise.
Geplaatst op:9/9/2013 4:40:56 PM
En nu WO 2
We lijken wel ramp toeristen
Vrijdag, 30 aug Amiens Weer een mooie dag. Eerst naar het VVV en wat op internet gezeten. Toen met de fiets langs de rivier de Somme. Vooral het eerste stuk was erg bijzonder omdat er honderden eilandjes zijn waar mensen hun weekend huisje hebben staan. Anderen telen er groente en weer anderen houden het bij bloemen. En alle stukjes grond zijn te bereiken middels een kleine boogbrug waar je alleen op kan lopen. Ze noemen dit hier wel eens het Venetië van Frankrijk. Hier en daar zijn sluizen die een behoorlijk verval hebben. In het plaatsje Corbie steken we op en nemen een terrasje. We moeten dezelfde weg terug fietsen, al is het tegen me principes. Weer een dag voorbij..... Zaterdag, 31 aug Rouen Het was nog voor 7 uur toen er een stel jongelui naast onze camper luid met elkaar in gesprek waren. Ik had het vermoeden dat ze op deze parkeerplaats hadden afgesproken om daarna gezamenlijk te vertrekken. In eens horen we een klap en staat de camper te schulden in zijn veren. Ik zie een auto stapvoets weg rijden. Eenmaal buiten ziet Betty achter de camper een gesneuveld autoraam op de grond aan gruizels liggen. Het vermoeden bestaat dat hij met zijn raam in het fietsenrek heeft gereden. Wij hebben geen schade, maar zijn wel vroeg wakker. We besloten om meteen maar verder te rijden naar Rouen, waar ook een mooie plaats moet zijn. Het is rond koffietijd dat we er zijn. Het is bewolkt maar niet koud. We bekijken de oude kathedraal, de abdijkerk en vele andere mooie gebouwen. Ook zijn er zeer veel oude vakwerkhuizen die in zeer goede staat zijn. We bezoeken de plek waar Jeanne d’Arc heeft vast gezeten en de plek waar ze uiteindelijk in het jaar 1431 is verbrand. We bezoeken een begraafplaats waar 3/4 van de bevolking van de stad is begraven na een pest epidemie. We zijn getuige van een huwelijk en ondertussen is de zon erbij gekomen. We zijn bekaf en fietsen terug naar de camper die op een rustige plek aan de rivier de Seine staat. Hier is de rivier z’n 500 meter breed en middenin ligt een eilandje. Op dit eilandje is een sportcentrum, zwembad en woonhuizen met winkels gevestigd. Ook is er een grote parkeerplaats voor campers waar we de nacht gratis kunnen staan. Als we ’s avonds terug komen is het erg druk met auto’s. Er blijkt een belangrijke ijs hockey wedstrijd te zijn. Zondag, 1 sept Jumieges We hebben heerlijk geslapen. We besluiten dat we een paar nachten op een camping willen staan en dan stoeltjes ervoor, luifeltje uit, kortom echt kamperen. We rijden via een mooie route deels langs de Seine naar Jumieges. Een klein dorpje wat bekend staat om zijn grote abdij. Het is nog geen 30 km verder. Onderweg doen we nog een klein lokaal markt aan en kopen biologische groente van de tuinder zelf. De camping is tussen 12 en 1400 uur gesloten. We zoeken een plekje met veel zon, want er staan ook vele bomen op de camping. Plaats 71 of 72 zijn de beste. Ondertussen gaat Betty zwemmen in het verwarmde deels overdekte kleine zwembad. Ik neem een douche en we gaan wat eten. Inmiddels staan er al vele wachtende bij de slagboom. Plotseling is de receptie al eerder open. Mannen rennen om zich in te schrijven en de goeie plaatsen zijn inmiddels vergeven. We besluiten om verder te gaan maar gaan eerst nog effe naar het dorpje zelf. Daar ontdekken we een hele mooie grote camperplek met een groot grasveld en water. Behalve wat campers staan er ook een hoeveelheid grote vrachtwagens die bij een reptielen circus horen. Voor 5 euro kan slangen, krokodillen en andere reptielen zien. Ze hebben kleine kippen rondlopen en grotere in een ren. Net als wat honden en konijnen. Volgens mij is dit deels voor eigen consumptie. Na hun laatste voorstelling van 17.00 uur gaan ze opbreken. Het is rond 21.00 uur dat het hele konvooi in beweging komt vrachtwagens met nog een 3 aanhangers maakt het allemaal erg spectaculair. Dan is de rust wedergekeerd, dieseldampen trekken op en de avond valt in. Maandag, 2 sept Jumieges Een mooie plek om nog een nacht te blijven. We hebben ons gesetteld alsof het een camping is. Gisteren heeft Betty de was gedaan en ik probeerde de stroomstoring op te lossen die we al enkele dagen hebben.. Het zijn wat zekeringen die zijn doorgebrand. Dus we hebben ook vanavond licht via de hoofdlampjes, net als in Afrika. Dus nieuwe zekering zoeken. Op deze zonnige dag een stuk langs de Seine gefietst en vervolgens la Bac (veerpont) naar de overkant genomen. Hier en daar opgestoken. Helaas kreeg ik een zere keel en een dropje geeft wat verzachting. Ineens voel ik een vulling tussen me dropje en niet snel daarna een ander stuk van een andere kies. Die laatste bleek een kroon te zijn. Carlijn gaat een afspr bij de tandarts maken. Dinsdag , 3 sept Deauville Vanmorgen dikke mist. Besloten verder te gaan richting de kust waar een paar mooie plaatsjes moeten zijn. Onderweg de Lidl aangedaan en al snel brak de zon door. De echte camperplek was helaas bezet door 8 andere campers. Wij en vele anderen vonden een parkeerplaats bij het treinstation waar je voor 5 euro 24 uur mag parkeren. Voor 30 cent mag je een zeer schoon toilet van het station gebruiken. Eerst de stroomstoring verholpen. Er bleek kortsluiting en nieuwe zekeringen deden de rest. De zon breekt feller door en we pakken de fietsen. Toen de mooie stad ontdekt. En de Noordzee weer eens gezien. Het is een prachtige badplaats met een prachtige boulevard en mooie haven waar de mooiste al dan niet zeiljachten liggen. Ook hier zie je vele vakwerkhuizen. Langs de kust is het mooi fietsen met een ondergaande zon. De stad hangt vol Amerikaanse vlaggen . Dit te gelegenheid van het uitreiken van de beste Amerikaanse film die in Frankrijk is uitgekomen. De rode loper lag al klaar. Woensdag, 4 sept Ranville In de dichte mist verder getrokken. De weersverwachtingen zijn voor de komende dagen heel goed en warm ( rond de 30 graden). We besluiten om een echte camping op te zoeken voor wat extra comfort. Enkele km vanaf de kust is er geen mist en we besluiten om daar een camping te zoeken, wat inmiddels gelukt is. Het is 4 km fietsen naar de kust en 12 km naar Caen wat een grotere plaats is. Vanmiddag de fiets genomen om van camping Capucine naar de kust te fietsen. Een mooi fietspad langs een kanaal. Met dit warme weer is het heerlijk om te fietsen, vooral als het vlak is. Hier en daar zien we camperplekken voor 6 tot 8 campers die dan ook pal naast elkaar staan. We zien de stranden waar in de tweede Wereldoorlog de meest afschuwelijke dingen zijn gebeurd. Het valt ons ook op dat er een groot verschil is tussen eb en vloed. En de standen zijn heel breed. Met laag water is het een kwartier lopen voordat je kan zwemmen, wat nog wel gedaan werd. Eind van de middag zijn we terug bij de camping, drinken een koud biertje en gaan slapen. Ik haal daarna snel wat uien voor de rode kool in de kleine Carrefour die hier in het dorp is. We hebben contact met een jong stelletje uit Rotterdam die hier 6 dagen met hun tentje hebben gestaan. Morgen gaan ze terug naar huis want volgens hen gaat het weer omslaan. Twee Engelse echtparen wachten op boot die hun morgen naar Southampton brengen. Ze hebben een heerlijke vakantie in Frankrijk gehad en genoten elke dag weer van het mooie weer, wat na morgen voor hen over is. En zo loopt de kleine camping langzaam leeg en tekent het einde van het seizoen zich af. Ook het hoog bejaarde franse echtpaar heeft de camper startklaar gemaakt. Hij loopt krom gebogen en zijn vrouw loopt met een rollator. De hele dag zijn ze bezig met hun 2 kleien hondjes die net als zij de hele dag in de camper zitten. Donderdag, 5 sept Ranville Weer een geweldige mooie dag. Deze keer via de andere kant van het kanaal wat naar Caen gaat naar de kust gefietst. Maar eerst bezoeken we ons eerste oorlogs museum wat hier in ons dorpje is. Het is genoemd naar de brug Pegasus wat een type hijsbrug is die hier over het kanaal heen ligt. Vlak voor de invasie van 6 juni 1944 zijn hier geruisloos een stel zweefvliegtuigen met soldaten geland. Ze hadden in een poep en een scheet 2 bruggen verovert van de Duitsers, die van vitaal belang waren voor het verder trekken van de manschappen die de dag erop in Normandië de stranden zouden bestormen. We fietsen een heel stuk langs het strand, waar een heerlijk briesje uit zee staat. Op een bepaald moment wordt het zelfs wat frisjes en we besluiten terug te gaan. Dan hebben we voor de wind en weldra zittende weer comfortabel voor de camper. We schrijven en posten wat kaarten.
Geplaatst op:9/5/2013 6:47:52 PM
We hebben Frankrijk gehaald.
Portugal doen we een andere keer!
Maandag, 26 aug Wervik (België ) Vanmorgen vertrokken naar het 100 km verderop gelegen Wervik. Een kleine plaats ten zuiden van Kortrijk gelegen aan de rivier de Leie. Hier is een mooie camperplek. De Leie is tevens de grens tussen België en Frankrijk . En voordat we het wisten zaten we met de fiets dan ook in Frankrijk. Met dit mooie weer is het hier heerlijk fietsen. We staan bij een jachthaventje die toilet en douche heeft. Je betaald eenmalig 5 euro om de slagboom te openen en kom dan op een parkeerplaats speciaal voor campers. Er is plek voor 8 campers en er staan er 4. Elektriciteit is gratis en voor water betaal je enkele euro’s voor 100 liter. Ook staan er een paar houten trekkers hutten en de sleutel moet je bij het tabaks museum ophalen maar dat is helaas gesloten op maandag. De Nederlandse fietsers Jan en Peter van boven de 60 jaar moesten verder kijken voor een onderkomen. En ze mochten niet hun tentje opzetten. Betty nodigde ze eerst maar uit voor een troost biertje. We zaten effe gezellig te keuvelen. Dinsdag, 27 aug Wervik. Weer een mooie dag. We besloten de tabaks route van 50 km te fietsen. Als ex rokers kwamen we oa langs een tabaks fabriek. Het rook er of je net een vers pakje Samson open maakten. Al snel raakten we de bewegwijzering bordjes kwijt en besloten om via de rivier de Leie naar Kortrijk te gaan. In het gemeentehuis van Wevelgem konden we effe meeliften op internet. De nodige apps gelezen en wat op de site gezet. Kortrijk is een prachtige stad met een heel mooi hofje en andere architectuur. Veel hiervan staat op de Unesco erfgoedlijst. Het was rond 19.00 uur dat we hongerig bij de camper kwamen. Gelukkig bood een blik maaltijdsoep hierin een uitkomst. Daarna nog een heerlijke Betty maaltijd. De avond kan beginnen. Morgen willen we naar Ieper. Een plaats die naam heeft gemaakt in de 1e wereld oorlog. Er zijn tientallen begraafplaatsen van diverse nationaliteiten. Woensdag, 28 aug Wervik Na het ontbijt eerst boodschappen gedaan en deze afgeleverd bij de camper. Nadat we eerst samen gedoucht hadden bij de douches van de jachthaven, die wij tegen betaling ook mogen gebruiken, zijn we via allerlei tussendoor weggetjes richting Ieper gefietst. In het dorpje Kruiseke probeert een zwakbegaafde jongeman ons de weg te wijzen naar Portugal en gebruikt een platte grond van de omgeving die daar voor de kerk staat. " Dit is de Gaasterstraat, daar woon ik, maar ik zeg natuurlijk niet in welk huis..." hij zegt verontschuldigend dat hij het niet kan vinden " Portugal staat er niet op" In een ander dorpje (Zillebeke) bezochten we een van de vele musea over de 1e WO. (Hooge crater museum) Het is een grote particuliere collectie van allerlei dingen maar het mooiste was de levensgrote reconstructies van oorlogstaferelen in een waarheidsgetrouwe omgeving. het museum is in een oude kerk gevestigd. Voor in de tuin staan een stel oude kanonnen opgesteld. Ook zag je vele dingen die al dan niet recent zijn opgegraven. Dit deed me denken dat ik jaren terug in de omgeving van Verdun met een groepje mannen daar aan het zoeken ben geweest naar dingen uit deze afschuwelijke oorlog. En niet zonder resultaat!! Natuurlijk bezochten we een aantal begraafplaatsen en de bekende Hill 60 en Hill 62. Ware begrippen in die tijd. Het was al laat in de middag dat we uiteindelijk de prachtige plaats Ieper aandoen. Door een geweldige toegangspoort kom je aan de andere kant van de prachtige vestingwal die je naar de oude stad voert. Alle panden zijn adembenemend mooi. De grote Markt is een waar sluitstuk. Je waant je even in andere tijden. Op de terugweg steken we op bij een terras van een crossmotor club waar druk wordt gecrost. We nemen een Belgisch biertje uit de tap en nemen de herrie op de koop toe. Donderdag, 29 aug Amiems (F) Het was vanmorgen potdicht van de mist. De 72 uur op de camperplek in Wervik zitten erop. Technisch gezien moeten we weg al is het geen probleem als we blijven. We rijden eerst naar Doornik (Taurnai). Op de ANWB route map staat aangegeven dat dit de moeite waard is om te bezoeken. Na een uurtje parkeren we midden in de stad waar een mega grote kathedraal staat. Helaas staat hij in de steigers en kunne we ook niet naar binnen toe. We wandelen wat door de stad, pikken een terrasje op deze zonnige dag en rijden dan door naar Amiens, wat in Frankrijk ligt. Deze stad is rood gearceerd op de kaart. Via de camper app belanden we op een parkeerplaats bij een groot park met een zwemwater. Het parkeren is gratis, maar je heb dan ook niets. We lopen naar de binnenstad en zien de grote kathedraal zich al oprichten. Wat een geweldig iets en ook de binnenkant mag er zijn. Eind van de middag zetten we de stoelen en tafeltje op het naast ons gelegen grasveld en vallen spontaan in slaap. Ja, reizen is vermoeiend. In de avond doen we nog een fietstochten alvorens we op het Rummicuppen storten.
Geplaatst op:8/30/2013 12:00:52 PM
We kruipen vooruit, zijn nu in Belgie
En het weer blijft mooi
Dinsdag, 20 aug Middelburg. Vanmorgen fietsen we naar de historische markt in Veere, die hier wekelijks op dinsdag plaats vind. Marktkooplui zijn gekleed in historische kleding of in streekdracht en zijn er demonstraties van oude ambachten. Ook kun je in het stadje diverse historische figuren tegenkomen zoals een monnik, zwerver of omroeper en kinderen en volwassenen in (historisch) Walchers kostuum. Dus eigenlijk zoiets als Alkmaar ook heeft maar dan een keer per jaar. De marktkramen bieden onder andere antiek en brocanterie, sieraden, fossielen en stenen, houten speelgoed, ouderwets snoepgoed en veel streekproducten. En er worden schapen geschoren. Het is opvallend druk. Vele toeristen die per fiets, boot of auto dit kleine stadje bezoeken. Overal terrassen en lekkere eetwaar op straat. Wij houden het bij zoute haring. Het is goddelijk weer en rond de 25 graden. Na het kopje koffie doen we het plaatselijke museum aan. Het is gevestigd in het robuuste en fantastische stadhuis en een leuke bezienswaardigheid om eens te bezoeken. Vanuit dit stadhuis werd Veere en de omliggende dorpen eeuwenlang bestuurd. De sfeer van het verleden is nog duidelijk voelbaar in het museum. Schilderijen en historische voorwerpen, zoals de beroemde beker van Maximiliaan van Bourgondië, dragen hier nog een steentje aan bij. In het museum zijn ook historische portretten van de Oranjevorsten te bezichtigen. Binnenkort wordt het voor enkele jaren gesloten omdat de boktor moet worden bestreden om het pand te behouden. Daarnaast kent Veere Museum De Schotse Huizen en is een historisch museummet beeldende kunst, streekdracht en interieur verbonden met de historie van de stad Veere.Het museum is gevestigd in twee laat-gotische koopmanshuizen op de Kaai aan de voormalige vissershaven in Veere. De panden van het museum herinneren aan de eeuwenlange handelsbetrekkingen van Veere met Schotland. We kwamen met wol en gingen met rode dakpannen. Via Arnemuiden, van de bekende klokken, fietsen we terug naar Middelburg. Het was weer een heerlijk dagje. Woensdag, 21 aug2013 Middelburg. Volgens de berichten wordt het vandaag een warme zonnige dag, dus zoeken we de kust eens op en fietsen naar het ongeveer 15 km verderop gelegen Westkapelle. We zwerven via Biggekerke en Zoutelande plaatsen waar ik niet eerder van gehoord heb. het barst er van de Duitsers die allemaal voor de mooie zandstranden komen. Westkapelle is het dijkwerkersdorp achter de vijf eeuwen oude Westkapelse zeedijk en heeft een zeer bewogen historie. Door de ligging van het dorp op de kop van Walcheren vormde de zee hier regelmatig een bedreiging. Hier is dus geen zandstrand maar een dijk. Op 3 oktober 1944 werd de zeedijk aan de zuidkant van het dorp door Britse bommenwerpers verwoest, de bedoeling was om Walcheren onder water te zetten om zo het eiland makkelijker van de Duitse bezetter te kunnen bevrijden. Bij dit bombardement kwamen 180 inwoners van het stadje om het leven. Westkapelle werd zo goed als van de kaart geveegd door de bommen en het binnenstromende zeewater. Op 12 oktober 1945, meer dan een jaar later, was het gat gedicht. Een nog altijd zichtbaar overblijfsel van de Tweede Wereldoorlog is de kreek die ontstaan is door het bombardement. Door het zoute kwelwater, onder de dijk door, is het water brak in plaats van zoet. In Westkapelle is ook een leuk museum. Het is het Dijk-en oorlogsmuseum Polderhuis. Je ziet er de geschiedenis van het dijkdorp en haar bewoners. Grote foto’s, bijzondere objecten, meeslepende verhalen en interactieve media vertellen de historie van dit bijzondere dorp tussen dijk en toren. Je leert Westkapelle en de omgeving kennen en maakt kennis met het ontstaan van het dijkdorp, met de oude gewoonten en gebruiken van de Westkappelse gemeenschap, het belang van de dijk en het dijkwerk. Uiteraard is er ook aandacht voor één van de meest aangrijpende periodes in de geschiedenis van het dijkdorp: de Tweede Wereldoorlog met de bombardementen op dijken in Walcheren in 1944, de inundatie die er op volgde, het dichten van de dijk en de wederopbouw van het dijkdorp. Het museum neemt ook een belangrijke plaats in voor nabestaanden om te gedenken en herdenken. In Westkapelle staat ook een eeuwenoude markante vuurtoren,die nog steeds dienst doet als baken voor de scheepvaart. De vijftig meter hoge vuurtoren is niet alleen voor de zeevaart een baken in de nacht; vanuit de meeste dorpen op Walcheren is het vuurtorenlicht te zien. Door het oprukken van de zee werd begin 15e eeuw het oude gedeelte van dijkwerkersdorp Westkapelle verlaten om meer landinwaarts een nieuw dorp en bijbehorende kerk, Willibrorduskerk genaamd, op te bouwen. Door verwoesting tijdens de tachtigjarige oorlog en na brand bleef alleen de toren over en is de kerk begin 1800 omgevormd tot vuurtoren. Daarna fietsen we naar het nabij gelegen Domburg. De oudste badplaats van Zeeland. Ook hier kan je over de hoofden lopen en kiezen er voor om snel de ruimte te zoeken en fietsen via Oostkappele en Brigdamme terug naar Middelburg. In het centrum nemen we op een terras wat glazen Westmalle bier. Dit zware trappistenbier stijgt snel naar onze hoofden en als een stel ware alcoholisten vallen we in de camper in een diepe slaap. De warme hap deed zoals gebruikelijk wonderen en we hebben tot diep in de nacht films gekeken. Donderdag, 22 aug Tholen De regen kletterde met bakken naar beneden en de buienradar voorspelde voorlopig weinig goeds. We besloten om naar het plaatsje Tholen te gaan waar je mooie camperplekjes heb in de haven. Van de 4 plekken was er slechts 1 bezet. Plek genoeg dus. We plugden de 220 stekker erin en hebben wat zitten lezen app’en en internetten. Je betaal 12 euro per nacht en mag dan de douche en toilet faciliteiten gebruiken van de jachthaven. Incl internet en stroom. Toen het droog was zowel per fiets als lopend het dorp en de omgeving wat verkend. Ook hier hele grote kerken uit het verre en rijke verleden. De bewolking bleef maar de regen verdween. Misschien gaan we zondag met de boot van Bergen op Zoom naar Antwerpen. Eerst eens informeren of er nog plek is aan boord. Morgen is de weersverwachting een stuk beter, dus trekken we er weer op uit met de fiets. Vrijdag 23 aug Tholen Per fiets naar het verderop gelegen Bergen op Zoom gegaan. De mooie binnenstad bewonderd en terrasje gepakt. Toen camperplek in deze stad bezocht. Was aan vrij drukke weg maar wel naast het water met een echt zandstrandje. En zeker met dit warme weer is dat wel wat. Inmiddels haalden we "de cruise naar Antwerpen al tel gereserveerd en gingen toen kijken waar de boot vandaan vertrok. Dat was nog niet eenvoudig. Gelukkig was het met de fiets goed te doen. Vervolgens terug naar de camper. Daar aangekomen stond er een oud echtpaar uit Enkhuizen naast ons. Gezellig gesocialiseerd. Zij waren onderweg naar Spanje en wilde rond half oktober terug zijn. As echte toeristensten buiten gezeten en genoten van het zonnetje. Jammer dat morgen het weer omslaat. Zaterdag, 24 aug Antwerpen. Het regende non stop vanmorgen. We besloten om naar Eindhoven te rijden waar een grote en goedkope kampeershop is. Daar een nieuwe tafel onderstel gekocht. Via mail contact begreep ik dat ze die op voorraad hadden. Ter plekke het blad omgezet en vervolgens naar Antwerpen getoerd. We hebben de boot afgebeld en zitten er nu dus met de camper. We staan op een mega grote camper voorziening waar stroom en water is (Vogelzanglaan) en is 6 km uit het centrum van de stad. Het is inmiddels droog dus pakken we de fietsen. We belanden op een exotische markt die elke zaterdag op de plaats is waar zondag de vogeltjes markt is. Er zijn tientallen terrassen en het is gezellig druk. Het weer is goed. We wandelen over de drukke winkelstraat Meier richting het centraal station en genieten van de geweldige architectuur die deze stad te bieden heeft. Tegen zessen begint het zwaar bewolkt te worden en niet veel later plenst het van de regen. Wij trekken de plastic poncho’s aan en doen schoen en sokken in de fietstas, zodat deze niet nat worden. In een heftige stortbui leidt de TomTom ons naar de camper. Zondag, 25 aug Antwerpen Ook vandaag een blauwe lucht en zonneschijn. Met de fiets naar de vogeltjesmarkt geweest. Het is jaren geleden al verboden om hier hondjes te verhandelen, maar nu konden we zelfs geen vogeltjes meer vinden. Maar menige standwerker deed zijn verhaal en diverse keren zijn wij ook gevallen voor de demonstratie en of het wervelende betoog. We zijn een dunschiller, T shirts en een speciale tuinslag rijker. Zo eentje die zichzelf drie keer langer maakt en nooit in de knoop raakt. Ook is er een cultuurdag in de binnenstad. Alle theaters, groepen etc presenteren wat ze komend seizoen te bieden hebben. Honderden flyers worden uitgedeeld en hier en daar zijn er optredens van kunstenaars en is er het en der muziek in de stad. Het is meer dan gezellig druk. En natuurlijk kunnen we een echt Belgisch patatje op de grote Markt niet overslaan. We fietsen een stuk langs de Schelde op zoek naar het Italiaanse zeilschip Americano Vesputio liggen. Een prachtige houten driemaster die enkele uren toegankelijk is voor het publiek. Er staan vele honderden mensen die graag de loopplank op willen om het schip te bereiken. Mondjesmaat wordt er iemand toegelaten. Dit kan weken duren voordat wij aan de beurt zijn. We fietsen terug naar de camper en krijgen onbeduidend buitje op ons hoofd nadat we wat boodschappen hebben gedaan bij de alom bekende Carrefour. Antwerpen, een heerlijke stad om rond te dwalen.
Geplaatst op:8/27/2013 2:49:09 PM
Nog steeds in Zeeland
Groeten uit Middelburg
Zondag, 18 aug Middelburg Vannacht heeft het behoorlijk geregend. En ook tijdens het ontbijt in de camper kwam er nog een fikse bui, maar volgens "weer on line" klaart het vanmiddag weer op. We besluiten de watertank te vullen en naar de hoofdstad Middelburg te gaan. Nadat we de Zeelandbrug hebben getrotseerd naderen we het eiland Walcheren. In Middelburg vinden we via de camper app een gratis plek voor de camper. Volgens de informatie zijn er maar 6 plaatsen, maar eenmaal ter plekke blijkt het een groot parkeerterrein te zijn effe buiten het centrum. De bewuste 6 plekken hebben stroom. De andere campers moeten zich redden met de accu. Tientallen campers van alle nationaliteiten bezetten de helft van de parkeerplaats. We pakken de fietsen en fietsen naar het centrum en doen een bezoekje aan het Zeeuws museum. Ons twaalfde museum sinds we de museumjaarkaarten ( voor vader/moederdag) van onze kinderen kregen. Er is een mooie expositie over textiel naast de vaste collectie. Het hoogtepunt is 6 mega grote wandtapijten die recent zijn gerestaureerd. Dit duurde 40 jaar. We waren dus niets te vroeg. Eenmaal buiten scheen de zon volop. We gebruikte de lunch in de camper en deden daarna een schoonheidsslaapje. De hoofdstad van Zeeland heeft een rijk verleden en dat is nog steeds zichtbaar. Middelburg is ontstaan in de 9e eeuw, toen de Vikingen Europa introkken. Om het eiland Walcheren tegen indringers te beschermen werd er een ringwalburg opgeworpen. Nadat de dreiging van landveroveraars voorbij was, begon de burcht te profiteren van de gunstige ligging aan het water en ontwikkelde zich tot handelscentrum. Omdat deze burcht de middelste burcht van Walcheren was, kreeg de stad de naam Middelburg. Ten tijde van de VOC was Middelburg, na Amsterdam, de belangrijkste stad van Nederland. In 200 jaar tijd werden er ruim 300 nieuwe schepen gebouwd op de scheepswerven. Deze schepen vetrokken naar Azië om handel te drijven in o.a. specerijen, textiel en porselein. In het centrum van Middelburg zijn nog steeds panden te zien die herinneren aan deze gouden periode Na een bombardement in 1940 waarbij in een verwoestende brand veel van de stad verloren ging, is Middelburg weer opgebouwd in traditionele stijl. Naast historische monumenten is moderne architectuur ook ruim aanwezig. Middelburg is echt een stad met een eigen karakter. Er zijn intieme pleintjes, leuke straatjes, gezellige cafeetjes en naast de grote winkelketens vind je er ook bijzondere boetiekjes, galeries en kunsthandels. Kortom, hier kan je best een zondagje verblijven. In de middag fietsen we wederom naar het centrum en doen mee met een leuke rondleiding door het oude stadhuis, die toevallig op dat tijdstip start. Het stadhuis van Middelburg is één van de fraaiste middeleeuwse stadhuizen in ons land. In 2007 is het precies 555 jaar gelegen dat de eerste steen van het Middelburgse stadhuis wordt gelegd. Gebouwd in gotische trant in de late middeleeuwen is er in de loop der eeuwen veel aan het stadhuis veranderd en verbouwd. In mei 1940 voltrekt zich een ramp als de binnenstad van Middelburg ten prooi valt aan een grote brand ten gevolge van een Duitse beschieting en bombardement. Het stadhuis komt zwaar beschadigd uit de strijd. Vrijwel het gehele inpandige gedeelte van het gebouw gaat dan verloren. Een grote restauratiecampagne volgt, die tot diep in de twintigste eeuw duurt. Resultaat: het stadhuis staat weer te pronken aan de Markt. Gemeentebestuurders en ambtenaren vertrekken in 2004 naar een nieuw stadskantoor. Momenteel maakt de Roosevelt Academy gebruik van het oude stadhuis. Een andere bijzonder gebouw is de Abdijtoren oftewel de Lange Jan. Je kunt hem niet missen, midden in het schitterende historische centrum van Middelburg. Hier verrijst de imposante Abdijtoren de Lange Jan trots boven de vele monumenten die Middelburg rijk is. De beklimming mag je eveneens niet missen volgens de boekjes, maar ik ben niet z’n boekjesman. Het is even klimmen, 207 treden om precies te zijn, maar het uitzicht is deze inspanning dubbel en dwars waard. De toren van de Lange Jan is 90,5 meter lang (behoort in de top 10 van hoogste torens in Nederland). Op heldere dagen kunt u vanaf de Lange Jan zelfs de omringende Zeeuwse eilanden zien. Maandag, 19 augustus Middelburg In de nacht hoorde we het af en toe behoorlijk hard regenen. De ochtend was wisselend bewolkt. We besloten naar het 5 km verderop gelegen overdekte tropische zwembad te gaan. Dit ligt halverwege de route naar Vlissingen. Maar eerst verzetten we de camper naar een plek waar we stroom kunnen pakken. Betty ziet een camper vertrekken en gaat er als een slagboom voor de plek staan totdat ik de camper er heb geparkeerd. Nu kunnen we ook de laptop en iphones weer laden. Hierdoor kunnen we ook weer wat afleveringen van Borger zien want er is weer stroom!! We fietsen met wind in de rug over het geasfalteerde jaagpad langs het kanaal naar Vlissingen. We gaan een paar uurtjes zwemmen in het Vrijburgbad en voelen ons weer schoon. De watertemperatuur is 30 graden. Maar ineens zie ik Betty voor me staan met een verschrikt en glimlach in haar gezicht. Ze had de grote dichte glijbaan genomen en dacht hier geen einde aan zou komen. Ze werd alle kanten op gegooid en als een dooie vis in het badje gelanceerd. We fietsen verder naar mooie oude havenstad Vlissingen en nemen een heerlijk portie kibbeling met saus. Fietsen nog wat rond en bezoeken het maritieme museum van Vlissingen. Het is tenslotte de geboorte plaats van onze zeeheld Michiel de Ruiter. Er staat dan ook een groot beeld op de boulevard die naar hem vernoemd is. We eten een te groot ijsje en zitten op een heerlijk bankje en kijken uit op de haven waar het ene zeiljacht na het andere binnen rolt. Dan het muZEEum in Vlissingen, het maritieme bolwerk van Zeeland, met zijn boulevards, havens en scheepsbouw. Vlissingen is de enige stad in Nederland die met het historische hart direct aan zee ligt. Het muZEEum is gevestigd in een gebouwencomplex met panden uit de 16e, 17e, 18e en 21ste eeuw. Deze panden zijn door moderne architectuur op bijzondere wijze met elkaar verbonden. Het schitterend gerestaureerde Lampsinshuis uit 1641 vormt het hart van het muZEEum. In dit voormalige stadspaleisje uit de Gouden Eeuw maakt u kennis met de grootse maritieme geschiedenis van Zeeland. Geniet van het adembenemende uitzicht op zee vanaf het dakbalkon met het unieke 17e eeuwse uitkijktorentje, waar we met ze tweeën zaten en ons even schatrijk waande. De rijke Zeeuwse maritieme geschiedenis kunt je zien, horen, ontdekken en ervaren, in vier thema’s: Water, Werk, Glorie en Avontuur. Elke etage heeft een thema. Daarna via AH op de fiets terug naar de camper. Het zonnetje schijn al weer geruime tijd.
Geplaatst op:8/19/2013 5:50:20 PM
Zwervend door Europa
Waar zullen we terecht kopen??
Vakantie 15 aug - 24 sept 2013 Donderdag15 aug Direct na me werk rond 14.00 richting Zeeland vertrokken. Veel vrachtverkeer naar R’dam. Licht bewolkt. Staan op camper plek effe buiten het mooie stadje Zierikzee. DeZandkreek bied voor €12,50 elektra en WIFI. Daarnaast kan je water tanken en vuil water storten. Helaas is er geen toilet of douche. De stad Zierikzee staat bekend als monumentenstad. Voor een relatief kleine stad telt Zierikzee een groot aantal monumenten namelijk wel 568. Wij hebben er al 428 gezien maar fietsen dan ook snel. Handel, nijverheid en visserij bracht de stad rijkdom, welvaart en schoonheid. Hierdoor had Zierikzee al in het begin van de 15e eeuw een belangwekkend silhouet met muren, poorten, kerken, toren en molens. De oude stadspoort geeft toegang tot de gezellige binnenstad met de vele winkeltjes en gezellige terrasjes. Een echt welkomstgevoel. Alle kledingzaken hebben uitverkoop, maar Betty wil een zonnebril die ze niet kwijt kan raken en waar ze niet op kan zitten. Helaas hebben we nog geen opticien gevonden die dit kan leveren. We staan op een betonplaat met een stuk of wat campers en de meeste zijn Nederlanders. Via internet werd je verzocht de betaling over te maken. Het is nog geen 2 minuten fietsen van de stad. We hebben net de snijbonen etc op en Betty gaat een kopje koffie zetten. Het eerste boek heeft ze al zowat uit van de e reader van Han. Jammer dat ze er geen oplader bij heeft gehad, maar die kopen we nog wel. De wind is gaan liggen en een heerlijk zonnetje verblijd de toeristen die allemaal voor hun campertje zitten. Een echtpaar uit Utrecht praat ronduit over zijn zojuist gekochte camper van 34 jaar oud. Als vrachtwagen chauffeur is dit een nieuwe ervaring die tot nu toe goed bevalt. Toeren al ruim 3 weken door heel Nederland. Vrijdag 16 aug De Utrechtenaren gaan vandaag naar Vlissingen. Wij fietsen eerst naar het stadje. Doen wat info op bij het VVV en gaan naar een rommelmarkt in een naburig dorpje fietsen. Kopen wat DVD’s en een dik boek. Langs de kust van Schouwen Duiveland fietsen we met het windje in de rug terug. In Zierikzee gaan we naar het museum wat de moeite waard is. We kopen een oplader voor de e reader van Han bij de locale witgoed handelaar. Het wordt bewolkt en er vallen enkele spetters. We doen een tukkie in de camper voordat we de warme hap nuttigen. In tegenstelling tot gisteren staan we hier nu helemaal alleen. Gisteren stonden er een stuk of 6 campers. Maar naarmate de avond vorderde kwamen er zowaar toch nog wat campers aan. Ook nog een bijzondere oldtimer waar een oude grijze hippie met een paardenstaart in bivakkeerde. Hij vroeg of ik een campingstekker voor hem te leen had. Toevallig heb ik er meerdere van en ik gaf hem er een. Hij was zeer verguld dat hij dit zomaar en nog wel gratis kreeg. We wisselde wat reserveringen uit, maar moest bij ons het onderspit delven. Een Belg maakte ik blij met het wisselen van geld zodat deze de nacht eerlijk kon betalen. Even leek het erop dat ik camping beheerder was geworden. Na een geweldige warme hap fietsen we nog effe het stadje in. Terug in de camper kijken we een DVD van Borger, waar ik nog niet helemaal inzit. Zaterdag 17 aug. We hebben weer heerlijk geslapen en fietsen na het ontbijt naar het Watersnoodmuseum, wat hier niet ver vandaan ligt. In het Watersnoodmuseum in Ouwerkerk kan je kennisnemen van de Watersnoodramp in 1953 en de strijd tegen het water. Om de dijkgaten te sluiten heeft men onder andere gebruik gemaakt van een aantal Phoenix-caissons. Grote betonnen bakken (62 x 20 x 18 breed) waarmee de grootste gaten werden gesloten. In het laatste sluitingsgat bij Ouwerkerk liggen in de dijk vier van deze reusachtige caissons, als monument van de strijd tegen het water. In deze caissons, verbonden met ondergrondse gangen, is het Watersnoodmuseum gevestigd: Caisson I vertelt de Feiten, wat er gebeurt is tijdens de eerste dagen. Caisson II de Emoties, het verhaal van de mensen met o.a. het multimedia project 1835 + 1. Caisson III de wederopbouw en de ontwikkeling van het gebied tussen 1953 en nu en de Deltawerken. Caisson IV is de toekomst, hier zie je hoe we ons in de toekomst kunnen beschermen, hoe we kunnen wonen en wat de natuur kan betekenen in een periode dat de zeespiegel stijgt en het klimaat verandert en de strijd tegen het water verder gaat. Hier vind je ook de openbare ruimte met museumwinkel en info over het buitengebied (het voormalige stroomgat is nu een schitterend natuurgebied), en info over het Nationaal Park Oosterschelde. Het museum is meer dan de moeite waard en het kost ons dan ook geen enkele. moeite om hier de nodige uren rond ge lopen. Daarna fietsen we deels langs de kust verder naar Bruinisse. Genieten van wat lekkers in de haven en fietsen via een andere route terug naar Zierikzee. We hebben en fikse tegen wind. Onderweg kopen we kersen, pruimen en frambozen bij een boerderij die dit zelf verbouwd. We doen de andere boodschappen bij AH en rusten heerlijk uit op het basiskamp. Dan is het goed toeven bij de camper.
Geplaatst op:8/17/2013 6:36:54 PM
Zuid Afrika en Zimbabwe
jan en febr 2013

VAK. VERSL. ZA en ZIMBABWE 6 weken in 2013
Donderdag, 17 januari 2013
De kinderen en Luna en Monique brachten ons met de trein naar Schiphol, waar we eerst nog in de Dakota launch nog wat lekkers zijn gaan drinken. Het Lufthansa vliegtuig, vanuit A’dam, vertrok een kwartiertje later naar Frankfurt, maar gelukkig stond daar de A 380 nog keurig te wachten voor vertrek naar Johannesburg. sterker nog we gingen een uurtje later weg, omdat er problemen waren met "de-icen". Dit heeft hij in de lucht goed gemaakt en we kwamen dat ook een kwartiertje later dan gepland in een regenachtig Johannesburg terecht.
Bij "first choice autoverhuur" haalden we de Nissan Tida (ND 93515) op. We konden ook een vrij nieuwe Toyota Carola meenemen maar daar zat geen 5e deur in, wat tijdens kamperen wel ideaal is. Onderweg belandden we op de autobaan in de file, maar als volleerde Afrikanen reden we achteruit naar de eerstvolgende afslag om zo richting Potchefstroom te rijden. Na een kleine 150 km vonden we de B&B (de oude molen) waar we de eerste nacht door brengen. In Nederland hebben we een stel vouchers gekocht dat je tegen een gereduceerd bedrag bij aangesloten B&B, lodges,hotels etc kan overnachten. Het is een soort last minut boeking met grote korting. Er zijn een 5 of 6 tal kamers die uitkijken op een binnenplaats met een mooi grasveldje. Uiteraard is het hele spulletje omheind en zit er een elektrisch hek in waar we ook de afstandsbediening van hebben gekregen. Direct werd de warmwater voorziening gerepareerd zodat Betty geen uren moest wachten voordat het bad vol was. De monteurs hebben direct mijn achterbank van de auto los gesleuteld, zodat ik deze bij Herman direct eruit kan halen. Ik gaf de mannen een paar euro Afrikaanse randen en er was weer duidelijk een win-win situatie. Deze redelijk grote plaats is vooral bekend als studentenstad, waar met name veel hoger onderwijs op agrarisch gebied plaats vindt. Hoger is "hoer" in het Afrikaans en dat geeft wel grappige effecten als je de teksten op de buitenmuren van de scholen leest. "Hoer skole Potchefstroom".
Onderweg soms fikse regenbuien maar de temperatuur is goed. bij het autoverhuur bedrijf hebben we ook de grenspapieren gekocht om de grens van Zimbabwe over te kunnen/mogen steken. Zambia mogen we echter niet in, maar dat doen we wellicht toch. En via Botswana gaan we dan terug naar ZA. Dat is ongeveer het rondje, maar er kan nog van alles veranderen. De eerste randen en boodschappen zijn gehaald. vanavond hebben we fish en chips gehaald. je ken wel "veel en vet". Betty hield het bij lekkere bruine bollen met kaas, nog meegenomen uit Alkmaar.

zaterdag 19 januari
We zaten al vroeg achter het stuur richting Herman. Het was droog en licht bewolkt. Onderweg passeren we meest zwarte plaatsten, waar helaas geen WIMPY is waar je lekkere koffie kan drinken. Dus met een snelheid van boven de 180 km waren we in een poep en een scheet in Kimberly. Daar de nodige boodschappen gedaan en een ZA simkaart gekocht en Herman gebeld dat we onderweg waren. Direct de kampeerspullen ingepakt, waar we behoorlijke wat routine in hebben opgebouwd. Het is wel lekker dat onze huurauto wat ruimer is dan de vorige. Na het inpakken met Herman en Loudia naar de vaste zwemplek aan de rivier. Daar was dochter Marijke met wat vrienden aan het jet skiën op nieuw ding die rond de 100 km gaat. Dat was echt heftig. Ik paste i.v.m. m’n bursitis elleboog, maar Betty ging met Herman een rondje doen. Ze moest er enkele uren van bij komen. ’s avonds aan de spare rips en ander hapjes.

zondag 20 januari
Een mooie dag en op aanraden van Louwdia zijn we naar een farm geweest waar ze wilde dieren hebben en deze kan je aaien. Enkele dagen terug zijn er 5 jonge leeuwtjes geboren. Wij naar het 60 km verderop gelegen plekje (tussen Kimberly en Bloemfontein). Daar werden we in het Engels verwelkomd door een jonge dame. Voor 100 rand p.p. (9 euro) kregen we een prive rondleiding door een Nederlandse jonge dame die daar sinds 2 weken vrijwilligerswerk doet voor de komende 6 maanden. Eerst naar de grote leeuwen die gelukkig wel achter het hek bleven, maar een welpje van 4 maanden oud sprong enthousiast als een hond met zijn voorpoten achter tegen Betty op Ondertussen beet hij ook nog in haar kont. Het personeel was er duidelijk mee aan, maar wij (vooral Henk) vonden het wel leuk. Ook kwam een een volwassen cheeta om een aaitje te halen. Jonge jakhalzen, stokstaartjes, caracal (weet niet de ned naam) en nog zo wat van die beesten. Allemaal tam gemaakt voor de toerist, die er tot op heden maar mondjesmaat langs komen. Betere borden langs de weg die de toerist op deze attractie wijzen hebben geen enkele nut, want die worden in no time gejat door " de zwarten" die hier weer een woning van maken. We gaven de gids uit Barendrecht nog een zak drop als dank. Tenslotte was ze al lang van huis, want liep eerst ergens anders stage in ZA. De middag hebben we aan het zwembad doorgebracht. Samen met dochter Marijke en een vriend van haar. Morgen treken we richting Zimbabwe. Louwdia gaaf nog een zuid Afrikaans reisblad waar een leuk artikel instaat over dit land. Enkele bruikbare tips doen we ons voordeel mee.
21 jan, camping Barberspan bij een meer een "driehoek huisje"
In alle vroegte reden we naar het vliegveld van Kimberly omdat ik er gisteren achter kwam dat ze bij het verhuur bedrijf autopapieren voor Mozambique i.p.v. Botswana hadden meegegeven. Maar gelukkig zit hier hetzelfde auto verhuur bedrijf bij het vliegveld van Kimberly. Dus stonden we daar al voor 07.00 uur in de ochtend voor de deur om het juiste document bij hen op te halen. En dit ging zonder probleem.  Toen moesten we nog een ZA sticker halen voor op de auto, want ook dat is verplicht in Zimbabwe.
Tot overmaat van ramp begaf de tom-tom het dus kochten we daar direct maar een nieuwe van. Uiteindelijk was het 9 uur geweest voordat we de stad Kimberley uit reden. Het eerste stuk over de N12 richting Joburg om vervolgens iets naar het westen af te buigen. Hier met tussendoor weggetjes, met soms diepe potholes (hele nijlpaarden kunnen zich hierin verstoppen!) verder noordwaarts richting Sun city, de tourist trap van ZA.
Onderweg komen we langs diverse meren. Bij een enkele zie je een roze gloed in het blauwe water. Het zijn grote groepen pelikanen die driftig aan het eten zijn.  Morgen komen we ook door het Pilanusgebergte. Van velen hebben we gehoord dat dit erg mooi moet zijn. Daar blijven we een paar nachten. Maar deze nacht zitten we een kleine 300 km van Kimberley bij lake Barberspan.
Het is 14.00 uur, mooi weer en ik had er genoeg van. We zitten in een "driehoek huisje" met keuken etc voor dezelfde prijs als de tent zou kosten (220 rand) We kijken uit op het meer. Hebben een heerlijk zwembad. Mooie al dan niet watervogels en een enkele toerist zijn ons gezelschap. Ook ligt er een enkele rubber boot ( al dan niet half lek) op het kleine verlaten strand. Het leven is mooi. Het doet een beetje aan de camping van Witbank denken, maar dan wat primitiever. De kinderen weten wat we bedoelen. Betty heeft bij het restaurant wat bevroren hamburgers gekocht, want we koken vanavond zelf. Dan moeten we ook nog een hele grote spin bevrijden die Betty onder de asbak van het huisje wist te vangen. Deze zat ergens in de keuken. Neen, geef me dan maar die stokstaartjes die hier over de camping heen wandelen. Het blijft een rare gedachte dat we 4 dagen terug nog in de vorst zaten. We hebben het gevoel dat we al weken onderweg zijn.
Later komen we er achter dat we hier een grote homp kaas zijn vergeten uit de koelkast.
 
dinsdag, 22 jan camping "Golden Leopard" Pilanesberg NP
Het was voor zessen dat we de camping afreden. Voor beiden is de nacht matig geweest. Dat heb je in een huisje!! Het 2 persoonsbed veerde heel erg, dus ik besloot op het eenpersoons bed te gaan slapen, wat ook beneden stond. Maar helaas waren er nogal wat muggen. Ik mocht het muskietennet gebruiken. Betty had de nieuw gekochte ventilator op zich gericht. Ik bleef het bloedheet houden en Betty werd vaak gestoken. Volgende keer toch maar weer de tent. 
Het begon met af en toe stukken dirth road en vaak langs vele kilometers late maïs die 10 cm hoog is. We rijden door de ons inmiddels zo bekende dorpjes. Veel huisjes van golfplaten en schooljeugd die onderweg is naar school. Het uniform verraad van welke school het is.  Op de tweebaansweg is het gebruikelijk dat je als automobilist op de eveneens geteerde vluchtstrook gaat rijden als iemand je inhaalt. De max snelheid is 120 km. Na het inhalen geeft de passerende auto een licht-signaal naar de ruimte biedende auto als een soort dankje. De ander blinkt met licht-seintje terug als teken dat hij het heeft gezien. Maar het blijft bijzonder als je met een snelheid van rond de 160 km een politie auto inhaal en deze je ruimte geeft en hetzelfde licht ritueel vind plaats. terwijl 120 is toegestaan. This is Africa!!! Maar vaak kan je niet zo snel rijden, doordat er vele potholes zijn. Soms ben je te laat en heb je medelijden met de banden. 
Na enige tijd (voorbij Mafikeng) wordt het vlakke glooiende landschap ingeruild voor een bergachtige streek. Het is dan rond tien uur en bloedheet. We rijden inmiddels met de airco aan. In Mafikeng heeft Betty wat boodschappen gedaan. Ik blijf bij de auto. We hebben veel bekijks, het is een echte " zwarte stad". In Zeerust steken we op bij een WIMPY voor een lekker kopje koffie. We rijden noordwaarts langs de grens van Botswana en moeten dan een stukje naar rechts en komen langs S UN CITY. Een zeer bekende toeristische attractie voor de vermogende blanken en toeristen. Midden in een groot natuurgebied hebben ze een wereld gebouwd met vele futuristische hotels, zwembaden, met als hoogtepunt een groot golfslagbad met 2 meter hoge golven en een zandstrand. Dit is mega groot en ziet er indrukwekkend uit.  We konden de verleiding niet weerstaan om toch een kijkje te gaan nemen, al was het alleen voor het zwembad. We betalen 50 rand entree en rijden met de auto verder. We wandelen door een landschap wat het meest weg heeft van de avonturen films van Harrison Ford en het lijkt of we een bijrol hebben in een van zijn films.
We bezoeken "place off the lost city", zien honderden gokautomaten. Zwemmen wat en drijven met een grote band een kleinhalf uurtje over een rustig stromende rivier. ( dat was vorig jaar wel anders!!) Het was leuk om te zien, maar na 3 uurtjes gaan we verder. Daarbij haalde het zand het niet bij het ons vertrouwde Noordzee strand! Het was erg grof en kokend heet.
Dit zelfde natuurgebied is in 1979 omgetoverd tot een groot wildpark. (Pilanesberg NP) De plaatselijke zwarte stam werd verdreven en 5000 dieren, van heinde en verre, namen hun plaats in. Je vindt hier dan ook alle dieren op een betrekkelijk klein stukje grondgebied. En het ligt dichtbij de grote steden Pretoria en Johannesburg wat goed is voor duizenden bezoekers.  In het park is geen camping, maar wel aan de rand ( "Golden Leopard camp site") Daar hebben we onze tent opgezet. Ondertussen loopt er een wartog (wrattenzwijn) met 3 jonkies langs. We kijken er niet echt van op. Natuurlijk is er een mooi groot zwembad. ’s Avond praten we met onze buren. 3 jongens rond de 25 jaar, waarvan er 2 in Amerika en een in ZA woont. Ze geloven niet in Obama wel in Jezus en drinken geen alcohol. Na de zoveelste Amarula wordt het tijd om naar bed te gaan.  

woensdag, 23 januari camping "Golden Leopard" Pilanesberg NP
We hebben heerlijk geslapen en zijn om 6 uur in het park om wild te spotten. Als gepensioneerden krijgen we een riante korting en voor 3 euro p.p. mogen we de hele dag rond toeren. Snel zien we hoefachtigen, maar we willen wat anders zien. De natuur is geweldig mooi. En dan zien we een kudde olifanten. Het blijft geweldig. Honderden zebra’s en gnoes, nijlpaarden, giraffen etc. etc.
Onderweg verteld een man dat er al dagen een leeuw langs de weg ligt te luieren. Op onze kaart wijst hij aan waar het ongeveer is. We rijden er heen en zien een heel groot mannetje nog geen 5 meter van het pad liggen luieren. Er hangt een ongelooflijke stank van een wegrottende gnoe die enkele dagen terug door hem gevangen is. Het ziet er macaber en mooi tegelijk uit. Gelukkig voor ons beweegt hij ook nog wat en maken we mooie opnames. 
Het is 12.00 uur als we weer de camping oprijden. Maar voor die tijd halen we nog zonnebrand crème, want onze oude huiden worden wat rood door de zon. Op de camping drinken en eten we wat en brengen de rest van de dag bij en in het zwembad door. Menige toerist, van waar dan ook, komt hier verkoeling zoeken, maar vertrekken zo snel als ze gekomen zijn, want er staat wat op het programma van de georganiseerde reis.  Behalve die Duitse vijftiger, die al uren op zijn rug drijft en ondertussen een boekje leest. Net als de dieren is ook hij een attractie. Hij heeft speciale schoenen aan, die door de hoeveelheid lucht hem drijvend houden (en de buik natuurlijk) . Soms komt hij te dichtbij een van de stralen van de fontein die in het midden van het ronde zwembad is en dreigt zijn boek nat te worden. Helaas voor de toeschouwers gebeurd dit niet. 
Wij hebben gelukkig een eigen programma en kunnen dit elk moment wijzigen en voorlopig zitten we hier goed. En vanavond gaan we ook het restaurant uit proberen. Maar eerst gaat Betty nog een heerlijke tonijn salade maken, want we hebben nog ijsbergsla, tomaten, augurken, uien etc. En misschien hebben we daar wel genoeg aan, want het is warm en geen eterig weer. Dat zal in Nederland wel anders zijn, want ik begreep dat daar een pak sneeuw was gevallen.  

donderdag, 24 januari camping "Golden Leopard" Pilanesberg NP
Gisteravond zouden we nog een filmpie gaan kijken op de laptop, maar helaas waren we te moe en vielen dus snel in slaap. Ik ben wel diverse keren wakker geworden doordat het volle maan is en we alleen de binnentent hebben opgezet. Het is dan ook net alsof je in een slaapkamer slaapt met het licht nog aan. Daarnaast hoorde ik diverse dieren naast de tent knorren en grommen, maar kon niet thuis brengen wat het was. Betty was te schijterig om de rits open te maken. 
Naast een eenvoudige camping shop is er ook een huisje waar diverse vriezers en koelkasten staan die je gratis mag gebruiken. Tussen 05.00 en 01.00 uur is er bewaking bij deze apparaten. Dit om te voorkomen dat een ander er met je vlees vandoor gaat?? Na het ontbijt, wat we voor ons doen laat nuttigen, zijn we weer het park ingereden. Dat is 5 minuten rijden en deze keer hoefden we niets te betalen als we konden bewijzen dat we op de camping stonden. Nou, dat bewijs was snel geleverd. We hebben tot een uur of 12 rondgereden en hebben van alles gezien, behalve een jaguar en die missen we nog.
 Toen naar de camping en weer genoten van het zwembad.  Door al dat zwemmen waren mijn oren dicht gaan zitten. Maar een goeie kampeerder heeft altijd WC papier en een 60 cc spuit mee om je oren uit te spuiten. Betty was blij dat ze weer haar rol kon vervullen en ik hoor meer vogeltjes als ooit tevoren.  In de middag liep ik effe naar de auto om wat te halen (34 sec van het zwembad). Naast onze tent staat een vrucht dragende boom, waar op dat moment een groep apen zich tegoed aan deden. Ik wilde ze wegjagen en maakte een sissend geluid, maar dat hielp niets. In plaats daarvan kwam de grootste op me afrennen en ik trok snel een sprintje, voor zover dat mogelijk is met deze warmte. Gelukkig hield de dreiging op. Met gepaste afstand keken we elkaar aan totdat uit het niets een andere aap op me af kon rennen. Waarschijnlijk wilde hij indruk maken op de groep en dat is hem goed gelukt, want opnieuw sloeg ik op de vlucht. Nu richting het zwembad, waar ik zonder aarzeling insprong. Betty hoorde een harde plons en vroeg of ik het zo warm had. Toen ik me verhaal deed geloofde ze me niet. Dit was wel anders toen ze even later in ons kampement kwam en zag dat van alles door elkaar gegooid was en de deksel van de zoutpot was gedraaid.  Gelukkig wordt je op deze camping gewaarschuwd dat er apen zijn.
Vanmorgen liep een groep van ongeveer 50 springbokken over de camping te dwalen. Ze struinen de hele camping af voor wat voedsel.  Ik heb vanmiddag ook de nieuwe Tom-Tom eens bestudeerd. Er zit zelfs weersverwachtingen van de ingestelde plekken op. Waar we morgen heen gaan wordt het 39 graden, maar hier wordt het 38 graden. Dat wordt vroeg rijden en voor 12.00 uur weer ergens aan het zwembad liggen.  

vrijdag, 25 jan mini camping Marnitz N11 (grens Botswana)
Voor ons doen laat wakker (05.30 uur) Uurtje later on the road. Het eerste stuk is er veel vrachtverkeer, waardoor we niet echt konden doorrijden. Inhalen blijft opletten geblazen, want er was ook veel tegenliggend verkeer. Onderweg afschuwelijk ongeluk gezien. De politie, ambulance en takelwagen haalde ons met sirenes in. Een auto op z’n kop en in een andere auto zagen we een gezette blanke man klem zitten in zijn grote 4 weel drive.  Later werd het rustiger en reden we over de weg die we in 2009 (eerste keer Afrika) ook reden.
Onderweg koffie gezet en rond 10.30 uur waren we 300 km verderop op een mini camping die we via de Tom-Tom hadden gevonden. Kost slecht 60 rand p.p.. Een klein zwembadje, bar restaurant voor het wegverkeer wat hier ook wel opsteekt.  De camping is voor ons alleen. Toilet gebouw is meer dan luxe. Kortom, geen straf om hier de dag en nacht door te brengen.

zaterdag, 26 januari Mapungubwe Nat Park Verder noordwaarts naar de grensrivier de Limpopo getrokken, wat tevens de grens van ZA en Zimbabwe maar ook verderop die van ZA en Botswana is. In dit gebied is het jongste nat park van ZA (2004). Ik heb er hele goeie berichten over gelezen. Voor wij het gebied ingingen eerst een supermarkt gezocht en gevonden bij een benzinestation caltex waar we voor 20 euro kochten, 12 eieren, zak ijs, ontbijtspek,2 paprika’s, 3 blik tonijn in olie, dat is weinig voor veel geld, als ik aan het inkomen van de zwarte bevolking denk.
We moesten eerst naar de main entree rijden om vervolgens kaartjes te kopen en dan weer 45 k terug naar de camping. Een week geleden was er een zeer ernstige waternood ramp. In 30 min steeg het water meters hoog en er verdween veel de Limpopo in, Je ziet nog de schade, het is een echt rampgebied om te zien, de grensovergang Driftpont is gesloten, de kabelbaan die normaal personen kan overzetten is weggespoeld en misschien kan je morgen met een bootje naar de overkant. Er zijn ook auto’s meegesleurd en dat allemaal 1 week terug, we hadden er wel in kunnen zitten.
We zijn de geheel middag in het Nat Park geweest, kuddes olifanten, veel giraffen en mac donalds en fel gekleurde vogels, de temp was goed. Er blies een frisse wind. half 6 terug op de camping en eten gemaakt, aard-worteltjes-omelet met spek en paprika, smaakte heerlijk. maar heel vreemd , we waren aan het koken en een invasie van strontvliegen, van die dikke blauw-groene zoem vliegen kwamen voor het hor v d keuken zoemen, en na 20 min waren ze ineens verdwenen, heel gek. 

Zondag, 27 jan Zimbabwe, Masvingo camping
Heerlijk geslapen onder alleen het muskietennet, om 7.30 vertrokken we naar grens van Zimbabwe, 30 km verderop ineens een paar tonnen midden op de weg, maar zo te zien waren er al eerder auto’s omheen gegaan, dus we besloten het ook te doen, na 15 km hield ineens de weg op, wat bleek? Brug weggespoeld in de rivier, echt een macaber gezicht en je zou er zo vanaf rijden, 4 meter diep stroomde de rivier, wij terug en zandpad genomen, maar het werd steeds meer prut en diepe sporen, Henk ging lopend de weg verkennen en kwam na half uur terug dat het echt wel kon, alleen nog 2 diepe modderpoelen moest ie zien te halen en dat lukte gelukkig, ik ging lopen, na 10 km kamen we blanke boer tegen en die zei dat het verderop nog wel mogelijk was als je maar vaart hield, het was er heel erg zanderig.
Enfin om 11,30 (4 uur later) waren we 100 km verder en bij de grens, hier begon weer de ellende wat ruim 2 uur duurde. We moesten van loket naar loket en stempels halen en verzekering en nu ook nog reflectoren voor op de auto.  Dat deed Henk niet, het koste maar 1 euro maar we waren goed verlicht met die auto. Een jongeman die alles voor ons invulde en mee liep naar loket etc had weer een jongen die voor 200 Amerikaanse dollar de auto verzekerde in Zimbabwe. (ben je verplicht) Henk zei dat hij niet meer dan 30 euro wilde betalen en toen was er wel weer een andere jongen die het voor dat bedrag wel deed, Eind van het liedje had Henk betaald en was toch niet genoeg en kreeg toen met moeite een stempel op autopapieren van de politie, Enfin een heleboel gezeur maar 12,30 uur reden we Zimbabwe in,
Al snel stop voor om Tol te betalen, 1 Dollar, 60 km verderop police stop en boete voor geen reflectoren, kosten 20 dollar , terwijl die man achter ons 40 moest betalen, maar die reed in een dikkere auto, Henk dong weer 1/4 van het bedrag af. De weg was goed maar wel smal voor grote vrachtwagens, die zie je heel veel,en naast de weg uitgebrande bussen en of ander voertuig. omgeving werd steeds bergachtiger en overal die lopende /zittende mensen en dieren, vooral veel ezeltjes. Maar na een lange rit van ruim 300 km in Zimbabwe kwamen we bij de plaats Masvingo aan. 10 km voor de stad was een bordje met Lodge en camping. Eerst gingen we nog effe op de camping in de stad kijken maar dat was niets. Voelde ook niet veilig. Dus toen weer 10 km terug en we staan nu ook een prachtig plekje. Mooi grasveld, uitkijkend over de bossen, wat een wildpark blijkt te zijn. Veel vogels, mooi zwembadje, elektriciteit, schaduw en leuk personeel die ons als enige gast heeft.  Camping voelt save aan en het personeel beweert dit ook. Hebben deze keer tent compleet ( binnen en buiten tent) opgezet. Hebben de keuken ergens onder afdak geïnstalleerd. Er zijn hier gelukkig geen apen die alles jatten.  

Maandag, 28 Jan. Camping Masvingo Lodge/camping Pa Nyanda 
Zowaar wat uitgeslapen tot 6.30uur, al maken vele vogels een hels lawaai. Na het ontbijt de stad in voor "to do"dingen. Nieuwe zekering voor de 12 Volt aanstekerplug van de auto. Gisteren begaf alles het. Dus geen koelkasten meer en geen Tom Tom. Alhoewel het een wonder was dat ineens onze eigen Tom Tom het weer deed. Misschien warmte?? Een garage wist het voor 5 dollar te maken. Sinds enige tijd is de US dollar en de ZA rand het enige wettige betaalmiddel. En 10 rand is een dollar, simpel dus. Toen nog voor 3 dollar reflectors voor en achter laten plaatsen.
Betty heeft bij een apotheek antibiotica gekocht. Voor 30 dollar heeft ze 5 dagen antibiotica. Ze heeft oorontsteking opgelopen in een zwembad vermoeden we.  Toen zagen we een benzine station waar je kon tanken. We hadden er al vele gezien waar niets te krijgen was. Benzine kost 1,5 dollar , wel wat duurder dan in ZA. Trouwens ook de levensmiddelen zijn hier 2 keer de prijs van ZA. Bij de bank stond een rij van 100 meter om geld te pinnen. Neen, dit land is er nog lang niet.  Ook nog effe een simkaart voor Zimbabwe gekocht. Zijn we in ieder geval bereikbaar. Nummer aan Carlijn ge SMSt. Bij een roadbloc zagen ze dat ik geen gordel droeg en de agent wilde een boete van 10 dollar uitschrijven. Ik vertelde geen geld te hebben en mijn vrouw bij de Lodge was. Moest ik met de baas praten die effe verderop stond. Deze agent had ik s ochtend al met Betty ontmoet. " were is Your wife?" Na wat heen en weer praten mocht ik hem ook wat aardappels geven als ik morgenochtend weer langs kwam. Handen schuddend namen we afscheid. Tja, zo gaat dat. 
De temperatuur is heel aangenaam. Minder warm en een beetje bewolkt met wat wind. We hebben zelfs nog niet eens gezwommen. Lezen veel o.a. over dit mooie land en zijn alle elektrische apparaten aan het bijvullen.  later op de middag nog wel effe de stad in, kerkje gezien dat door Italianen is gebouwd tijdens de 2e wereld oorlog en een wandeling door het parkje waar een oude loc en andere oude machines staan. enkele dagen terug begonnen met malaria tabl, is hier wel nodig. nieuwe tel nr doorgegeven aan thuisfront en Svongwa een SMS gestuurd. Deze belde direct op en was enthousiast en verheugd dat we zo dicht bij waren (300 km) 

Dinsdag, 29 jan camping Masvingo
Rond een uur of 3 vannacht begon het opeens te regenen. ik was blij dat we de tent in zijn geheel hadden opgezet. Rond een uur of 8 was het nagenoeg droog maar nog wel zwaar bewolkt en frisser als anders. Het ontbijt werd dan ook in de tent genuttigd.  Daarna klaar om er weer op uit te trekken, maar niet eerder dan we wat aardappels in de auto hebben gedaan. Dit als afkoping voor de boete die ik gisteren niet heb betaald.. De agent herkende ons direct en er kwam een smile van oor tot oor die nog groter werd toen ik hem het zakje met 6 aardappels gaf.
De camping ligt dicht bij de grootste attracties die het land te bieden heeft, de Groot Zimbabwe Ruïnes. Dit zijn de grootste door mensen gemaakte bouwwerken die gevonden zijn ten zuiden van de Sahara. De stad is in de 11de eeuw onstaan en had op zijn hoogtepunt 10.000 inwoners. In de 15de eeuw werd de stad verlaten.Er is niets op schrift nagelaten maar men vermoed dat het zout in de omgeving op was.  Het is 25 km rijden vanaf de camping en daar kan je uren wandelen door de ruïnes die er nog zeer goed uitzien, temeer daar de platte granieten stenen op elkaar gestapeld zijn zonder cement er tussen. Het heeft smalle steegjes en hoge muren.
Daarna naar de Lake Kyle Boat Club. Zoals de naam natuurlijk al aangeeft aan de oever van Lake Kyle, dat nu overigens Lake Muturikwe genoemd wordt. Het is het op twee na grootste meer van het land, gevormd als gevolg van de bouw van een dam. Ik had hier iets over gelezen. De camping zag er nu verwaarloosd en verlaten uit. Het meer en de natuur bleven onveranderd mooi. Uiteraard nog een stukje over de hoge damwand gewandeld die zorgt dat dit meer gevuld blijft met water. In de middag weer terug naar ons plekje, maar eerst nog effe langs de apotheek van gisteren want Betty heeft allemaal huiduitslag (rode pukkeltjes) en weet niet of de antibiotica of de warmte de oorzaak is. De apotheek zelf was er pas na een uurtje,maar z’n assistent adviseerde een tube allergie zalf wat bij de concurrent te koop was. Dit daar gekocht en ineens herinnerde Betty dat ze een ander jaar pilletjes had gekocht in ZA tegen dezelfde uitslag die ze mee had genomen en destijds erg goed hielpen. Hopen dat dit alles helpt.

Woensdag, 30 jan camping Antilope Park bij Gweru
Betty was vanmorgen niks lekker. Wilde desondanks toch verder trekken. Zitten nu 200 km verderop bij de plaats Gweru waar het "Antilope park" is. Dit is een particulier park waar ze zich o.a. bezig houden met het fokken van leeuwen. Tegen het riante bedrag van 85 dollar mag je met een groepje andere toeristen wandelen met leeuwen. En zo zijn er nog tal van andere activiteiten. En dat is wel te merken ook, want ik heb nog nooit zoveel toeristen ontmoet als hier. Veel reisorganisaties komen hier overnachten. Naast vele lodges in diverse prijzen is er ook een mooie camping die aan de rivier ligt.  De weg hierheen was glooiend maar geen potholes, zoals in ZA. En heel veel natuur. Bij een van de vele roadblocs probeerde ze weer een boete van 20 dollar te geven. Ik verstond de agent niet goed, maar hij vroeg of ik een brandblusser had en deze had ik , want dat wist ik en kon deze lenen van Louwdia. Je zag de agent balen. Ja, ik had alles behalve een fluoriderend hesje, maar dat vertelde ik hem natuurlijk niet. 
We hebben een mooi plekje in de schaduw en Betty ligt de hele dag in de tent. Ze slaapt wat, gaat soms over haar nek, klaagt over hoofdpijn, maar gelukkig is het geen malaria, want dat heeft een incubatietijd van 16 dagen. Deze kennis deed ik op bij een Nederlandse man die al 30 jaar in Tanzania woont en nu met Nederlandse toeristen hier aan het rond toeren is. Hij leende ons een thermometer en Betty heeft 39 graden koorts. Toch dat oor, al heeft ze daar geen last van. We gaan er vanuit dat ze weer spoedig hersteld en natuurlijk zorg ik heel goed voor haar.
Wat valt op in Zimbabwe?- de wegen zijn smaller , dus moeilijker om in te halen, temeer omdat het meeste verkeer vrachtauto’s zijn- er is minimaal verkeer op de weg, wel in de steden heel veel stoplichten die allemaal werken. - politie is erg corrupt en geven je snel een bon.- elke auto, vrachtauto of bus die betrokken is geweest bij een ongeluk staat als stil aandenken nog steeds langs de weg. Betere waarschuwingen zijn er niet. - vele kleine veehoeders langs de weg die 3 tot 10 koeien hoeden, dus geen grote blanke boeren (meer).-de meeste huisjes zijn typische Afrikaanse hutjes zoals wij die kennen (rond met rieten puntdaken), terwijl je in ZA meer en meer stenen huisjes ziet.- het leven (de boodschappen) zijn erg duur in vergelijking met ZA. - op de wegen tussen twee grote plaatsen vind je "tolpoorten" (een stel ijzeren vaten op de weg) en moet je 1 euro tol betalen waar je ook een keurig bonnetje van krijg.  

donderdag 31 jan. camping Antilope Park bij Gweru
Betty is nog steeds niet lekker. Vanmorgen vroeg waren we maar wat blij met onze warme donsdeken, want erboven was het behoorlijk fris. We zitten hier op 1500 meter hoogte. Gisteravond maakte ik nog een wandeling langs de rivier en scheen met me zaklantaarn in de rivier omdat ik regelmatig grote plonzen hoorde. Ik zag tientallen meervallen van ruim een meter groot. Raakte in gesprek met een Zimbabwaanse doctorandus in de landbouw en hij had samen met een stel andere deskundige op dit gebied een studie/conferentie week. En al snel sloten andere mensen zich aan. Boeiende gesprekken over dit land en de toekomst. Wel waren ze blij dat de eerste Europeanen dit land gingen bezoeken, want dat hadden ze nodig. Van de Dr kreeg ik een visite kaartje en vroeg of we langs kwamen als e in Harare zijn. 
Eerder die middag sprong er een krokodil van 1,5 meter verschrikt het water in, toen ik langs de oever wandelde. Vanmorgen wilde ik kijken of hij weer zat. Helaas, maar op dezelfde plek zaten wel een paar zwarte medewerkers illegaal te vissen. Ze voelde zich behoorlijk betrapt op deze afgelegen plek van de camping. Het touw en zelfgemaakte haakje gaf dat ze wel veel beet hadden maar niets op de kant konden sleuren. Ik gaf ze een stuk echte vislijn en een goeie haak, onder de voorwaarde dat ik de vis mocht zien voordat ze hem opgegeten hadden. Nog geen kwartier later kwam een van hen met een kruiwagen met daarin een grote zwarte vuilniszak met een knots van een meerval er onder. Beteuterd vertelde hij dat de haak verdwenen was. Hij kreeg een nieuwe van me en de waarschuwing voorzichtig te eten, want deze haken zijn erg gevaarlijk als je ze doorslik. Ineens zat ik ook in het illegale viscomplot. 
Af en toe maken Betty en ik wel een klein wandelingetje, maar na 5 minuten wil zet och weer naar de tent/ bed toe. Een ieder die haar kent weet dat ze zich er moeilijk toe kan overgeven, maar ze moet wel. Ondertussen slikt ze naast de malarone en antibiotica ook vele paracetamol tabl om die hoofdpijn maar de baas te worden, wat maar mondjes maat lukt. De eetlust is nihil, maar gelukkig drinkt ze wel genoeg thee.  Ik ben in de ochtend effe naar de stad geweest, wat 15 km hier vandaan is. Het krioelde van de mensen, maar ze hebben dan ook weer net salaris gehad.  Lunch was heerlijke geroosterde broodjes met pindakaas. Op de camping werden de 4 olifanten gereed gemaakt om met een stel toeristen op pad te gaan.  De middag wat zitten praten met een 5 tal jonge dames en heren uit Australië die hier ook wat rond hangen, na een lange reis door ZA. Een van hen heeft hier in de stad familie wonen. 
Betty moet nog niet aan eten denken. Eet wat fruit en een biskwietje.  En ineens kregen we een telefoontje van Joost, helaas een slechte verbinding.  Ben toen naar de receptie gelopen omdat daar beter ontvangst is en ik belde hem met succes terug. Daar kregen we het mooie nieuws te horen dat Monique zwanger is van een meisje en dat alles goed gaat. Tja, wat wil je nog meer als Opa en Oma!!
Ik heb een heerlijke maaltijd salade voor mezelf klaar gemaakt en we lagen weer vroeg in bed.  

vrijdag 1 febr, camping Antilope park bij Gweru.
Het gaat ietsje beter met Betty. Na een thee met koekje een wandeling van een klein uurtje gemaakt. Doet nu weer effe een tukkie en ik ga zo koffie zetten voor mezelf. Je kan hier alle maaltijden gebruiken als je je daar voor opgeef, want er zijn tekens buffetten en misschien dat ik vanavond wel aanschuif voor de dish.  Betty wilde vanmorgen wel effe naar de stad als een verzetje. De temperatuur was zeer aangenaam en we hebben daar wat rondgezwierd en zijn uiteindelijk in een internet cafe terecht gekomen. Daar de nodige dingen gedaan. Het blijft leuk om reacties in het gastenboek te lezen. Daarna wat boodschappen gedaan. Ze wilde kippensoep alla Obbe, maar het werd een pakje roomkippensoep. Maar goed ze eet al wel weer wat. Elke dag gaat het een stapje vooruit. De oorpijn is weg en ze is gestopt na 4 dagen met de antibiotica (had eigenlijk 5 dagen gemoeten). Ook stopt ze met de Malerone en hoopt dat dan de akelige hoofdpijn verdwijnt. 
De Australiërs zijn vertrokken, maar nieuwe toeristen hebben zich weer aangediend. Oa. een groep Chinezen. Enkele zwarte personeelsleden waren blij dat ik ze het woord "nihow" (goeie dag) had aangeleerd.  Het weer lijkt ook wel wat om te slaan. Het is meer bewolkt en de temperatuur is niet meer zo warm. Over enkele dagen gaat het regenen, aldus de locals en bij de grens (die we hebben gepasseerd) blijkt het al dagen zeer hard te regenen met alle overlast die erbij hoort. 
Voor vanavond schuif ik aan bij het diner. Je betaald hier 20 dollar voor en volgens de gasten die ik heb gesproken is het heel goed eten. Betty doet weer een slaapie.  

zaterdag 2 febr, camping Antilope park bij Gweru
Gisteravond raakte ik in gesprek met Faust een Italiaanse man van rond de 50 jaar die 300 km verderop bezig is met andere internationale deskundige een dam af te bouwen waar destijds mee begonnen was. Dit is een project van 2,5 jaar en daarvan is de helft inmiddels om. Hiervoor heeft hij met Italiaanse collegae in Ethiopië gewerkt. Samen met een vrouwelijke collega (Vicky) was hij hier om het weekend door te brengen. Gedrieën het diner genuttigd en vele verhalen verteld. Het was erg gezellig. Vooral de Heineken biertjes smaakte goed.  De rest van de dag op deze uitgebreide Lodge cq camping door gebracht. Betty sterkt langzaam wat aan. Soms maken we een kleine wandeling. 
We werden uitgenodigd om naar een Polo wedstrijd te gaan. Een soort hockey op paarden. De vrijwilligsters ( toeval dat deze jonge dames uit Noorwegen kwamen) kregen les van de zoon van de eigenaar van dit complex die zelf in het nat team van Zimbabwe speelt. Natuurlijk was er veel bier en frisdrank gekoeld aanwezig. De zwarten zetten stoeltjes in de schaduw klaar. Dan voel je je echt een kolonialist. Het was een welkome onderbreking van de dag.  ,avonds namen we getweeën deel aan het diner. Spraken met een Engels echtpaar ( onze leeftijd) die met een groep rond reizen. De groep bestaat uit 11 mensen i.p.v. de gehoopte 24 personen. Dat is wel mooi natuurlijk. Ze zijn half december begonnen in Kenia, om vervolgens naar Uganda en Rwanda te rijden. Hebben daar de gorilla’s opgezocht (500. Euries p p ) en toen weer terug naar Nairobi. Daar sloten nog wat mensen aan en zijn toen via Tanzania en Zambia naar Zimbabwe gereisd. Over een maand moeten ze in Kaapstad zijn, want daar vertrekt het vliegtuig naar huis. Ook een mooie trip, maar erg prijzig. Voor geïnteresseerde: www.oasisoverland.co.uk 

zondag 3 febr, camping Antilope park bij Gweru
Alweer de 5e dag op deze plek. Het is een echte zondag. Veel Europese leeuwen/paarden meisjes liggen wat te bakken in het zwembad. Gisteravond was er een " bon fire" avond effe buiten de camping. Een dans, zuip en muziek feest georganiseerd door de zoon des huises. En natuurlijk een groot kampvuur. Ook wij waren uitgenodigd, maar hadden er niet veel zin in. Nu is duidelijk te zien wie er van de westerlingen wel zijn heen geweest. De meeste hebben een behoorlijke kater.
Nog effe over het leeuwenfok programma:Antelope park werkt in 4 stappen, momenteel worden stap 1 en 2 uitgevoerd. Stap 1 is het wandelen met leeuwen, dit wordt gedaan totdat ze bijna 2 jaar oud zijn. ( De toerist betaald hiervoor 85 dollar) Daarna wordt het menselijk contact verbroken en leren ze ‘snachts jagen. Als ze dat eenmaal kunnen dan wordt er gekeken of ze een pride kunnen maken. Ze kijken hiervoor naar de verschillende karaktertrekken, ze hebben jagers nodig maar ook moeders. Ook wordt er gekeken of ze niet genetisch met elkaar verbonden zijn. Als ze eenmaal een pride hebben gevormd dan leeft deze pride in een 500 hectare omgeving. Hier kunnen ze jagen op impala’s, zebra’s, gnoe’s etc dit wordt stap 2 genoemd. De welpen die in stap 2 worden geboren wordt door de pride ‘’wild’’ opgevoed. Na stap 2 komt stap 3… In stap 3 krijgt de pride 10.000 hectare grond en komen er anderen roofdieren bij (concurrentie), dus hier moeten ze echt vechten voor hun voedsel. De welpen die in stap 3 worden geproduceerd worden van de moeder weggehaald en door de mensen ‘’opgevoed’’. Stap 4 is het (her)introduceren van leeuwen in heel Afrika. Het is allemaal een beetje ingewikkeld en het is een lang process. Maar stap 1 en 2 is tot nu toe erg succesvol.  We hebben het plan om morgen naar Harare te vertrekken, al gaat het met Betty nog maar matig. Ook vanavond eten we hier het diner. Helaas moet ze tijdens het eten weer overgeven.  

maandag, 4 febr aankomst Harare Mbizi Park gekampeerd.
Na 5 nachten stappen we weer op en rijden naar het 300 km verderop gelegen Harare, de hoofdstad van dit land. (vroeger was het Salesbury) Het is half bewolkt, dus goed reisweer. Het is voor Betty jammer dat ze nog steeds niet 100 % is. Met de airco op de laagste stand moeten we het redden. Onderweg zien we vele stalletjes waar de locals wat proberen te verkopen. We kopen grote sinaasappelen die meer de bouw van grape vruchten hebben. Verder rij je 300 km over de Veluwe. Voor enkele jaren geleden was het meer regel dan uitzondering dat er wild in groepsverband aan het oversteken was. Zebra’s, giraffen en vele hoefachtige soorten. Nu zie je vrijwel niets mee. Ze zijn de afgelopen jaren opgegeten door de locals die stierven van de honger.
Gelukkig gaat het nu stukken beter in dit mooie land waar de bevolking erg aardig is en je je heel veilig voelt. Campings direct in de buurt van de stad zijn er niet meer, dus moesten we een 20 km buiten de stad bekijken. Daar konden we bij hoge uitzondering de tent bij een private park/lodge voor de helft van de prijs van een lodge opzetten. Evengoed 45 dollar, maar het was wel een heel mooi plekje, aan het water en verder was er niemand en dat vinden we nu vaak ook wel jammer. De eigenaar was een trotse 74 jarige man die 22 jaar begonnen is dit op te zetten. En hij mocht er zeker trots op zijn.  Maar helaas barste er een tropische regenbui en onweer/bliksem los. Stroom eraf door bliksem inslag nog geen 50 meter naast ons en wij werden gesommeerd onder de grote veranda de nacht door te brengen want de tent kon wel eens wegspoelen door het water uit de bergen. Dus daar toen onder het muskietennet de nacht doorgebracht.  

dinsdag, 5 febr Harare kamer in Cresta lodge
Omdat we op deze plek ook geen telefoonverbinding hebben besluiten we om de boel op te pakken en naar de stad te verhuizen. De tom tom geeft een ander weg dan gisteren. Via een zandpad waarlangs de eenvoudige huisjes staan komen we in aanraking met het leven op het platte land. De mensen zijn vriendelijk en verbaasd tegelijk " wat moet die auto hier en dan nog wel met blanke mensen erin………” Uiteindelijk moeten we na 5 km omdraaien omdat onze auto deze kuilen en gaten niet kan nemen. 
Onderweg gaan we nog naar een "culturale site". Op dit grondgebied vindt je duizenden grote rotsblokken die verspreid over het landschap liggen. Hier en daar gestapeld tot reusachtige formaties en die soms een angstaanjagend evenwicht hebben. Bij de entree verteld de man dat een enkele rotsformatie op een vroeger bankbiljet van dit land heeft gestaan. 
In Harare nemen we onze intrek in een deftige lodge. Het kost een paar centen (zeker in vergelijking met een camping) maar dan heb je wel wat en ontbijt!! Betty kan 20 uur per etmaal slapen als ze daar aan toegeeft, maar wil toch telkens mee als ik wat ga ondernemen. Zo zijn we in de middag naar een plek geweest waar een grote groep beeldhouders aan het werk zijn en waar alle beelden buiten langs de weg staan om te verkopen. Al eerder reden we er langs en heb toen de coördinaten opgeslagen op de tom-tom. We raken aan de praat met diverse beeldhouders. Enkele zijn ook op uitnodiging in Nederland geweest om hun kennis over te dragen. Thans zitten er ongeveer 25 beeldhouders langs de weg hun ding te doen en proberen wat te verkopen. Maar ook hier gaat het niet zo goed. Vroeger waren er wel 100 maar velen hebben hun heil elders gezocht.  Er staan de meest prachtige dingen, die voor relatief weinig te koop zijn.
We ontmoeten een Belgische jonge dame die beelden inkoopt voor de handel in België. We zijn er getuige van dat er een beeld van ruim 500 kg (olifant) handmatig in een busje wordt getild. Dan gaat het in en container met vele andere beelden die ze in het land heeft gekocht. De container gaat naar de havenplaats Durban (in ZA) en gaat vervolgens naar Antwerpen. Zo gaat ze gemiddeld 2 x per jaar een week of 3 naar Zimbabwe toe. 
Als we terug rijden naar de lodge barst er een tropische regenbui los. In enkele minuten staan de straten blank en moeten we geregeld door z’n 10 tot 15 cm rijden. Straatverkopers zoeken hun heil onder een paraplu of trekken regenpakken aan. Een maïskolf verkoper probeert z’n vuurtje te beschermen te de regen, maar de witte rook verraad dat het hem niet lukt. 
’s Avonds eten we een pizza (die we onderweg kopen) op de kamer en kijken een leuke DVD. Gelukkig braakt Betty deze keer niets uit. 
nog effe een anekdote;Ik ga rond een uur of 7 in de avond naar de balie van de lodge om te vagen of er ook internet is. " jazeker" en hij geeft me een briefje met een wachtwoord en inlogcode. Ik vraag wat de prijs is en trots verteld hij dat het gratis is. Ik bedank hem hartelijk . Eenmaal op de kamer lukt het maar niet om op internet te komen. Ik ga terug naar de balie, misschien is daar het signaal beter. Dit wordt ontkent door diezelfde jongeman die me hielp, maar zij hij " het internet ligt er sinds vanmiddag uit n.a.v. die heftige regen en onweer". THIS IS AFRICA 

woensdag, 6 febr Harare kamer in Cresta lodge
Het is bijzonder om weer in een kamer in te slapen zonder al die geluiden uit de natuur. Ook ’s nacht wordt je niet wakker van deze geluiden. Onze bioklok is wel zo afgesteld dat we om 5.30 uur klaar wakker waren. We kunnen een kopje thee op de kamer zetten want het ontbijten is pas mogelijk vanaf 7 uur. Bij het uitgebreide ontbijt buffet houdt Betty het bij wat vruchten en kruipt daarna weer in bed. Buiten is het bewolkt en hooguit 22 graden, dus fris voor onze doen. Gisteren hebben we telefonisch contact gehad met Svongwa. Hij zat in een klein dorpje hier 200 km vandaan. Vandaag zou hij naar Harare komen en neemt in de ochtend tel contact met ons op. Keurig op de afgesproken tijd kregen we een telefoontje en spraken we bij een groot gebouw in de binnenstad af. Het adres SMSte hij er nog achteraan. Nadat we de auto geparkeerd hadden liepen we naar de afgesproken plek, maar het is voor ons lastig zoeken tussen alle zwarte mensen. Daarom vond Svongwa ons ook eerder. Het was een leuk weerzien. We dronken ergens een cola en praatte wat bij. Grace is ingeruild voor ene Mildred, die we ook nog gaan ontmoeten.
Na enige tijd spraken we af om samen met een vriend van hem en zijn auto wat te gaan site seeing. Wij gingen nog effe bij het toeristenburo langs om te informeren naar een goedkopere slaapplek. Er blijkt hier een backpackers lodge te zijn waar je voor 7 dollar mag kamperen en voor 30 dollar een kamer heb. Het zag er gezellig en netjes uit en in de ambassade wijk. Daar gaan we morgenochtend heen.
Op het afgesproken tijdstip kwamen de mannen naar de lodge. Zijn vriend Gweru heeft samen met hem in Wageningen gestudeerd en kent vele verhalen van Henk en Betty die hij nu eindelijk gaat ontmoeten. Maar op Betty moet hij nog even wachten want die verkoos een verblijf op de kamer.  De drie mannen gingen dus op stap. Eerst reden we naar een grote buitenwijk die vroeger als zeer crimineel bekend stond. We hebben over een mega markt gewandeld waar ik de enige blanken was met 2 zwarten als bewaking. Er werd van alles en nog wat verkocht veel gedroogde insecten en groentes. Ik had ogen en oren tekort. Daarna naar nog wat andere wijken en hier en daar werd wat verteld en is de vriend van Svongwa wat vlotter in de omgang. Om 17 00 uur werd ik weer keurig voor de lodge afgezet. Voor morgen heb ik een nieuwe afspraak gemaakt. 

Donderdag, 7 febr backpackers lodge Harare
Gisteravond gefacetimed met Carlijn. Helaas was internet niet zo goed dat zij beeld van ons had. Wij hadden een schokkerig beeld, maar het geluid was goed. Leuk om effe zo bij te praten.  Vanmorgen ons laatste ontbijt in de exclusieve lodge, waar een uitgebreid ontbijt buffet klaar staat. Ook een warme hap voor de liefhebbers. Wij hebben genoeg aan een kopje thee en een broodje jam.
Maar niet de oude zwarte man die alleen aan een tafeltje ging zitten. Hij had een schoteltje met melk en cornflakes en een bak warm eten. Hij dacht lekker privé te zitten, maar ik kon hem zeer goed gade slaan. Hij bracht zijn hand naar zijn mond maar schrok van de serveerster die een kopje thee kwam inschenken. Toe ze vertrokken was haalde hij stiekem zijn onder en bovengebit uit zijn mond en deed deze terloops in zijn borstzakje van zijn keurige blauwe overhemd. Vervolgens begon hij als een kat zijn schoteltje cornflakes op te lepelen/likken. Toen deed hij een 8 tal suikerzakjes in zijn thee en gooide achteloos de papiertjes op de grond. Begon zijn eitje te pellen en gooide eveneens de schillen op de grond. Met enige kracht wist hij het lepeltje nog rond te draaien in zijn kopje. Een deel van het ei blijft achter in de schil en de rest wordt in zijn mond gepropt nadat eerst een grote hoeveelheid peper is verwijderd en vervolgens een nog grotere hoeveelheid zout wordt gestrooid. Met stukken ei aan de lippen wordt de mobiel beantwoord die in zijn andere borstzak rinkelt. Dan gaat op z’n gemak ook het bord rijst met vlees en groente naar binnen en zit ook zijn ontbijt erop.
Wij nemen nog wat lekkere cakjes mee in servetjes voor bij de koffie.  Wij maken nog een wandelingetje over het terrein van de lodge waarvan een deel wordt verbouwd. Zetten nog een kopje koffie in de kamer en rond 10 uur gaan we naar ons ander onderkomen wat hier z’n 6 km vandaan is. Buiten is het bewolkt en we twijfelen of we de tent op gaan zetten of dat we en kamer nemen.  Het werd uiteindelijk toch de tent, omdat we een heel mooi plekje vonden onder een bananenboom (met een grote kam bananen) en naast een grote cactus.
Na alle rituelen reden we naar een groot shopping centre, waar 40 % van de winkels leeg staat en er niet of nauwelijks mensen rondlopen. Alleen bij Pick and Pay (supermarkt) waren wat blanken die boodschappen deden. Ook wij haalden de nodige dingen o.a een warme hap die tussen de middag werd opgegeten. Stokbrood met salami is voor vanavond.  De afspraak met Svongwa is in het water gevallen. Mijn telefoon werkte niet, dus misschien heeft hij wel gebeld.
Wat rondgehangen en met een Chinese Canadees gesproken die met openbaar vervoer van Egypte naar Kaapstad reist. Hij is al 4 maanden onderweg en over 2 maanden wil hij terug zijn in Vancouver. Een hele onderneming, maar hij heeft veel reis ervaringen en is over de hele wereld geweest. Als voormalig ICTer heeft hij bakken geld verdient wat heeft hij geïnvesteerd, waar hij sinds de crisis sober van leeft.
 ’SAvonds ging Betty naar bed en ik heb nog een spelletje topografie gespeeld ( Geo master op de Ipad) met de Chinese Canadees. Hij verkoos de landen van Zuid Amerika waar hij ook veel gereisd had. Daarna moest ik Europa van hem doen omdat hij daar nog nooit geweest was. Toen ging hij China doen, wat echt moeilijk is. Daarna nog samen Afrika gedaan. Al met al heel leuk.  Een jongen uit Chili is al 1,5 jaar onderweg, wat aan zijn kleding te zien is. Leuk om al die mensen te ontmoeten. Zoals Tanja, het 22 jarige meisje uit Amsterdam. Ze studeert culturele antropologie en als 18 jarige ging ze via de UVA naar Malawi. Daar verblijft ze nu gemiddeld 6 maanden per jaar om zich bezig te houden met straat kinderen. Het is een straatarm land waar de toekomst verre van rooskleurig is. Dit is de eerste keer dat ze de gelegenheid heeft om in andere landen rond te reizen. Ze geniet van alle aandacht van de westerse mannen en nog meer dat ze eindelijk weer eens Nederlands kan spreken.  

Vrijdag, 8 febr backpackers lodge Harare
Vanmorgen na het ontbijt naar een mooi groot meer 45 km buiten de stad geweest. De weg erheen was vreselijk slecht, diepe kuilen en gaten, het was dan ook een zware rit. Ook zagen we een grote dooie uil op de weg. Uiteindelijk kwamen we bij een prachtige plek . Het is een vissers plek, prachtige lodges en vele vogels om te bestuderen met de verrekijker. We hebben er heerlijke koffie gezet en naar een stel vissers gekeken, waarvan de 2 ZA blanken een tijd in een platinum mijn hadden gewerkt en nu weer na Joburg gingen. Een ving er een grote brassem en die werd direct opgegeten door de zwarte bevolking.
 Ook reden we door vele hectares tabaksvelden. Bij een bedrijf werden de bladeren gedroogd en bewerkt. We kregen van de zwarte manager een rondleiding. Hij was heel trots op het bedrijf en vertelde met verdriet in zijn ogen dat de oude blanke baas enkele maanden terug was overleden en dat nu zijn zoon het bedrijf had overgenomen. Ook was er een klein en armoedig schooltje. Er waren 52 leerlingen en vergeleken met de school in Lesotho was dat nog luxe. Wat een armoedig iets. We lieten er vele pennen, calculators op zonne-energie en wat verbandmiddelen achter. Zelden heb ik mensen zo blij gezien. De nog jonge juf en de oude zwarte man die volgens mij een echte san was gaven er les. We werden uitgezwaaid tot we ze niet meer konden zien. 
Via een andere route terug naar de backpackers lodge. Svongwa belde nog op om te vertellen dat hij me gisteren probeerde te bellen maar dat lukte niet. Dat klopt wel want mijn 06 was weer plat. Hij zou vanmiddag nog bij ons langs komen.  In de avond rond 19 uur weer contact met Swonga vanwege de regen was ie niet gekomen, nu morgenochtend 9 uur afgesproken in de stad Harare, hij zal er met Mildred zijn. 
Betty vond nog een maagtablet (pantasol) in haar medicatie tasje en naam deze met een groot succes in. Ze had geen braakneigingen meer en voelde zich stukken beter. Bij de apotheek heb ik het zusje van dit medicijn gehaald. Ik legde de apotheek het e.e.a. uit en volgens haar kwam het door de Malarone en duurt het 7 tot 10 dagen voordat je alle stoffen kwijt bent. Desondanks 10 maagtabletten meegenomen en Betty vaart er zeer wel bij en voelt zich de gelukkigste vrouw van Afrika. Ze heeft heel serieus overwogen om vanuit Harare terug te vliegen naar huis. Nu heeft ze weer eetlust en kan aansterken en opnieuw energie opbouwen, die overigens gelukkig zienderogen terug komt. 

Zaterdag, 9 febr Gweru Antilope Park camping
Al vroeg liepen we in de grote stad waar je voor 1 dollar per uur je auto kan parkeren. Van de parkeerwachter krijg je dan een bonnetje onder de ruitenwisser. We ontmoetten Svongwa op de afgesproken plek en 5 minuten later kwam zijn vriendin Mildred van haar ouderlijk huis aanlopen. Ze had haar zusje van 10 jaar meegenomen. Op mijn voorstel gingen we naar een nabij gelegen park wandelen. Svongwa kocht in een supermarkt wat drinken en snacks. Er werden vele foto’s gemaakt. De beroeps fotograaf (die je hier vaak op staat ziet) wordt gevraagd een groepsfoto te maken met het toestel van ons. We praten wat met elkaar en uiteraard doe ik mijn muntentruc.
Beiden zijn diep gelovig en hebben elkaar in de kerk leren kennen.  Binnenkort hopen ze samen te kunnen gaan wonen op de plek waar Svongwa les geeft, hier z’n 100 km vandaag. Svongwa slaapt hier in het huis van z’n broer en zij nog bij haar ouders. Technisch zijn ze getrouwd, maar nog niet voor de kerk en dat is pas officieel.  Svongwa kreeg een Alkmaar ontzet 8 oktober sjaal en een blik met stroopwafels, die zwager Jos had gewonnen bij de postcode loterij. Vooral het blik vonden ze prachtig met alle Hollandse tafereeltjes erop.
Toen terug om in te pakken en de 300 km te rijden naar Gweru om wederom onze intrek te nemen bij het Antilope park waar we eerder gekampeerd hebben. De rit verliep voorspoedig. Kreeg wel een bon op een plek waar je 60 mag rijden reed ik 95 km. Een boete van 20 dollar werd door mij omgeluld naar 10 dollar contant zonder ticket, wat de agent prima vond.  De politie is hier erg corrupt en geeft heel graag boetes en daar hebben ze het volgende op gevonden. Er wordt besloten dat elke auto rood reflectortape aan de achterkant moet hebben. Menigeen krijgt een bekeuring totdat iedereen dat heeft. Dan wordt besloten om wit reflectortape aan de voorkant te moeten hebben. Vele bekeuringen volgen totdat....juist iedereen voorzien is. En zo werd een brandblusser verplicht, 2 i.p.v. 1 gevarendriehoek, een reflecterend hesje en er is sprake dat je mogelijk in de toekomst 2 van die hesjes moet hebben. Ja hier is de automobilist echt de melkkoe van de politie.
Je heb dan ook veel roadblocs (gewoon een paar vaten midden op de weg zetten), maar met vriendelijk zijn bereik je het meest. Menige agent hebben we blij gemaakt met een pen, maar ik heb nog nooit zo vaak me rijbewijs laten zien als in dit land.  Onderweg nog wat stenen beeldjes gekocht en de beeldhouders niet alleen geld maar ook wat eten gegeven, waar ze om vroegen. Ja, hier lijden de kunstenaars echt honger. We namen afscheid van Andrew, de Engelsman die hier sinds een korte tijd werkt in een ziekenhuis en via die weg hoopt medicijnen te kunnen studeren. Hiervoor werkte hij in de Engelse psychiatrie maar werd daar niet geluk van. Afscheid van de Canadese Chinees die met ze rugzakje naar Great Zimbabwe ging, waar wij al eerder waren geweest. De brand magere jonge Chileen lag nog te slapen op wat kussens van de veranda, maar een ADHDer heeft ook meer rust nodig.  Ja, mensen ontmoeten is afscheid nemen en soms lijk ik wel eens te zien dat mensen die een lange tijd reizen niet meer de moeite nemen (of willen nemen) om nieuwe mensen te ontmoeten en dan ook geen contact met ze hebben. Maar misschien dat ze ook wel moe zijn van altijd dezelfde soort contacten, want eerlijk is eerlijk vaak gaat het over hetzelfde. Waar kom je vandaan, hoelang onderweg, waar vandaan en waar naartoe. Maar als je elkaar langer blijf zien gaat het contact verder, maar als je toch al van plan bent om morgen verder te trekken, waarom zal je dan nog investeren?? 

Zondag, 10 febr Gweru Antilope Park camping
Gisteravond een leuke DVD gezien op de laptop. Toch wel luxe hoor je eigen bioscoop mee en lekker onder het genot van een mixi buiten zitten kijken. Het was voor ons dan ook ongekend laat (23.45 uur) voordat we naar bed gingen. We staan deze keer iets dichter bij het zwembad en 13 meter van onze oude stek. Er zijn geen andere tenten, maar wel een groep jongelui die uit Zuid Amerika komen. Ook is er een groep blanke mannen uit Zimbabwe (of Zim zoals ze zelf zeggen) die een weekendje komen zuipen en zwemmen. 
Een heerlijke luie dag op de camping. Eerst uitgeslapen. Alle apparaten weer eens opgeladen, wat lezen en schrijven en filmen. En vooral attent zijn, want de hele dag huist er al een grote groep apen op het terrein en een ieder met ervaring weet dat ze snel EN brutaal zijn.  Mijn illegale visvriend komt me enthousiast begroeten en vraagt waar we waren. Vanavond is de finale van de Afrikaanse voetbalcup. Als fanatiek supporter kan hij niet wachten tot de TV uitzending  van de wedstrijd die in Kaapstad wordt gespeeld, begint.
Het is ook leuk dat elke lunchpauze vele personeelsleden een potje voetballen op het grasveldje bij de camping. Er zit een enkele blanke tussen. Ze spelen op blote voeten en de harde leren bal lijkt ze niet te deren. Het gaat er fanatiek aan toe.  Bij de keuken wordt belangstellend aan Betty gevraagd hoe of het nu met haar is. Geen wonder als je een week ervoor nog alles heb onder gekotst. Maar dat is leuk als je weer ergens terug komt. En nu Betty zich weer beter voelt gaat zo ook weer kokkerellen. De tijd dat ik veel pizza’s eet zal achter me liggen. Vandaag eten we sperziebonen, spaghetti met een prutje en een toetje toe. Morgen rijden we naar het 160 km gelegen Bulawayu. Daar in de buurt is het Matobo nat park wat vooral bekent staat om zijn indrukwekkende rotsformaties. Inmiddels zit de helft van deze reis erop. Time is flying........
Eind van de middag komt er een blank echtpaar met een stel jonge kinderen, hun 4 weel drive en een caravan het terrein oprijden. Ze hebben ook een zwarte nanny mee. Ze blijken uit Botswana te komen. Hij verkoopt mijnwerkers lampen en trekt zo door vele Afrikaanse landen. De kinderen krijgen thuis onderwijs. Hij mijd wel de landen met een hoog malaria gevaar want de jongste is nog geen 2 jaar oud. Ze hebben een huis in Francistown, maar zijn meestal onderweg. Een bijzonder bestaan. De caravan is een echte tropen caravan. Het dak duw je omhoog, waardoor er frisse lucht en warme lucht uit kan. Het gas comfort incl koelkast wordt via de wand naar buiten gereden, zodat je buiten kan koken etc. Aan beide kanten heb je een deur en hij staat extra hoog op de as waardoor je ook op ruw terrein kan rijden.  

Maandag, 11 febr Hwange nat park camping main gat.
Op deze bewolkte dag naar het grootste nat park van dit land gereden. Een rit van een kleine 400 km. Onderweg zagen we een dooie ezel langs de kant van de weg liggen. Hij miste de achterkant, want die was er dus gewoon vanaf gereden. We vermoeden door een vrachtwagen.
Eerst in Bulaywao ( een na grootste stad van dit land) naar het toeristen buro om te vragen of het nat. park wat toegankelijk is met onze auto. Dat wist de keurige bejaarde blanke vrouw niet " maar wel bij de gate weten ze welke paden wel en niet toegankelijk zijn". Maar dan moeten we eerst ruim 300 km rijden.  In Hwange nat park de camping opgezocht bij de main gate. Voor die tijd werden we behoorlijk verrast doordat er een groep van zeker 50 tot 70 olifanten aan kwamen lopen. Er was geen elektra op de camping dus weer veel de gasfles gebruikt.
Een echtpaar uit Alaska stond er met hun Landrover. Hadden ze in ZA. 2e hands gekocht en kwamen wel vaker naar dit deel van de wereld. Mike was visser in de Berendzee en Monica werkte in het 35 bedden ziekenhuis van hun plaatsje. Ze hadden hun buurmeisje van "bijna 18" mee. Met hen en flessen witte wijn de avond doorgebracht. Was gezellig. Het is jammer dat een groot deel van het park per auto niet te begaan is. Zelf 4x4 hebben grote problemen.
Het onderhoud van het park en de wegen zijn slecht als je dit met ZA vergelijk. ( 20 dollar voor 5 dagen p.p.)De entree is ook aanzienlijk lager. In de avond nog wel een looping gedaan. Kwamen bij een waterpoel met uitkijkpost waar we het gebruikelijke wild zagen.  

Dinsdag, 12 febr Bulaywao camping caravanpark in de stad
In de vroege morgen een toer door het park gemaakt. Ze hadden geen platte grond van het park en we werden geadviseerd om op de hoofdweg te blijven. Enkele keren naar een zijpad, maar telkens liepen we vast op grote plassen water en modder wat onverantwoord zou zijn. Kwamen een groep toeristen (oa uit Nederland) tegen. Deze gaven wat tips wat we waar mogelijk konden zien. Oa. een dooie olifant. Nou die lag er dus nog. In eerste instantie leek het alsof er een kleed overheen lag maar dat bleek zijn huid te zijn. Diverse botten lagen her en der verspreid. 
Het Duitse echtpaar wat we in het park tegen kwamen had destijds zelf een mooie wagen in Namibië gekocht. Ook voor hen de eerste keer Zimbabwe. Wel in vele andere landen geweest. Over de politie en de corruptie gesproken. Zij werden een keer beboet omdat hun auto te vies was. Alle andere dingen waren namelijk in orde en je moet toch wat!!
In de avond en nacht hoorden we het gebrul van leeuwen. Het park (de camping) was niet afgehekt. Hopelijk let de bewaking een beetje op. We hoorden van anderen dat ze inderdaad de avond ervoor langs de receptie liepen ( de leeuwen dus). Er waren mooie foto’s gemaakt.  Maar na de ochtend toer van ruim 100 km door het park terug naar de camping om in te pakken en af te reizen naar Bulawayo (270km). Dit in record tijd gereden, een kleine 2 uur. Af een toe een buitje of stortbui onderweg. In de stad stralend weer en naar caravanpark in de stad gegaan om tent op te zetten. Die wijk zat vandaag zonder water maar er was een zwembad naast de deur. Een uit 1926 daterende openluchtzwembad waar het Engels kolonialisme vanaf droop, maakten ons weer fris en schoon. Heel erg mooi. Daar een baantje getrokken, tent opgezet en toen de stad in wat enkele km is. Lekkere pizza gegeten bij de Pizza Inn. 
Tijdens de dish vlogen er ineens tientallen mensen achter elkaar aan. Er bleek iemand wat te hebben gestolen en dan gaat iedereen achter de dief aan. Enkele minuten later zagen we een grote groep mensen terug komen lopen. De boef geboeid voorop. Hij bleek inderdaad wat gestolen te hebben. Dit blijkt een cultuur iets te zijn. Iedereen gaat achter een boef aan. Pakt deze en geeft hem over aan de politie. De boef krijgt 40 dollar boete en is dan vrij. Kan je dit niet betalen dan ga je de bak in, wat meestal het geval is.   

Woe, 13 febr. Bulawayo camping caravanpark in de stad.
Al vroeg onderweg naar het Matobo Nat Park, wat hier 40 km vandaan ligt. We lieten de tent op de camping staan want we komen er weer terug vanavond.  Het park is met name beroemd om zijn geweldige rots formaties, al is er ook een wildpark bij, waar je apart voor moet betalen. Ook vindt je er de restanten van het lichaam van Cecil John Rhodes (de stichter van het voormalige Rhodesië wat ook naar hem vernoemd is) die hier begraven ligt. Hij ligt op de hoogste berg van de omgeving omringd door zeer grote rotsblokken die op knikkers lijken. Je heb er een geweldig mooi uitzicht.  Het park is vooral bekend om haar neushoornpopulatie die hier streng wordt bewaakt tegen stropers. Andere veel geziene dieren zijn zebra, knobbelzwijn, verschillende antilopensoorten en de zeldzame zwarte arend. Het rotsachtige landschap maakt het park ideaal jachtterrein voor luipaarden. De rotsen geven echter ook uitstekende dekking, zodat u deze schuwe dieren maar zelden krijgt te zien

Geplaatst op:3/15/2013 4:38:38 PM
Gestand met een stukkende camper
Een nacht door brengen op terrein van garage
zondag, 23 september Samen met het Nederlandse echtpaar Harry en Anneke nemen we rond 12.00 uur de trein naar de hoofdstad Zagreb, wat nog geen 70 km verderop ligt. Wij nemen ook de fietsen mee in de trein. Na ruim een uurtje doen we het hoofdstation aan. De treinen zijn modern en comfortabel. Wel zie je nog op elk station een perronmeester het bekende spiegelei bedienen. Het andere echtpaar doet de stad lopend, wat ook goed te doen is daar er betrekkelijk kleine oude (boven)stad is. Het is lligt bewolkt en goed weer om in een stad te verblijven. Hier en daar steken we op om wat te eten of te drinken. We fietsen ook wat rond buiten de hot spot. Onderweg komen we nog een keer het Nederlandse echtpaar tegen. We nemen allebei de trein van 17.00 uur terug naar de camping. We zijn bijtijds bij het station en het andere echtpaar zit op het terras nog te wijnen. We weten de fietsen door de smalle treindeuren naar binnen te wurmen en zakken gevieren neer in een couchette. De vrouwelijk conducteur verkoopt ons nog kaartjes voor de fietsen wat dat bleken geen retourtjes te zijn. Harry let zeer scherp op of we niet onze halte missen en dat past ook bij hem. Onderweg hebben we lol en wisselen veel informatie wederzijds uit, zowel privé als op reisgebied. Er is een goed klik tussen ons en we besluiten op de camping in het restaurant te gaan eten met elkaar. Als afzakkertje drinken we nog vele flessen witte wijn van Harry en Anneke leeg in hun caravan. Harry bleek m.i. een grote voorraad witte wijn onder de caravan te hebben liggen, al blijft het voor mij een raadsel hoe dit zo koel bleef temeer omdat de luxe caravan ook vloerverwarming had. En dat is erg comfortabel op onze leeftijd. Tja, dan is het behelpen in z’n oude camper. maandag, 24 september We gaat weer verderop kijken, want we moeten langzaam op huis aangaan. Ook Harry en Anneke vertrekken al gaan zij nog verder naar het zuiden, maar zij zijn dan ook klaar met werken!! We rijden de binnendoor route naar Zagreb en vandaar de autobaan naar en door Slovenië en voordat we het weten zitten we in Oostenrijk Het voorruit is weer vele vignetten rijker. Via het “stelplatzen boek” komen we op een leuk stekkie net over de grens in Oostenrijk terecht. Het is bij een restaurant en er staan wat campers en caravans. Er is stroom en goed sanitair en gratis wifi! dinsdag, 25 september ’s Nacht begint het enorm heftig te regenen en te waaien, wat een lange tijd aanhoud, maar ’s ochtends schijnt de zon weer. We gaan een stuk fietsen langs een rivier, wat de grens van Slovenië blijkt te zijn. We passeren dorpjes, kopen semmeltjes nu we tocht in Oostenrijk zijn. We fietsen door bossen, langs maaivelden die nog geoogst moeten worden en stoppelvelden. Hier en daar staan de stroompjes erg hoog en de grensrivier heeft eveneens snel stromend water. We komen langs niet een restaurant wat open is en we verdorsten langzaam maar zeker. Het weer blijft heerlijk en gelukkig niet te warm. Eind van de middag kunnen we ons laven in de camper en gaan eten in het restaurant waar we met de camper staan. woensdag, 26 september Om 9.00 uur zijn we onderweg. Het is licht bewolkt en goed weer om te rijden. Dwars door Oostenrijk passeren we tientallen tunnels, waarvan enkele wel heel erg lang zijn. We betalen naast het vignet ook 2 keer extra tolgeld. Het blijft geweldig om zo door dit berglandschap te rijden. Enkele kale bergtoppen tekenen zich scherp af tegen de blauwe lucht. Voor vertrek had ik olie en koelvloeistof nog gecontroleerd en bijgevuld. Toch liep de temperatuur van de motor onderweg op. Ik kon er heel wat liter water bijgooien en vlak voor Passau was het weer raak. Dus garage opzoeken. Het thermostaathuis wat op het motorblok zit vastgeschroefd bleek te lekken. De pakking was behoorlijk op. In plaats van een nieuw huis kwam de monteur met een nieuwe thermostaat aanzetten en volgens hem moest deze het huis ook dichten. Helaas niet dus….Een binkie die er al die tijd het werk had gedaan en telkens moest overleggen met zijn baas gaf me weinig vertrouwen in zijn vakmanschap. Z’n klusje klaar je normaal in 3 kwartier maar zij waren van 14.45 uur tot 17.15 uur bezig. De meeste tijd werd gevuld met wachten, want vaak was er overleg met de baas en die was er niet altijd!!! Moet ik daar voor betalen?? Verder was er niets te doen in de garage….En dan is hij nog niet klaar, want hij bleef lekken!! De baas verzekerde me dat als ik morgenochtend om 8 uur bij de garage zou zijn ik ’s middags weer kan rijden want dan komt er een nieuw thermostaathuis op!! Ik zit te denken om morgen direct naar de Mercedes garage te gaan en hem daar te laten maken. Dan kan die garage ploffen……ik zal wel zien. Na het eten nog met de fiets naar het vertrouwde centrum van Passau gegaan. Z’n 3 km van de camperplek langs de Donau die gratis is en waar tientallen campers staan. Enkele jaren geleden kwamen we met de fiets van de ander kant Passau in. We zouden toen met de boot terug gaan naar de camper (60 km) maar op die dag ging de boot niet dus weer terug fietsen. Tja, op Passau lijkt voor ons een vloek te rusten. donderdag, 27 september Voor 08.00 uur stonden we voor de mega grote Mercedes garage, waar onze kleine camper in het niet valt vergeleken met al die grote vrachtwagens, die uit alle delen van Europa komen. Je moet veel geduld hebben en om 11.oo uur wordt de camper door één van de grote deuren gereden en we staan in de werkplaats. Het is goed 12.00 uur voordat er een monteur aan begint. Ik leg uit wat er loos is en na ruim een uurtje is het geklaard, maar helaas lekt hij nog. Er wordt nog een poging gedaan, maar ook weer lekken. Er wordt in het motorblok (waar het thermostaathuis op wordt geschroefd) een klein haarscheurtje ontdekt. Gelukkig het “lek is boven”! Maar nu het maken nog. Inmiddels is het 15.00 uur en er wordt verteld dat ze dit onderdeel moeten bestellen en dat dit er morgen pas is. Eerder had ik al een Pool gesproken die hier al 3 dagen rond hangt. Hij slaapt hier voor 20 euro in een kamer die op dit terrein verhuurd wordt. Maar de laatste 2 persoonskamer is reeds verhuurd. Ook is er een groot restaurant waar je van alles kan eten. Naar de binnenstad van Passau fietsen is geen optie. Je moet zeker een km of 6 lang op een weg fietsen waar al het verkeer langs raast. Dat is wat gevaarlijk. We besluiten het onderdeel wat € 80,- ex kost te bestellen en de monteur maakt de camper zo klaar dat dit er morgen zo kan worden ingezet. Hij zal daar een uurtje of 3 mee bezig zijn. Daarna duwen we hem de garage uit en gaan we er vannacht in slapen. Tja, het loopt allemaal tegen. Betty leest en slaapt wat in de camper en baalt uiteraard ook. Ik zit nu in het restaurant waar ik voor 24 uur internet heb gekocht. Buiten is het droog en soms komt er een dun zonnetje door de wolken heen. Het weer is een schrale troost.
Geplaatst op:9/27/2012 3:25:50 PM
terugreis begonnen
opweg naar het slechtere weer
woensdag, 19 september Het is 9 uur als we de camping afrijden. Via de bergen cq de binnenlanden gaan we langzaam op de terugweg, te beginnen door een nieuw land (Bosnië) aan te doen. We passeren zonder problemen de kleine douane van beide landen. Er staan honderden personenauto’s die dit niet kunnen zeggen. Volgens de douanier waren dit auto’s van criminelen. Elke vraag van mij hierna werd genegeerd. We rijden een poos op het grensgebied van beide landen. We zien veel huizen die door oorlogsgeweld getroffen zijn. Niet snel daarna komen we in het plaatsje Bihac. We parkeren de camper en gaan wat wandelen. We zien veel terrassen en een tourist information. Deze laatste weet alles van een nabij gelegen Nat Park wat 50 km terug rijden is. Echter een paar km buiten de stad had ik ook al een autokamp gezien en daar vinden we naast een luxe hotel een plekje voor de nacht. In het hotel is gratis internet en met alle apparaten die we hebben gaan we on line.en face timen met onze dochter. donderdag, 20 september De eerste nacht in Bosnië heeft het heel erg geregend. Het was ook koud en daarom zaak om goed onder het donzen dekbed te blijven. In de morgen was het droog en na het ontbijt op bed, wat eerder regel dan uitzondering is besloten we op de fiets naar het nabij gelegen Bihac te gaan fietsen. Daar heb ik een nieuwe lange broek gekocht. Alles is hier echt spotgoedkoop. De diesel bv is “slechts” €1,25. Bosnië is duidelijk veel minder welvarender dan Kroatië. Ook zie je hier veel moslims en de bekende minaretten van de moskeeën die dagelijks oproepen voor gebed. In het begin van de middag besluiten we verder door te rijden richting Zagreb in Kroatië. Soms is ook het zonnetje weer zichtbaar maar de temperatuur blijft laag voor wat we gewend waren. Een kronkelende bergweggetje brengt ons naar de nabij gelegen grenspost waar we weer eens ouderwets een stempel in ons paspoort krijgen. Voor die tijd gooien we voor de laatste Bosnische Marken diesel in de tank. Eenmaal in Kroatië gaan we onderweg uitgebreid lunchen in een wegrestaurant. Cola, allebei een pan soep, patat, salade, karbonaatjes voor nog geen € 13,- totaal. En dan te bedenken dat Bosnië nog goedkoper is!! Onderweg komen we langs een Nat Park en we besluiten daar de nacht door te brengen. Alles is echter al gesloten d.w.z. de camping en we vinden een plekje op de parkeerplaats van een hunters lodge en krijgen stroom van een medewerker. Even verderop blijkt het oudste Partizanen hospitaal te zijn wat gedurende 4 jaar tijdens de 2e wereldoorlog in het geheim operationeel is geweest. We gaan er niet heen, wel drinken we er nog een wijntje in het restaurant, waar ook de chauffeurs van de kolossale hout vrachtwagens zitten te eten en daarna nog een kaartje leggen voordat ze gaan slapen in de lodge. Wij gaan de camper in om een film over de Zuid Afrikaanse dichteres Ingrid Jonker te zien. vrijdag, 21 september We worden rond 6 uur wakker van de eerste truck die vertrekt om hout op te halen. Het is een koude nacht en de ochtend blijft lang fris omdat we lang in de schaduw staan. We besluiten verder te rijden. Na een uurtje of wat komen we een bordje “camp” tegen. We zitten nog voor Zagreb en het is mooi zonnig weer. De bergen hebben zich ingewisseld voor een heuvellandschap. We besluiten de mooie camping aan de rivier op te zoeken. De rivier stroomt wild en was volgens onze Belgische buren gisteren nog een meter hoger. Ook hier heeft het flink geregend en ’s nachts is het er rond de 5 graden zegt de in een tent kamperende buurman trots. We genieten extra van de zon en maken een mooie fietstocht in dit landschap waar maar liefst 4 rivieren doorheen lopen. We duwen nog een Nederlander uit de prut die niet had gekeken waar hij reed met zijn campertje. Want ook op de camping zijn kleine poeltjes van modder en water ontstaan. Hier blijven we nog een nachtje, want wij staan hoog en droog. zaterdag, 22 september Het is weekend en we proberen wat uit te slapen, maar waarschijnlijk zijn we te oud en lopen rond 9 uur dus rond de camper. Een Nederlandse man vraagt of ik startkabels heb. Hij heeft z’n koelbox in de auto op de autoaccu laten draaien en vanmorgen wilde hij met z’n caravan naast ons komen staan omdat daar wat meer zon is (“normaal ben ik zo secuur”) . Helaas…….auto startte dus niet. Hij had al wel een auto gevonden die hem wilde helpen met starten. Met deze nagelnieuwe Nederlandse Volvo was het een eitje. Deze man liet met enige spijt in zijn hart de lichte schade die hij had opgelopen op een te smal weggetje aan ons zien. “normaal ben ik zo secuur maar je ziet hier nu allemaal krasjes van die takken langs de berm…..ik kon niet meer achteruit….ik heb ruim een uur over 4 km gedaan…..de weg staat wel op me Tom Tom maar vol gaten en kuilen…..ik denk dat hij gespoten moet worden…” Ik kon hem enigszins gerust stellen dat je deze krasjes er wel kan uit polijsten. Ja, je maakt wat mee op een camping!!! Aan het dialect te horen kwamen ze beiden uit het oosten van het land en er was dan ook een natuurlijke klik. Als westerling werd ik bedankt voor mijn hulp. Daarna was een Belg aan de beurt. Die staat al dagen met zijn camper tot de as in de klei. De campinghouder zal hem vandaag met een tractor vlot trekken. Ook dit verliep niet gladjes. Natuurlijk komen er mannen met goed bedoelde adviezen aanzetten. De trekker zat ook al zowat vast. Ik adviseerde met een schop eerst het e.e.a. weg te graven bij de banden van de camper en aan dit advies werd gehoor gegeven. Hij ging scheppen halen en de Belg adviseerde ik om rustig in z’n 2e versnelling mee te doen, maar vooral de banden niet te laten spinnen. Na enige tijd stond hij ook weer op vaste grond en kreeg hij het vrije gevoel, wat campernaars nu eenmaal hebben weer terug. Gisteren waren ze met de trein naar Zagreb geweest, wat hun achteraf zeer goed is bevallen. Wij hebben het plan om dit morgen te gaan doen. Vandaag hebben we weer een stuk gefietst en een uitgebreide lunch op een terras genomen. De middag maaltijd is in dit land de belangrijkste. Je ziet ze dan ook overal uitgebreid tafelen. En vooral na een inspannende fietstocht is dit heerlijk. Onderweg zie je dat vele huishoudens bezig zijn om de houtvoorraad voor de winter op orde te brengen. Er wordt gezaagd en gekloofd. Ook wordt de maïsoogst binnen gehaald. Later in de middag wordt het wat bewolkt en voel je de temperatuur gestaag naar beneden gaan. Om 18 uur gaat een ieder dan ook zijn hokje in, ik verlies weer met Rummicup .
Geplaatst op:9/24/2012 11:01:11 AM
aankomst in Bosnie
het weer is wat omgeslagen
donderdag, 13 september En inderdaad, het weer sloeg enorm om, ’s nachts harde regen en de temperatuur zakte enorm. We moesten ’s ochtends weer sokken aan en een trui. Nadat de boel was ingepakt de camper nog voor de info office gezet om daar nog draadloos te kunnen computeren. Om 11.00 uur was het tijd om op te stappen. Met heftige slagregens en soms felle rukwinden reden we naar Zadar, een van de grotere kustplaatsen wat hier z’n 125 km vandaan is. Onderweg een warme lunch bij restaurant Anita genuttigd. Betty had wit wijntje, diverse soorten vlees van de gril, patat en salade en ik nam goulash met aardappelpuree en een espresso en dan mag je totaal nog geen 15 euries afrekenen. Eenmaal in de stad aangekomen was het bewolkt maar droog. Camping ligt aan de kust en leden van de ANWB krijgen 10 % korting. We staan op de duurste rij. D.w.z. tegen het hek wat de camping en het strand doet scheiden. We genoten van een prachtige zonsondergang in zee. ‘s Middags met de fiets langs de kust naar het 5 km verderop gelegen oude centrum gefietst. Daar shirtje (xxl) en nieuwe lange broek gekocht en de nodige foto’s gemaakt “van ouwe troep”. Onderweg kwam ik langs een oud klein kapperszaakje wat door bejaarde vader en zijn zoon werd gerund. Voor 6 euries heeft de zoon alle haren die op me hoofd groeien keurig gekort, waardoor ik er weer keurig uit zien. Natuurlijk gaf ik een fooi, doe ik thuis bij mijn kapster Monica ook . Gezien de lage temperatuur in de camper een warme chocomel met brandy gedronken. Sávonds 22 uur met de regen op ons dakkie weer een film uitgezocht van Ben, “de zachte dood” Wel toepasselijk na ’t sterven van Pa, we hebben het vaak over hem. En de Nederlandse speelfilm was weer heeeel goed met tranen op het einde. vrijdag, 14 september Vandaag ons eerst nog verder verdiept in de mens Kroaat, want het zijn hele mooie mensen en daarbij ook erg vriendelijk en galant, ze lijken wel wat op de vroegere Griek. En de Kroaat heeft heel wat wijze mensen voortgebracht, want wist je dat de bal-pen en vul-pen door Dhr Pen (1871-1922) uit Kroatie is uitgevonden? De stropdas hier ooit een militair onderdeel van de kledij was in de 17e eeuw en de Fransen het overnamen, en daardoor werelds werd gedragen als iets sjeiks. Hier de grondlegger v/d moderne natuurkunde en atoomleer is geboren in 1711 (Boskovic). Ook de ontdekker v/d conische lenzen geboren in 1566 (Wisk Getaldic) Nobelwinnaars v/d chemie in 1975 Vladimir en Lavoslav, En Dhr Tesla (1856-1943) vond de waterkrachtcentrale voor wisselstroom en magnetische inductie (tesla) De parachute door Vrancic geboren in 1551 , De Dactyloscopie (identificatie door vingerafdruk) door Vucetic (1858-1925) Het geraamte v/d Zeppelin Dhr Schwattz (1852-1897) De Torpedo door Dhr Lupis (1813-1875) Zo hebben we weer genoeg om over te praten, Vandaag eerst uitgeslapen en naar de stad om te lunchen, het is droog en soms een zonnetje, maar dan is het ook meteen warm. Op het terras waar we zaten te eten ons verwonderd over de Kroaat die de tent runde samen met zijn vrouw/vriendin. Hij verzorgde de koffie, drank en ijs en de pizza. En de zaken gingen heel goed, hij maakte overal over en met iedereen grapjes, maar vergat wel het wisselgeld terug te geven, waar je dan achteraan moet, Kijk over 1 euro zal je ons niet horen maar wel als het om meer dan 5 euro gaat. Het weer was aanzienlijk beter dan gisteren. Het was bewolkt maar droog en later in de middag vielen weer wat spettertjes. De temperatuur gaat ‘s middags weer gestaag omhoog. Morgen is het, als het goed is weer een ouderwetse zomerse dag. Enne……met het eten kopen let Betty vooral op het vetgehalte i.v.m. m’n dikke buik. Daarom zat ik van de week een bekertje karnemelk i.p.v. yoghurt met muesli en honing te eten. Wel erg dun hoor………En vanavond aten we andijvie stamppot met spekjes. Een winterse kost die past bij dit klimaat. zaterdag, 15 september Het was vroeg in de ochtend toen we de camping aan het strand van Zadar verlieten. Na wat km rijden door de stad en buitenwijken kwamen we bij de kustweg aan die langs de Adriatische zee slingert. Uit alles blijkt dat er veel toerisme is in de zomer. Wij rijden naar Murter z’’n 140 km verderop. Volgens de boeken een goede startplaats om het NP Kornati te bezoeken.( een grote groep kleine en wat grotere eilandjes voor de kust) Het weer is prachtig zonnig en dat is lekker na het matige weer van de laatste dagen. Het doet ons ook erg aan Griekenland denken. Rotsachtige glooiende kustlijn en veel kiezelstranden. Eenmaal in Murter komen we op een camping en staan we op de eerste rij langs het strand. Wel moeten we een stenen trappetje af om bij de zee te komen. Wat een geweldig uitzicht. We vinden het zielig voor de Tjech die net ze tentje een etage hoger heeft opgezet en nu tegen een camper moet aankijken. Maar ja…….. zondag, 16 september Vanmorgen dus om 8.15 uur wandelend naar de haven waar de ruin 100 jaar oude houten boot klaar lag om ons en pakweg 50 andere toeristen een dagje mee te nemen over de wateren van Kornati. Nationaal Park Kornati ligt in het centrale deel van de Adriatische Zee. Dit park bestaat uit de meeste inhammen in het middellandse zeegebied, bestaande uit 140 onbewoonde eilanden, eilandjes en klippen. De gemiddelde jaar tempratuur is 16° C. Land en zee flora en fauna zijn heel welvarend. Voor de kust ligt een nationaal park, met het grootste Kornat (25 lang en 2,5 km breed). Het is in feite een archipel, bestaande uit 109 eilanden en eilandjes, de meeste onbewoond. Vroeger brachten herders er hun schapen heen en zoals nog steeds op veel plaatsen in de wereld gebeurt, jaarlijks brandden ze het overgebleven gras af om een betere groei in het volgende jaar te bewerkstelligen. De ondergrond bevat echter nauwelijks aarde en het weinige dat er kon groeien, kreeg ook geen kans meer. Het gebied rond de Kornaten was in het verleden rijk aan vis. Door overbevissing is er weinig meer van overgebleven. Het gebied was een lustoord voor sponsenduikers en koraalzoekers, alleen dit laatste is nog steeds de moeite waard. De schapen zijn verdwenen, wat nog rest zijn de kilometers lange muurtjes om mijn en dijn af te schermen. We kregen na een half uurtje varen kregen we eerst allemaal een glaasje snaps. Toen langs vele eilandjes en hoge kliffen. De hoogste klif is 85 meter. Om 12.30 uur gingen we ergens lunchen. Bij het boarden werd er al gevraagd of je vis of beef wilde eten met de lunch. We zaten met een Australisch echtpaar die met hun Duitse fam door Kroatie reisden aan tafel. Het werd erg gezellig. Rond half 2 bij een ander eiland aangemeerd om daar 1,5 uur vrij wandelen te hebben. De meeste gebruikte dit om te gaan zwemmen in de prachtige baai met glashelder water. Rond 15. 00 uur gingen we de drie uur durende terugtocht starten. Eenmaal aan land hebben we ons eerst vergrepen aan een groot stuk pizza want varen maakt hongerig. Lopend terug naar de camping en daar nog wat gegeten, gedronken en een leuke film gekeken. maandag, 17 september Een luie dag. Wat in de zon gehangen die heerlijk is. Wat gefietst en gelezen. Het is opvallend hoeveel Polen hier op vakantie zijn. Maar ook mensen uit andere voormalige oostblok landen. Soms zie je een Nederlander en Duitsers zie je overal. Eind van de middag nog voor 24 uur internet gekocht voor 4 euro. Getimed face met Carlijn. Wel leuk hoor, je kan meteen de omgeving wat laten zien. Ook geapped met de kinderen en Anita. dinsdag, 18 september Na drie dagen verder getrokken naar het Nat Park Krka wat hier een 35 km vandaan is. Aldaar camper geparkeerd en de laatste km met een bus mee naar de rivier de Krka die in een prachtige kloof ligt. Ook hier vinsst je de meest spectaculaire watervallen waar mooie wandelwegen doorheen zijn gemaakt. Nationaal Park Krka | De rivier en rivieroever Krka bevinden zich in het graafschap ¦ibensko Kninska. De bron van de rivier Krka is te vinden op de berg Dinara vlakbij Knin, deze rivier zit vol watervallen. In het Nationale Park Krka bevinden zich ongeveer 860 soorten planten. In de rivier bevinden zich 18 soorten vissen, veel soorten zoogdieren (hiervan 18 soorten vleermuizen). Flora en fauna is heel rijk. Duiken en vissen in dit park is verboden, evenals het bezoeken van het park met een eigen boot. Ook voor dit park moet men in het bezit zijn van een geldig ticket, wat bij de ingang van het park kan worden gekocht. Krka Veel inwoners van Ibenik ontvluchten bij mooi weer de stad. Ze trekken het achterland in, vaak met als doel het Krka nationaal park. Ook voor toeristen is het park een brok natuur dat een bezoek meer dan waard is, al is het aan te bevelen dat niet gedurende het weekeinde te doen. De rivier Krka baant zich een weg door het park, daarbij vele hoogteverschillen in het karstgesteente overbruggen. De Skradinski buk, met 17 trappen over een lengte van 400 meter, brengt het water 46 meter lager. Enkele van de watervallen zijn meer dan 100 meter breed. Op diverse plaatsen zijn voorzieningen aangebracht om de bezoeker maximaal van dit stuk natuurschoon te laten genieten. Via het Proklanskomeer bereikt de rivier het ruim 10 kilometer verderop gelegen ¦ibenik en eindigt zijn tocht in de Adriatische Zee. Vooral in de winter en in het voorjaar, als de rivier veel water aanvoert, kan de Krka zeer snel stromen. In het park lijkt de rivier soms verdwenen. Over een grote oppervlakte, schijnbaar drassig terrein vervolgt deze niettemin zijn weg en wordt plotseling weer rivier. Het gebied is rijk aan wild en de vogelliefhebber zal er een lustoord aantreffen. In het park zijn bijna 230 verschillende vogelsoorten geteld. Heel bijzonder is dat er sinds kort weer een valkenjacht gehouden wordt.. Rond 13.30 uur gaan we na een fikse wandeling weer met de bus terug naar de camper. We besluiten met binnendoor weggetjes naar de kustplaats Split te gaan (rond de 85 km). Maar bij een wegopbreking kunnen we niet verder en moeten we omdraaien. De Tom Tom brengt ons op de smalste weggetjes en de kleinste dorpjes en na enkele uren moeten we een trein viaduct onderdoor. De geboogde kleine tunnel is helaas te klein voor de camper. We zijn er 20 cm ingereden, maar aan beide kanten is nog geen cm over. Dit is te link. Locals zeggen dat het zeker niet kan, want het wordt ook nog smaller!! Helaas moeten we vele km terug rijden en via de tol autobaan komen we uiteindelijk Split binnen rijden. We zitten hier duidelijk in de bergen, het is hard werken voor de camper. In de stad vragen we naar een autocamp en we worden naar een dorpje buiten de stad, wat aan de kust ligt verwezen. Daar komen we op een grote camping met 250 plaatsen en we vinden er een vlak bij het strandje. Betty gaat nog zwemmen. Daarna fietsen, boodschappen doen en heerlijk gegeten in de camper, want het wordt fris aan het water. Van hieruit hadden we het plan om een dagje met de trein naar het 150 km gelegen Dubrovnik te gaan, maar er gaat helaas geen trein en met de bus is een zware tocht, aldus het meisje van de receptie “dan kunt u beter met de camper gaan”. Dus moeten we onze plannen weer bijstellen en dat hoort er ook bij!!!!
Geplaatst op:9/19/2012 6:41:48 PM
Vakantie september 2012
Italie en Kroatie

VAKANTIE ITALIE, KROATIE SEPT 2012

Maandag, 3 september
Carlijn krijgt in de vroege ochtend van Hanneke te horen dat ze daar als juf kan invallen. Ze kan ons helaas dus niet weg brengen naar schiphol waar we het vliegtuig naar Milaan (malpanso) gaan nemen. Joost moet ook werken maar gelukkig brengt Anita ons weg. We zijn ruim op tijd en om 14.00 uur gaan we de lucht in met EasyJet.  In Milaan regent het en via een shuttlebus worden we naar teminal 1 gebracht waar het autoverhuurbedrijf zit. Daar krijgen we een nagenoeg nieuwe Peugeot 208 mee waarmee we naar Bergamo rijden (110 km). We verkiezen een binnendoor weggetje  en na een paar uur rijden zijn we op de plek waar Joost en Monique enkele weken daarvoor de camper achter lieten om per vliegtuig naar huis te gaan. Het camper verhuurbedrijf verwelkomde ons en we mochten altijd terug komen.

Daarna reed Betty achter me aan en met de camper en huurauto reden we naar het nabij gelegen vliegveld. Daar de auto ingeleverd en in het donker reden we richting Brescia, maar eerst gingen we effe de camper “ons eigen maken”.  Fietsen weer op het rek. Kleding etc in de kastjes opbergen.  En binnendoor rijdend kwamen we in een plaatsje terecht waar we wel konden pinnen. Ons laatste contante geld was namelijk op gegaan aan het tanken wat hoog nodig was.

In dit dorpje (Palazzolo wat z’n 30 km ten oosten van Bergamo is) reden we een mooi plein op en gingen in het locale restaurant antipaste eten (soorten kaas en vele soorten gerookte ham etc met honing ) Het flesje extra zware bier hakte er flink in en de camper stond mooi naast de kerk om in te slapen. “s Nacht wel wakker geworden van een paar zeer heftige stortbuien.

dinsdag, 4 september
Betty haalde verse broodjes en ik keek vanuit de camper hoe alle leeftijden op deze vroege dinsdagochtend naar de kerk gingen. De ochtend mis werd opgedragen. Na de mis werd er met name door de ouderen nog een tijd nagekletst op het kerkplein. Al snel waren wij de Hollanders die naast de kerk stonden. Voor vertrek nog een cuppocino  bij de locale bar en toen verder getuft. Zwaar bewolkt en soms een buitje, maar toen we rond 11. O0 uur in Verona aankwamen brak de zon spontaan door. Daar de camper op een camperplekje in de stad gezet, waar nog tientallen soortgenoten uit heel Europa staan. Vervolgens fiets gepakt en de oude stad in. Prachtig mooi en volgens ons reisboekje uit 1953 na Venetië de mooiste stad van Italië.  Hier en daar terrasje pakken en op de fiets boodschappen gedaan. In de middag een tukje in de luie stoel voor de camper en na de warme hap de stad weer in, want slecht 5 min fietsen is.  ’s Avonds komt er weer een bui. Gelukkig zitten we net in de camper en menig collega voor de camper zittend zoekt snel hun heil binnen.  We lezen wat en doen een spelletje en slapen vroeg want zijn erg moe.

We hebben allebei het gevoel dat we al weken weg zijn. Maken vele foto’s met Betty haar nieuwe I Phone en hebben vandaag ook aanzichtkaarten voor vele fam leden naar Moe v Kessel haat adres gestuurd. Ze kan de extra aanloop goed gebruiken nu Pa is overleden.

woensdag, 5 september
Het is  9.00 uur als we de camper plek verlaten. De 10 losse euromunten hebben de slagboom doen openen al viel dit niet mee.  We rijden eerst naar het middeleeuwse dorpje Soave wat 25 km verderop ligt. Betty gooit de cabine van de camper dicht (en op slot) terwijl de sleutels in het slot van het kluisje hangen, waar ik zojuist de video camera heb uitgepakt. Gelukkig kunnen we een raam openschuiven en via het tocht al stukende rolgordijn weet Betty, na een kontje van mij, zich als een waar slangenmens naar binnen te wurmen. Het stadje heeft een prachtige oude ommuring en bovenop een zeer goed gerestaureerd kasteel. We hebben al veel gezien van dit soort dingen maar deze was de moeite waard om te bekijken.  Daarna naar een kleine boeren camping bij Lago di Firon. We doen een vracht boodschappen bij de Lidl in het dorpje San Bonifacio.  De serene stilte werd opgeschrikt door tientallen motoren en politieauto’s met zwaailichten. Enkele minuten later komen een 4 tal wielrenners met een grote snelheid voorbij geraasd gevolgd door de volgauto’s met reserve fietsen op hun dak. Niet snel daarna volgt het peloton. Het is een prachtig gezicht. Het vlakke land maakte plaats voor een heuvelachtig landschap. Het is droog weer met een warm zonnetje.  In de middag strijken we op de piepkleine camping neer. Er staat een Nederlandse caravan waarvan de dame vertelt dat haar dochter hier in de buurt woont en zij en haar man al 10 jaar hier komen. Verder is er niemand. Dat is mooi want dan hebben we allebei een mooi toilet en douche tot onze beschikking. Het viel echter niet mee om hier te komen, want in de bergen moeten we een afslag nemen naar rechts. Na een aantal keren steken kon ik de zeer scherpe haarspeldbocht naar een klein weggetje naar beneden nemen. Dit weggetje was smal en stijl en al snel kwam er een automobilist op ons af dat het wel kon, maar het was heeeeel stijl en smal en bovendien veel kuilen en hobbels. En ik begreep dat zijn piano beneden stond en of we dus extra voorzichtig wilde rijden want hij bleef maar zeggen “piano, piano……”. We hebben hem niet gezien trouwens. We zijn naar en om het kleine meertje gefietst. Er wordt niet in gezwommen. Het zit vol waterplanten en is zo groen als een weiland. Er zitten vele soorten vogels volgens de borden. Er is een kleine zeilvereniging en voor vissers zijn er veel faciliteiten gecreëerd.

donderdag, 6 september
We zitten om 8.30 uur op de fiets om naar de stad Vicenzia te gaan. Het is mooi weer, maar nog niet te warm. Als echte Italianen steken we onderweg op om een koffie te nuttigen langs een tentje die er zo velen zijn langs de drukke weg. In  de binnenstad was een grote markt gaande.( bij navraag blijkt deze ieder dinsdag en donderdagochtend tot 13.00 uur) Ook deze stad is erg mooi wat architectuur etc betreft. Bouwmeester Palladio heeft in 1500 - 1580 zijn persoonlijke stijl aan de stad gegeven, Deze stijl is later in Engeland veel nagevolgd en in Nederland zijn de stadhuizen van Den Bosch en Enkhuizen alsmede de gebouwen van Pieter Post sterk palladiaanse trekken .Veel marmeren figuren op de paleizen , toen Goethe de stad bezocht was ie verukt, eindelijk de is het hier gelukt de zuilen en muren te verbinden, de dochter evenaart de moeder, doelend op de gebouwen in Rome. In de middag via een andere route naar de camping terug. Lekker tukkie gedaan en toen langs de fietsenmaker voor een nieuwe bel en handvaten. Ook werden me banden opgepompt tot 5 bar, want dat was wel nodig met mijn gewicht aldus de fietsenmaker.  Morgen trekken we verder naar de kust vlakbij Venetië.

vrijdag, 7 september
Voor 9 uur verlaten we de kleine boeren camping. We halen eerst nog ff broodjes en andere boodschappen voor onderweg. We nemen deze keer de autobaan (tolweg) omdat je anders 2 uur langer rijdt en het ook nog eens 77 km langer is. De Tom Tom is ingesteld op een of andere Lido in de buurt van Venetië en voordat we het weten rijden we de bekende brug op die naar Venetië leidt. De Tom Tom brengt ons naar een ferry die ons naar de desbetreffende lido plek wil brengen. Dit willen we niet dus rijden we over land naar de kuststrook die boven Venetië ligt.  Rond het middaguur zien we de kust weer opdoemen. Er is maar liefst 22 km boulevard en overal hotels, appartementen, restaurants en ijssalons en natuurlijk honderden pizzeria´s. We gaan een stuk fietsen en vinden zowaar een stukje strand wat openbaar is. Betty zwemt er lustig op los en koopt een nieuwe bikini.   Ook vallen we allebei in een diepe slaap. Tja, reizen is vermoeiend!! We eten bij de camper, waar een dozijn andere campers staan. Er kunnen er honderden staan. Slechts 1 toilet en doucheruimte is toegankelijk. De rest is met rood-wit plastic lint afgesloten. Het seizoen is hier duidelijk afgelopen, alhoewel ze het weekend wel meerdere gasten verwachten, maar dan zijn wij al weg richting Triest. De temperatuur is heerlijk aangenaam en je voelt dat je aan de kust zit. `s Avonds doet de dauw snel de temperatuur dalen.

zaterdag, 8 september
We zaten al om 8.00 uur op de weg richting Triest, maar willen eerst  Aquileia bezoeken wat op de route ligt deze plaats was ooit een bloeiend Romeins stadje maar werd door Atilla verwoest in 450 n C Al bloeide het later weer op onder zijn bisschoppen, de 73 meter hoge toren is gemaakt van stenen van het Romeins amfitheater, en de daarbij gelegen Basiliek heeft een vloer met 4e eeuws mozaïeken, die wereld beroemd is .Dit alles geeft een beeld van vergane aardse macht en glorie, het is nu een arm plaatsje. Natuurlijk moesten we dit eerst bewonderen voordat we naar het kustplaatsje Grado reden. 

Daar stonden we aanvankelijk op een camperparkeerplaats maar toen Betty ff ging rusten zocht ik op de fiets een ander plekje. Deze vond ik op een mooie camping en wel op de eerste rij, uitkijkend over de zee en het strand.  En heerlijk in de schaduw, want dat is ook een must met deze warmte.  In de middag gezwommen in zee, voor mij de eerste keer!!! Toen wijntje, tukken en met de fiets het dorpje in, terrasje pakken en de warme hap bij de camper gemaakt door topkok Betty.  Eerder had ik de boodschappen al bij de Spar gehaald. Naast ons een Oostenrijks jong stelletje in een VW busje en aan de andere kant een Duits echtpaar van middelbare leeftijd in een modern camperbusje. Zowel links als rechts kijken we dus letterlijk op ze neer.  Het strand is breed en er zijn geen golven. Daarbij blijft het ook een hele lange tijd ondiep. Maar je kan een houten pier op wandelen en aan het eind goed zwemmen. Dit plaatsje ligt a.h.w. aan het eind van een schiereiland en is rondom water en strand. Dit deel is wel het meest rustige, zoals we vanmiddag konden zien tijdens onze fietstocht. Maar de drukte komt natuurlijk ook door het weekend. Wij hebben in elk geval besloten om in ieder geval nog een dagje langer in deze drukte te blijven.
Rond 17.00 uur zijn we gaan fietsen en het plaatsje verder ontdekken, terras gepakt en rond 18.00 uur mensen naar de kerk zien gaan, En op de terrassen drinken ze hier een oranje goedje uit grote wijnglazen, we moeten nog ontdekken wat dat is. S,avonds heerlijk gegeten bij ons voor de camper met een afzakkertje op terras v/d camping, Naar bed met een film van Ben ‘’Hanna” was weer verrassend.

zondag, 9 september
Lekker een dagje op het strand, camping en dorpje gebleven. Wat fietsen, lezen, luieren, eten, wandelen, drinken, terrassen etc. Z’n dagje is zo weer voorbij……

maandag,10 september
Vandaag Italië verlaten om via Slovenië naar Kroatië te gaan. We koersen richting de laatste grote stad in Italië (Triest) Het is licht bewolkt en goed weer om te rijden. We nemen binnenweggetjes langs de kust. Kopen een vignet om via de autobaan van Slovenië naar Kroatië te rijden. We slaan Istrie over en gaan direct door naar……………….. “s Avond worden we verrast door een prachtige Franse videofilm “de tweeling”. Wat een geweldige ontknoping!! We staan op autocamp “punta Povile”. Een kale rotspunt waar tientallen campers her en der verspreid een mooi plekje hebben gevonden.

dinsdag,11 september
’s Ochtends ontstaat er een kleine file bij de slagboom van campers die willen afrekenen en weer on the road willen.  Wij kiezen ervoor om wat later te vertrekken. Betty gaat eerst nog een zwem doen.
In de ochtend zien we ineens een stel dolfijnen voor ons voorbij trekken. Vandaag de kust verlaten om de bergen in te gaan om uiteindelijk bij Nat park Plitvicka Jezero uit te komen. Het eerste stuk ging over een steil en smal bergweggetje. Later kwamen we op de doorgaande weg.

NP Plitvice Meren in Kroatië, is een van de mooiste natuurlijke bezienswaardigheden in Europa. Nationaal Park Plitvice Meren heeft een totale oppervlakte van 266 km2, bestaande uit 16 trapsgewijs geschakelde kristalheldere meren die met elkaar verbonden zijn door vele schilderachtige watervallen en cascades. Het eerste meer ligt op een hoogte van 636 meter, en het laatste meer 8 km zuidelijker, is gelegen op 133 meter hoogte. De maximale diepte van de meren is 46 meter.  Een natuurlijk fenomeen is de kleur en de helderheid van het water, het zicht reikt tot een diepte van meer dan 8 meter.
Nationaal Park Plitvice heeft een rijke flora en fauna. De voet van de hoogste waterval (78m) is een populaire trouwbestemming voor mensen uit de hele wereld. In het nationaal park Plitvice is ook de film "Winnetou- The treasure of Silver Lake" opgenomen, gebaseerd naar een boek van de bekende schrijver Karl May.

De meren zijn in twee groepen verdeeld: de bovenste meren (12) worden omgeven door een enorm bos en zijn groter qua oppervlakte en rustiger, terwijl de onderste 4 zich bevinden aan de voet van 70 meter hoge kliffen en worden omringd door lage vegetatie.
Plitvice Meren werden uitgeroepen tot nationaal park in 1949. Dankzij haar schoonheid behoort Plitvice tot de mooiste natuurlijke bezienswaardigheden in Europa. In 1979 zijn de Plitvice Meren door de UNESCO opgenomen tot de werelderfgoed lijst.

Plitvice is een van de meest bezochte Kroatische toeristische bestemmingen, gelegen in het deel waar laagland overgaat in de rotsachtige karstbergen en afdalen richting de kust. Dit maakt de Plitvice Meren een geweldige plek voor rust en ontspanning op de routes naar de Kroatische kust. Een beschermd natuurgebied met haar unieke schoonheid met oerbossen, 16 meren en meer dan 90 watervallen. In de rotsen rondom de meren bevinden zich 20 grotten.

Het park is voorzien van een uitstekende infrastructuur. Plitvice Meren biedt de bezoekers kilometers van wandelpaden, meestal in de vorm van verhoogde houten bruggetjes die zich boven de wateroppervlaktes van de meren bevinden. Deze kronkelende paden verbinden de verschillende oevers met elkaar. In aanvulling hierop kan men bepaalde gedeeltes van de routes afleggen met een toeristisch treintje en boot. Bijna elke touroperator en lokale toeristenbureau’s organiseren tochten naar het gebied.
Vele toeristen
Nationaal Park Plitvice heeft een rijke flora en fauna, naaldbomen (22%) en beuken(74%) vormen de overgrote meerderheid in het prachtige bos. De Corkova baai van de Plitvice Meren is het mooiste woud van de Dinarides. Het betreft een gebied van 79,50 hectare groot dat zich volledig onder natuurlijke omstandigheden ontwikkelt, zonder enige menselijke invloed. In Corkovoj baai bevinden zich de echte reuzen van het bos, waaronder sparren hoger dan 50m met een doorsnede van ong 140 cm. Het wildbestand in het park is zeer groot met herten, wilde zwijnen, lynxen, dassen, vossen, wolven en beren. De laatste 2 zijn tijdens zonsopkomst en in de avondschemer het actiefst. In het park komen meer dan 140 soorten vogels voor, vrijwel elke roofvogelsoort die in Kroatië voorkomt bevindt zich evenwel in het park. 30% van de totale Kroatische vlinderpopulatie bevindt zich in het nationaal park Plitvice. 

Nou, als dit geen informatie is dan weet ik het niet meer. Goed, in de middag kwamen we bij autocamp……………aan.  Een geweldige grote camping die in de bossen en kale heuvels ligt. Een grote hoeveelheid km2 en je mag staan waar je wilt. Natuurlijk zoekt iedereen een vlak stukje en het liefst met schaduw en uitzicht.  Waar wij staan zijn we tevreden. Ook hebben we na een week weer eens internet. Bij de office waar het bereik erg goed is zitten elk moment van de dag mensen in en rond het gebouw hun ding te doen. Net een groep meeuwen die gevoerd worden.   Eind van de middag nog een eind gefietst door het heuvelachtige landschap. We hadden een route kaartje van het bike rental gevraagd. 

Morgen gaan we met de bus naar één van de 2 ingangen die het park rijk is. Dat is 5 km verderop maar levensgevaarlijk om te fietsen. De bus is gratis en vertrekt om 09.00 uur vanaf de camping en gaat om 17.00 uur weer terug. Via de fietsverhuurder hoorde we al wat we het beste konden gaan doen. Er gaat nl ook een treintje en een boot door het park. Hij gaf de route waar je het minst moest lopen en het meest zag. Alles is all in.

Geplaatst op:9/12/2012 6:52:37 PM
het laatste hoofdstuk
greot uit een regenachtig Joburg

We verlieten de mooie open camping annex lodge in Drakensberg rond een uur of 7. De camping ligt er prachtig mooi. Het is een groot en mooi groen gazon met hier en daar een boompje. Je kijkt deels uit over een stuwmeer met daarachter het imposante bergmassief.  Behalve wij was er nog een echtpaar met een tentje en dan waren er nog wat jongelui die her en der in kamertjes/huisjes bivakkeerden.   Het was prachtig mooi weer en we wilde een lange rijdag maken.  Door een prachtig landschap reden we richting Himmerville vlakbij Underberg. Vermoeid zochten we net al vorig jaar een plekje om te slapen. Een blanke local stuurde ons naar het Nat Park in Drakensberg (Cobham) waar een mooie camping zou zijn. Dus nóg 20 km dirthroad…. Daar op de camping was dus niemand meer en het weer sloeg ineens om. We maakte van het damestoilet de keuken en het herentoilet werd onze bioscoop annex slaapkamer.  Het water kwam met bakken uit de hemel, maar wij sliepen zeer comfortabel.

 

Zondag, 11 mrt zeer zware rit door de bergen.

Het was 06.00 uur dat we weer on the road waren.  Maar door de regen was het hier en daar één groot blubberpad geworden met alle glijpartijen van dien. Het is een godswonder dat we niet zijn vast komen te zitten of van de weg zijn geraakt.  Toen nog  200 km asfaltweg en als toetje  ruim 100 km dirth road.  Maar dan een hele slechte weg. Achteraf wederom een wonder dat we het hebben gehaald. Aanvankelijk dachten we dat we dit vorig jaar ook hadden gereden, maar achteraf was dat niet de 1e 50 km en die waren vreselijk. Diepe geulen en grote rotsen en diepe gaten. De gemiddelde snelheid lag dan ook erg laag. Maar na 9 uur sturen waren we eindelijk op de plek waar we wilden zijn, de mini camping (eigenlijk meer een parkje) in het verlaten dorpje Rhodes. 

 

We nemen allebei een heerlijk warm bad en daarna een borrel met toastjes met tonijnsalade. We gingen een pizza eten in het enige restaurant wat open was (Walkabout). Deze B&B heeft wat Engelse forelvissers en een paar Amerikaanse wandelaars als gasten. De meeste huisjes in het dorpje zijn 2e huisjes van blanke die er uitsluitend in de vakantie en soms een lang weekend zijn.  We hebben net met de zus van de B&B eigenaar gesproken. Ze geeft ons wat mee wat we moeten posten in Nederland voor iemand die in Almere woont.  Het is wat zelfgemaakte pottery.  Ze heeft diverse keren iets opgestuurd, maar helaas is het nooit aangekomen. En ze is ons zeeeeer dankbaar.

 

Maandag 12 Mrt, weer in het inmiddels vertrouwde Bloemfontein.

Na 11 uren slaap werden we 6 uur in de ochtend wakker en de lucht was helder blauw, vandaar een ochtendkou die er niet om loog, Gelukkig zorgt de oude donsdeken nog steeds voor voldoende warmte. Even voor 7 uur waren we weer op weg, de eerste 60 km waren nog dirth road, maar de zonsopkomst en vergezichten waren fantastisch en zijn niet te beschrijven, de eenzaamheid van die verre vlaktes en rotspartijen, met overal vee en schapen, heel veel schapen, die allemaal dezelfde kant op grazen. Wij stopten na een uur rijden al voor koffie en genoten zo intens van de stilte en de vergezichten, met af en toe een bakkie met zwarte mensen achterop, op weg naar de farm en altijd vrolijk zwaaiend naar ons. Wie wil in deze onherbergzame eenzaamheid wonen? Dat vraag ik mij zo vaak af, de wegen zijn zeer slecht en sinds kort weer enigszins berijdbaar, toch is hier ooit een boer gestart, maar toen ging alles nog te paard en was men niet aangewezen op de welvaart, het was selfsupporting en overleven, tegenwoordig zie je shop,shop till you drop of stop..

Enfin, wij zijn verwende gasten die hier even mogen kijken en je weer erg bewust wordt van je eigen rijkdom, we komen 14 uur aan in Bloemfontein, waar we meteen naar Waterfront gaan, een groot shoppingmall en ons tegoed doen aan een heerlijk glas wijn met een visschotel. Daarna shoppen….. en 17 uur op de camping zwemmen, dezelfde camping als vorig jaar, er moet ook niet teveel veranderen. Morgen weer lekker een dagje Bloemfontein… Inmiddels heeft Henk een paar nieuwe broeken gekocht die wel over z’n buik heen gaan, maar hij rookt niet meer!!!!

 

Dinsdag, 13 mrt “shop, shop till you drop” in Bloemfontein.

 

De meeste winkels waren nog niet eens open of wij waren al weer bij Logan Waterfront (onze bekende shopping mall).  Ik heb daar nog wat kleding en schoenen gekocht. Het is aanzienlijk goedkoper dan in Nederland en nu heb ik er alle tijd voor. Daarna snel terug naar de camping want rond een uur of 10 begon de temperatuur al behoorlijk op te lopen. We hebben onze bagage alvast wat geordend en doken af en toe in het zwembad wat naast de tent is.  Kortom een heerlijk relaxed dagje. 

 

In Johannesburg heb ik met de Hyundai effe ruim 8500 km gereden in 51 dagen. De Toyota hebben we 3 weken korter gehad, dus aanzienlijk minder gereden.  Er is 9 uur gefilmd en met ons allen hebben we ontelbare foto’s gemaakt. Maar wie heeft de mooiste gemaakt?? Luna, van de leeuw die ineens ging opstaan?? Of toch Carlijn, die de foto van Obbe maakte die ineens met waterskiën overeind stond.  We zullen het zien. De herinneringen zijn het belangrijkste en die zijn er genoeg.

 

Donderdag 15 mrt. Weer vertrouwd bij Herman.

Gisteren bij Herman aangekomen. Onderweg zijn we bij één van de meren langs gegaan om de flamingo’s eens van wat dichterbij te bekijken. Het zijn schuwe beesten maar we hebben ze toch goed kunnen zien, filmen en fotograferen.  Vooral de kleurschakeringen zijn prachtig als ze weg vliegen. 

 

Bij Herman zelf begint het echte opruimen. De 4 grote plastic kratten worden weer tevoorschijn gehaald en geleidelijk wordt de auto leger en leger. De achterbank wordt er weer ingesleuteld. ’s Avonds komt de huisarts weer een biertje drinken. Ook een andere vriend (voormalige buurman Nils) is van de partij.  Het is weer een gezellige avond.

 

Vandaag zijn Herman en Laudia met diezelfde Nils voor het weekend naar Port Elizabeth vertrokken. Het is z’n 800 km verder aan de kust. We hebben dus het rijk alleen. De koelkast loopt over van eten en we hebben de Toyota Hilux tot onze beschikking. Ook moeten we zakelijk de boel waarnemen, maar kunnen Herman altijd bellen.

 

De afgelopen nacht heb ik niet zo lekker geslapen. Ik heb een behoorlijke diarree en voel me wat slap. Ik vermoed dat het door de kant en klaar maaltijd, die we bij Pick en Pay hebben gekocht komt. Dit was per ongeluk rijst met kippenlever en dan vraag je erom.  Ik heb slechts een paar hapjes gegeten, maar waarschijnlijk net voldoende.  Het is vandaag een bewolkte dag. Hopelijk is dat morgen ook zo, want dan rijden we de laatste 550 km. We hebben wat CDtjes met boeremuziek gekocht  (populaire ZA muziek die in het ZA wordt gezongen) en dat moet ons vleugels geven in de auto.

 

Vrijdag 16 mrt. de laatste km zijn afgelegd.

 

Gelukkig voelde ik me vanmorgen een stuk beter dan gisteren. Het was dan ook geen bezwaar om de laatste 550 km te rijden. Maar vanmorgen werden we eerst geconfronteerd met een inbraak bij Herman uit zijn werkplaats. Eén van de werkmannen vertelde dit tegen Betty. Deze arbeider had Herman al gebeld en deze was onderweg naar huis toe. Wéér 800 km rijden.  We begrepen dat er een Toyota pick-up truck en een grote aggregaat werd vermist. Diverse politieauto’s waren al vroeg op het erf en er werd druk met en onder elkaar gesproken. Wij werden genegerd en wilde ons er ook buiten houden en zijn rond 8.30 uur in de auto naar Joburg gereden.  Via de N12, wat een goeie weg is ben je er zo. Hier en daar opgestoken voor een korte pauze. Zo ook op een camping langs de rivier in Bloemhof. Daar vroeg Betty om heet water en een paar koffiebekers, zodat we zelf Nederlandse filterkoffie konden zetten.  Dit krijg je dan ook zonder probleem en dat is ook het mooie van dit land. We waren nog getuigen dat een visser een meerval van z’n 5 kg eruit trok. “dat was niets, gisteren had ik er één van 15 kg”, vertelde de visser, zoals dat hoort.  Hij gaf de gevangen vissen aan zijn zwarte personeelsleden, want die konden er heerlijke vissoep van maken.  Zelf vond hij ze te gronderig smaken.

Tja, en nu wachten we nog ruim 24 uur voordat het vliegtuig vertrekt. We zitten, net als vorig jaar op deze tijd in Diamonds Digggers, een backpackers lodge niet ver van het vliegveld. Behalve een student uit Zimbabwe zijn er geen gasten. Hij woont hier en studeerd iets in de diamant wereld. We gaan nu een wandeling maken in deze voor Joburg veilige buurt. Wat we morgen gaan doen weten we nog niet. Misschien wel naar het apartheidsmuseum, dat lijkt ons wel heeeel apart.

Alle lezers dank voor de reacties in het gastenboek. Volgende week gan wij ook weer gewoon werken en medoen aan de westerse maatschappij. Reizen isleuk maar thuiskomen ook en uiteindelijk is dat het einddoel van de meeste reizigers.

 

Geplaatst op:3/16/2012 4:49:41 PM
We staan er weer alleen voor.
Na een geweldige reis zijn de wegen weer gescheide

Maandag 5 mrt, een rustdag in St Lucia.

Vandaag een heerlijke rustdag in St Lucia, want reizen is vermoeiend. Van morgen hoorde ik van de blanke jonge vrouwelijke manager (Joey) dat sinds 2001 de rivier vannacht weer in de zee is uitgekomen. Grote hoeveelheden regen en een harde storm is de belangrijkste oorzaak hiervan. Na het ontbijt gingen we dan ook direct naar het strand wat 5 min rijden is. Het was laag water en we zagen niet meer de rivier in de zee uitkomen, maar wel de plek waar dit gebeurd was. Een fascinerend landschap langs de kustlijn. De jongelui waren op stap geweest en wilde de kater wel laten uitwaaien op het strand. 

 

Daarna internet en de nodige aanzichtkaarten geschreven. Carlijn ging wat trommels wassen en dat kwam gedroogd en opgevouwen bij ons terug. Wat een service van Carlijn!! Later in de middag op zoek naar een vlinder gebeuren wat z’n 5 km buiten het dorp zou zijn. We konden niets vinden en we vroegen het aan een paar schoolmeisjes van rond de 8 jaar. Ineens begon het te regenen en omdat ze onderweg naar huis waren besloten we ze weg te brengen. Dit was z’n 3 km over zeeeeeer slechte weg. Verlegen zaten ze achterin en Luna zat met grote ogen te kijken naar de kleine meisjes in de schooluniformen en was verbaasd dat ze zo ver moeten lopen. (gemiddeld loopt elk kind z’n 1,5 uur!!) De vlinderplek hebben we niet gevonden. Wel een vogel centrum. Mooi aangelegd met mooi gekleurde vogels uit alle delen van de wereld, maar in het wild is het wel leuker om ze te zien.  En zo kabbelde deze dag relaxed voorbij. Sommigen slapen vannacht elders in de backpakkers lodge, omdat daar de matrassen beter zijn. We wachten het af. Betty zorgt voor het eten, dus dat wordt weer smullen, want altijd uit eten is ook niet alles. Morgen trekken we verder naar de hotsprings van Liliane, waar we eerder deze reis eerder zijn geweest.

 

DONDERDAG, 8 mrt morgen afscheid nemen.

Met bewolking en soms een spatje reden we naar de hotsprings in Liliane. Zoals gebruikelijk was er niet een toerist. Omdat het nog wat regende hebben we 2 kamers gehuurd voor z’n allen. Betty en ik krijgen een eigen kamer, omdat niemand Betty haar gesnurk wil beleven. Middels loting worden de bedden verdeeld. De rest ligt op kussens of luchtbed op de grond. We kijken gezamenlijk een paar leuke films op de DVD en voelen ons rijk in onze huisbioscoop. Zoals gebruikelijk heeft Betty de maaltijd op dinsdag klaar. De macaroni smaakt vertrouwd.

 

In de middag gaan we naar de lagere school, maar komen onderweg al leerlingen tegen terwijl het nog geen 14.00 uur is (einde school). We horen van de leerkrachten dat ze eerder zijn gestopt vanwege de regen en het dreigend overspoelen van de paden. We worden voor morgenochtend 8.15 uur (start school) uitgenodigd. We genieten van de warme baden en de relaxte sfeer.

 

De volgende ochtend gaan we naar school, maar eerst vieren we Monique haar 33e verjaardag. Ze krijgt een zelfgemaakte armband van Luna en één van krokodillen leer. Joost heeft vele winkeltjes afgezocht en had een mooie gelkaars en verjaardagskaart met muziek gevonden. Ook wij gaven een armband………..ja we zijn wel origineel…..Als de afwas is gedaan en de grote “kantine” is opgeruimd gaan we naar school wandelen. Het si voorzichtig lopen over de modderpaden en vooral als het wat steil is.

 

  Alle kinderen staan in een rij ons buiten op te wachten en zingen wat liedjes voor ons. Als tegenprestatie zingen wij vader Jacob tweestemmig. Gisteravond hadden we al geoefend in de hotspring. Al met al erg leuk. We maken leuke foto’s en video opnames en onderhouden een klas waarvan de leerkracht nog niet aanwezig is. De omstandigheden zijn sober en armoedig en een leerkracht vraagt of we volgende keer leerboeken mee willen nemen. In elke klas wordt een schone emmer water gezet met een ijzeren drinkbeker. Hieruit mag je drinken halen als je dorst heb. Wel zien we dat er een nieuw kookgebouwtje is gemaakt en dat was zeker geen luxe. De kinderen krijgen nl tussen de middag een warme prak die de overheid betaald. Voor velen is dit ook een belangrijke drijfveer om naar school te komen. Door de open en stukende ramen horen we langzaam de Engelse zinnetjes, die klassikaal worden